Tęsknota za klasykiem

Niedzielny mecz Realu z Barceloną był widowiskiem niezwykłym, zapierającym dech w piersiach. Obserwując morderczą walkę współczesnych gladiatorów, rajdy Messiego, dryblingi Modricia, finezję Iniesty, siłę Bale'a, pojawia się pełne zrozumienie dla przepaści dzielącej polską piłkę nożną od futbolu na najwyższym światowym poziomie.

Podobno każdy kibic interesujący się piłką nożną musi kiedyś wybrać – Real albo Barcelona. Być może tak jest w istocie, skoro nawet ja, zawzięty futbolowy monogamista, w którego kibicowskim serduchu jest miejsce tylko dla Legii, przyznaję, że również dokonałem swojego wyboru, i była nim Barcelona.

Moja sympatia do Barcelony to jednak nie efekt ostatnich lat i tiki-taki, nie skutek podziwu dla komputerowej precyzji ruchów, podań i strzałów Lionela Messiego. To bardzo dawne dzieje, początek lat dziewięćdziesiątych, okno otwierające się na świat dzięki telewizjom kablowym, transmisje meczów ligi hiszpańskiej dostępne w DSF i TVE, pierwsze chwile, w których można było zacząć realnie oswajać się z herosami, znanymi wcześniej tylko ze stron 'Przeglądu Sportowego', 'Piłki Nożnej', ewentualnie z rzadkich transmisji meczów w europejskich pucharach.

Uwiodła mnie wtedy nieprzewidywalność Barcelony Johana Cruyffa, trwale zaszczepiony tej drużynie pierwiastek geniuszu i szaleństwa. Nie mam wprawdzie wątpliwości, Real również był i jest drużyną genialną i szaloną, jednak metafizyczne 'coś' kazało mi wybrać Barcelonę i do dziś to Katalończykom sprzyjam przy okazji każdego El Clasico.

Mój znakomity kolega Iocosus napisał kilka tygodni temu artykuł o piłkarskich komentatorach, w którym, nieco na marginesie, pojawił się wątek przesytu futbolem. Piłki nożnej dostępnej obecnie przez siedem dni w tygodniu, a w weekendy od wczesnego popołudnia do późnego wieczoru. Mecze Realu z Barceloną, mimo że czasem w istocie trudno się od nich opędzić (bo to niekiedy i Primera Division, i Puchar Król, i Liga Mistrzów) to nadal święto, nadal coś wielkiego, nadal ten moment, kiedy futbol pokazuje światu wszystko to, co ma najlepszego. Ponad dwadzieścia lat temu, siedząc przy małym telewizorku, myślałem urzeczony: „Ludzie, to mecz Real – Barcelona, a ja go oglądam we własnym domu!”. Te romantyczne chwile odeszły, dziś to norma, tamto niedowierzanie może wydawać się niezrozumiałe przedstawicielom pokolenia internetu i platform cyfrowych. Ale raz zaszczepiony szacunek do El Clasico pozostał. Ba, nawet moja Ulubiona Żona, która w normalnych okolicznościach zapewne z dużą nerwowością przyjęłaby wieść, że małżonek zamierza dokonać aneksji telewizora w niedzielę od 21:00, usłyszawszy że chodzi o mecz Realu z Barceloną, tylko westchnęła, ujęła książkę i nie stawiała weta. El Clasico to, dosłownie, 'więcej niż mecz', to symbol piłki nożnej, jej doskonale rozpoznawalny znak firmowy.

Oczywiście, piłka nożna w wersji El Clasico to produkt maksymalnie rozdmuchany wizerunkowo i marketingowo, a pieniądze, które biegają po boisku odziane w koszulki obu drużyn, budzą skrajne emocje. Podczas meczów takich jak wczorajszy, kibica rozgrzewa jednak między innymi to, że te wszystkie miliony euro potrafią mylić się w swoich zagraniach i decyzjach jak zwykli ludzie, potrafią walczyć jak lwy o każdą piłkę, potrafią spontanicznie cieszyć się i smucić jak dzieci w reakcji na to, co dzieje się na boisku.

W polskiej piłce bodaj najbardziej brakuje mi takich właśnie meczów. Naturalnie, nie sposób znaleźć w Polsce odpowiedniego odwzorowania Barcelony i Realu, z całym szacunkiem dla wyobrażenia naszego, kibiców Legii, o Legii. Brakuje mi jednak meczów, w których piłkarze zupełnie zatracają się w walce o zwycięstwo, mając świadomość, że tego właśnie, zatracenia, rzucenia do boju wszystkiego co najlepsze, oczekuje od nich publiczność na stadionie i przed telewizorami.

Nie wszystkie mecze Realu z Barceloną to wielkie widowiska. Zdarzają się wśród nich i zwykłe gnioty. Jednak żeby znaleźć mecze niezapomniane, nie trzeba głowić się niczym nad wyjątkowo skomplikowanym kwadratem sudoku. Z początków swoich przygód z El Clasico pamiętam choćby spektakularne 5:0 Barcelony ze stycznia 1994 roku (to już 20 lat!) po trzech bramkach Romario i wielki rewanż natchnionego Realu w kolejnym sezonie, kiedy trzy bramki strzelał Ivan Zamorano, a po jednej dokładali Luis Enrique i Amavisca. Tylko w ostatnim dziesięcioleciu mieliśmy wyniki takie jak 4:2, 3:3, 2:6, 5:0 i teraz 3:4.

Banalna jest ta moja tęsknota za takimi meczami, wiem. Nie da się przeskoczyć ograniczeń wynikających z braku umiejętności. Tylko czy to tylko umiejętności? Przecież również intensywność gry, nastawienie mentalne, taktyka trenerów.

Kiedy ekipa Chelsea dopadła Arsenal w sobotnie popołudnie, zawodnicy Jose Mourinho nie przestawali kąsać, zwietrzyli krew i zamierzali upokorzyć lokalnego rywala. Bo jak często masz ku temu równie dobrą sposobność? Kiedy Legia miała na widelcu Wisłę w zeszłym tygodniu, nasi futboliści, jak sami zgodnie przyznawali, postanowili 'sprytnie' ograniczyć swoją boiskową aktywność do minimum niezbędnego, żeby dotrwać do końcowego gwizdka... Czasem myślę sobie, że zamiast reform ekstraklasy, przydałaby się wśród polskich trenerów i piłkarzy pozytywistyczna akcja uświadamiająca i budująca szacunek do wizerunku produktu, który tworzą.