I jak Igrzyska

Już za chwileczkę, już za momencik, igrzyska w Soczi zaczną się kręcić. Kręcić się będzie Kamil z Justyną, choć Polo Tajner perspektywę 12(!) szans medalowych rozwinął. Nigdy jak dzis w sportach zimowych Polska nie była tak silna! Czy wszystkie buzie już roześmiane? Tam i z powrotem, czyli o igrzyskach inaczej.

.

.

W obiegowej, powszechnej opinii kibic piłkarski to twór nieskomplikowany, ma zazwyczaj w głowie, to co na obrazku:

Ten stereotyp postaramy się zburzyć, nie samymi meczami, piłkami, pasjonat futbolowy żyje. Za dowód niech posłużą niniejsze olimpijskie rozważania, bynajmniej, kto śniegu i mrozu nie lubi, niech się nie zraża. Kto atmosfery imprezy, jeszcze nie odczuwa i jeżeli jest jeszcze ktoś taki, kto zwiastunu zimowej wyprawy po wawrzyny sławy i chwały, autorstwa Tomasza Bagińskiego jeszcze nie widział, niech koniecznie klika:

Teraz już możemy przejść do konkretów! Gruntownej, merytorycznej, poważnej analizy zimowych szans, na zaistnienie na Olimpie nowych bogów i bogiń, przed którymi pospolici śmiertelnicy padną na kolana.

Rozważania rozpocznijmy od wskazania, jakiego największego herosa lub heroski w Soczi zabraknie?

Oto bogini, której na olimpijskich szlakach podziwiać nie będzie nam dane!

Lindsey Vonn, dwukrotna medalistka olimpijska, dwukrotna mistrzyni (supergigant i zjazd) i trzykrotna wicemistrzyni świata. Czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata.

Za „olimpiada.interia.pl”: Jak napisała w oświadczeniu Vonn nadal ma niestabilny staw kolanowy po upadku, który miał miejsce 5 lutego zeszłego roku na trasie supergiganta w mistrzostwach świata w Schladming. Badania wykazały zerwanie więzadła krzyżowego przedniego i bocznego oraz pęknięcie główki kości piszczelowej. Dziewięć miesięcy później doszło do ponownego urazu w trakcie treningu na Copper Mountain.
"Zrobiłam wszystko, by wystąpić w igrzyskach, ale niestety nie udało się i nie będę w stanie rywalizować w Soczi. Moje kolano nie jest stabilne, nie mogę ryzykować" - napisała na swoim profilu na Facebooku.
29-letnia Amerykanka jest w tej chwili załamana. "To mną wstrząsnęło, ale muszę szukać nowych celów" - dodała.

Fanom w takich okolicznościach pozostaje liczyć na realizację remake’u „Basic instinct”.

Czy znajdzie się godna następczyni w Soczi równie skutecznie rozpalająca masową wyobraźnię? Być może już się objawiła, już jest na pierwszą divę igrzysk kreowana. Również narciarka, choć czy faktycznie, oto jest pytanie!? Kto zacz?

                    
Kto przeoczył, lub chce poznać szczegóły nominacji na „Królową śniegu” tu znajdzie wyjaśnienie:

No właśnie, kaprys, zachcianka, muzycznej gwiazdy, zatem do rywalizacji w takich realiach wystawmy jak chce redaktor Zimoch Norbiego, czy też spełnienie marzenia, pasji, równej tej muzycznej. Jeżeli w Tajlandii nie ma lepszych narciarek, czemu Vanessa Mae kraju swego taty na olimpiadzie ma nie reprezentować? Skoro skrzypaczka Michalina Olszańska może pisać książki (wydała ich już osiem) w ten sposób realizuje równoległą pasję, czemu Vanessa ma nie jeździć na nartach w konkurencjach sportowych? A może to jednak ściśle zaplanowana, opracowana kampania promocyjno-marketingowa, mająca na celu przywrócić troszkę zapomnianą gwiazdę na pierwsze strony gazet, wzmóc zainteresowanie, popularność, a zatem po olimpiadzie i wskrzesić zapotrzebowanie na płyty, koncerty?

Możliwe, szlachetne idee igrzysk już dawno zostały zbrukane, istnieją pozory, a władzę dzierży wszechwładna wciskająca się w każdy kąt komercja, a jednak nawet gdyby to była tylko reklamowa dla gwiazdy kampania, to czy jest to grzech śmiertelny, niedopuszczalny. Dlaczego sport przez duże „S” ma nie czerpać ze sztuki przez duże „S” i odwrotnie? Skrzypaczka i literatka, nasza rodzima urocza i wszechstronnie utalentowana Michalina Olszańska na swojej stronie tak napisała:

„Wiem, że pewnie wielu z Was,
Szanowni Internauci, nie miało do czynienia … albo
może inaczej: nie zdawało sobie sprawy, że ma do
czynienia – z muzyką skrzypcową. I że być może
(na pewno) są tacy, co na hasło „skrzypce”,
„filharmonia”, „Bach”… szukają drogi szybkiej
ewakuacji. Ale skoro już trafiliście na moją stronę,
to proszę jeszcze o parę sekund: może uda mi się
„zdjąć zaklęcie” z czegoś, co być może odbieracie
jako jakiś ”muzealny eksponat” - a co jest,
tak naprawdę jedną z najpiękniejszych rzeczy
na tej planecie…

- skrzypce, jak rzadko który instrument, potrafią równie dobrze śpiewać, jak … tańczyć. I jeszcze płakać. Dlatego idą za człowiekiem przez świat i czas jak jakiś mistyczny pies: gdzie ludzie – tam skrzypce. W różnej postaci (jako viola, gęśliki, altówka, wiolonczela ), ale zasada jest ta sama: struna pobudzona do życia nie szarpnięciem (gitara, harfa - też piękne!), stuknięciem (fortepian, klawesyn), a – smykiem, który dla struny jest tym czym … kochanek dla kochanki. Smyczek strunę: pieści, zaczepia, prowokuje, roznamiętnia, uspokaja, głaszcze, doprowadza do płaczu … I to wszystko może się dziać na jednej nucie!…” http://michalina-olszanska.pl/

Ech, te skrzypaczki, tylko jedno im w głowie, ale po prawdzie, czemu Vanessa jeżdżąc na nartach w Soczi,  odnawiając popularność i ją później wykorzystując przy okazji nie mogłaby  „zdejmować zaklęcia”.

Wiem „de gustibus non disputandum est” prawa do sztuki przez duże „S” może rościć wielu, któż im zabroni, dla redaktora Zimocha Vanessa Mae (wszak flirtująca z popem –  oczywista jawnogrzesznica) i sapiący od kilkunastu lat tylko ciągle to samo o „gorących kobietach” Norbi to ta sama liga i konkurencja, skoro skrzypaczka może, czemu piosenkarzom, piosenkarkom, mającym się za artystki, zabronić na olimpiadzie czynnie się „sportowo” promować. Niech przybierają obywatelstwa egzotycznych krajów i szusują po stokach, może nie po medale, ale o kasę, kto wie czy nie większą niż istnieje w zasięgu olimpijskich herosów. Cóż taki na sportowo „taniec z gwiazdami”. Gdyby na przykład na takiej zasadzie Korea wystawiła w saneczkach tego delikwenta od „gangnam style” i wioska olimpijska zaczęłaby podrygiwać w tych jego rytmach, sam bym się chyba skazał jako olimpijski liberał na męki piekielne.

Cóż trudno, na wszelki wypadek rozdam własne nominacje.

W jeździe na lodzie, w parach tanecznych wystawiłbym duet z tematyką igrzysk już doskonale zaznajomiony, dowód rzeczowy istnieje, wystarczy sprawdzić:

 Obawiacie się, że para zbyt „doświadczona”(?) „dowód” sprzed 22 lat(!) rozwiewam wątpliwości, oto legendarne, „wiekopomne” klasyczne Bolero Maurice'a Ravela wykonane w 1984 roku na igrzyskach w Sarajewie!

A oto ówcześni bohaterowie, całkiem niedawno, w formie imponującej!

 W kategorii solistek ponieważ sportowe stroje przywdziewa:

 To i z jazdą na lodzie zakładam zjawiskowa Katherine Jenkins śpiewająco by sobie poradziła.

 W czwórkach bobslejowych mielibyśmy swojego murowanego faworyta, ale i konkurentów niezgorszych:

                                                                                
Szanując równouprawnienie, nie godzi się zapomnieć o paniach, oj, można przez nie stać się „melomanem” prawie na równi z pasjonatem piłkarskim.

 
                
Uff, potencjalne współzawodnictwo nieliche, iście olimpijskie, ale skoro już jeden facet „skrzypcowy magik” się przewinął, to i dla szanownych Pań, które czarną-eLkę odwiedzają, dwaj violinowi sportsmeni, dwa „ciacha” dla nich do wyboru, może do biathlonu:

No a skoro do indywidualnych dyscyplin powróciliśmy, to uczyńmy to samo z potencjalnymi konkurentkami, tej od której całe sportowo-muzyczne zamieszanie powstało.

Wśród natchnionych muzycznych poetek, ogarniętych magią strun i smyczka, nie mniej od Vanessy wysportowaną wydaje się pewna akrobatka, na dodatek lęku wysokości z pewnością pozbawiona:

„Latająca skrzypaczka” czyli do skoków narciarskich jak znalazł i tych klasycznych i tych akrobatycznych w narciarstwie dowolnym.

Last but not least, moja faworytka w olimpijskich gwiezdnych wojnach:

Oto ta, której dopingowałbym najmocniej obojętnie w jakiej konkurencji by wystąpiła, nawet z curlingu z machania szczotką po lodzie, jestem pewien, że poezję z uśmiechem na ustach by uczyniła.

Tym sposobem olimpijska podróż tam i z powrotem dobiegła końca, nominacje na igrzyska rozdane. Może jakieś „zaklęcie zdjęte” zostanie, nie samymi piłkami pasjonat piłkarski żyje, oto dowód, gdy ktoś zakwestionuje do przedstawienia

P.S.

Na poziomie zaproponowanym przez redaktora Zimocha, mam dużo lepszego od Norbiego swojskiego kandydata, czempiona w każdej muzyczno-sportowej konfrontacji i letniej i zimowej: