Jestem normalny!

Nie jest to recenzja książki Nicka Hornby'ego pt. Futbolowa gorączka, a próba usprawiedliwienia siebie i własnych zachowań, swojej pasji i miłości do tego jednego, jedynego klubu.

Skorzystam tylko z kilku cytatów z pierwszych stron książki, abyście szanowni czytelnicy i komentatorzy, kibice Legii mogli spokojnie powiedzieć - też tak mam, rety, jakie to naturalne, czy ja również tak się zachowuje, tak robię. Wszystko to piszę po to abym ja, ale i Wy odrzucili wszelkie obawy, ja i Wy jesteśmy jak najbardziej normalni. Jeszcze tylko dla wyjaśnienia, autor jest kibicem Arsenalu Londyn.

Już pierwsze zdania książki to ja, a daję się pokroić że i Wy, przeczytajcie:

"Budzę się ok dziewiątej, zaparzam dwie kawy, zabieram je do sypialni (...) Ona pyta czym się będę zajmował w tym tygodniu, a ja myślę 1. w środę spotykam się z Matthew 2. Matthew ciągle trzyma moją kasetę wideo z Champions 3. (...) Matthew kibic Arsenalu jedynie z nazwy... więc nie miał okazji na żywo oglądać najnowszych nabytków - zastanawiam się, co by pomyślał  Andersie Limparze. I tak oto w trzech prostych krokach, piętnaście, dwadzieścia minut po przebudzeniu jestem w swoim żywiole"

Przepraszam za ten może zbyt obszerny cytat, następne będą krótsze, ale mam tak samo. Kawa zrobiona, odpalony komputer i chciwe szukanie nowych wiadomości o tym jednym, jedynym klubie. Idę o zakład, że większość z Was równie szybko jest w swoim żywiole.

Pamiętam swoje początki, wszyscy je doskonale pamiętają, czyż nie były takie?

"Pamiętam, że częściej patrzyłem na tłum niż na piłkarzy", autor trafia w punkt, jest taki sam jak ja, jak zdecydowana większość z Nas. To że na pierwszy mecz autora zabrał Ojciec to oczywista oczywistość dla wielu z nas (u mnie kolega Ojca), więc jeszcze ten cytat: "To właśnie tamto popołudnie wszystko zapoczątkowało - nie było żadnych przedłużających się zalotów (...) W rozpaczliwej próbie uniknięcia nieuchronnego, tata zabrał mnie na mecz Kogutów, żebym zobaczył jak Jimmy Greaves strzela cztery bramki w meczu z Sunderlandem, zakończonym 5:1. Jednak to fatalne zauroczenie już się dokonało - sześć bramek i wszyscy ci świetni piłkarze nie zrobili na mnie żadnego wrażenia. Zdążyłem się zakochać w drużynie, która wygrała ze Stoke 1:0 dzięki rzutowi karnemu."

Dla mnie piękne.

Stało się, zostałem kibicem i tu autor ponownie jest mną, może nieco ubarwione  literacko, ale czy w dniu meczu nie żyjecie nim od rana? Czy nie macie podobnie? "W dniu rozgrywek budziłem się z nerwowym burczeniem w żołądku, które narastało. Dopiero jak Arsenal obejmował prowadzenie dwoma golami, zaczynałem się odprężać"  albo to - "Moje przedmeczowe zdenerwowanie nie miało żadnego związku z tym, czy mecz miał znaczenie" Nie wmówicie mi szanowni panowie, a i panie kibicujące swoim klubom, że nie przezywacie dnia meczowego w takim samym stopniu. A  co powiecie o tym zdaniu? "Mając szesnaście, siedemnaście lat, byłem mądrzejszy od menedżera Anglii" hi hi hi, u ilu z nas ta świadomość z młodzieńczych lat została? Ba, w ilu z nas to przeświadczenie się ugruntowało, choć zakładam, że równie wielu nabrało pokory co do własnej nieomylności i fachowości.

Kończę bo nie sposób przytoczyć wszystkich trafnych spostrzeżeń, ale jeszcze jednego i drugiego cytatu nie mogę sobie odmówić tym bardziej, że sam tego dziwactwa nieco się wstydziłem, jak się okazuje niepotrzebnie.

"Pamiętam też, że kupowałem program u tego samego sprzedawcy, a na stadion wchodziłem wyłącznie przez jeden kołowrot"  a ten fragment to już sól kibicowania i towarzyszących temu zabobonów "Wygraliśmy mecz i uparłem  się, aby mój współlokator, który pracował w sklepie z płytami, puścił tę płytę dwadzieścia po czwartej w dniu finałów, lecz nic to nie dało. (Podejrzewam, że zapomniał)"

Ja też tak myślę, a Wy?

Mam nadzieję, że tych kilka cytatów pozwoliło poczuć się Wam lepiej, ja po przeczytaniu "Futbolowej gorączki" byłem - jestem szczęśliwy bo okazuje się, że jestem normalny. Czytelników i komentatorów czarnej - eLki do przeczytania nie będę namawiał, to jest książka o każdym z Was, mam inną propozycję. Namówcie, a wręcz żądajcie aby tą książkę przeczytali ci wszyscy którzy uważają Was za lekko odchylonych  od normy dziwaków zakochanych w futbolu. Po przeczytaniu mam nadzieję, że zrozumieją naszą fascynację i uznają nasze prawo do bycia normalnym, bo pasja i miłość do własnego klubu to przecież najnormalniejsza i najpiękniejsza rzecz jaka może się człowiekowi przydarzyć.

Krzysztof Kaliszewski - "Senator"