Zezem. W kalejdoskopie cz. 15.

Każdy klub sportowy ma swoich kibiców, którzy życzą mu wszystkiego najlepszego. Odbywa się to na różnych poziomach. Nie tylko z powodu różnych aspiracji przykrajanych do realnych możliwości, lecz i z powodu przyzwyczajenia, a to do walki o mistrza, a to do bojów o utrzymanie, a to w niższych ligach o awans lub o obronę przed spadkiem.

Najgorzej, gdy takie przyzwyczajenie wejdzie w nawyk i gdy z wielu powodów drużyna doznaje zadyszki, kibice za cholerę nie chcą pogodzić się ze zmianą sytuacji. Tak jakby ich drużyna dostała patent na wygrywanie. Takich gwarancji na szczęście nikt nikomu nie rozdaje i o sukcesy trzeba walczyć, a tytuły zdobywać. Ale takie sytuacje mają i dobrą stronę, bo pozwalają odróżnić ziarno od plew, tych co są z klubem wyłącznie na pogodę, od tych, którzy są z nim niezależnie od koniunktury. Bo w życiu futbolowym, jak w życiu w ogóle, raz z górki, raz pod górkę, raz na górze, raz na dole. I kiedy wpada się w taki dołek to wydawałoby się naiwnie, że wzrośnie liczba ratujących, pomagających, współczujących. Nic z tego. Następuje ogromny wzrost krytyków szukających wszędzie i u każdego win wszelakich. To oni narzucają ten histeryczny ton, że wszystko się wali, podczas gdy drużyna przegrała jeden czy dwa mecze. To udziela się wszystkim, a zwłaszcza kierującym klubem, którzy odkrywają w sobie strażackie powołanie i postanawiają ratować. A właściwie zamydlić oczy szczekaczom udającym fanów klubu. Takim przebierańcom, wiecznym malkontentom, którym choćby się tyłek miodem smarowało to im się nie dogodzi. Z gruntu takie przypadkowe decyzje są obarczone dużym marginesem błędu i z reguły w czasie się nie sprawdzają. Lecz tylko ten malutki wycinek rzeczywistości piłkarskiej zezwala na wyrobienie sobie zdania, iż kierowanie takim organizmem jak klub piłkarski z aspiracjami do zadań łatwych i przyjemnych nie należy. C.b.d.o.

O tym, że jutro to jest dziś, tyle że jutro.
Na podstawie prostego oglądu rzeczywistości nabraliśmy przekonania, że przyszłość rysuje się w jasnych barwach, że będzie lepsza od teraźniejszości. I doświadczenie życiowe polegające na retrospektywnym spojrzeniu nas w tym utwierdza. Zapewne w czasowej perspektywie odnotowujemy postęp w każdej dziedzinie, patrząc niejako pionowo z góry na przeszłość. Lecz kiedy rozejrzymy się na boki to ta konstatacja już nie będzie taka oczywista. Bowiem porównanie naszych osiągnięć z innymi niejako w poziomie spowoduje, iż ujrzymy ich jakby dalej niż my jesteśmy na tej drodze do raju /cokolwiek to znaczy/. Można rzec, że uczyniliśmy kroczek do przodu, a oni dwa lub trzy i to kroki. Tak i z naszą drużyną. W ostatnich kilkunastu latach jej apogeum przypadło na sierpień 2014 roku i trwało prawie do końca tamtego roku. Wcześniej, a i teraz, jest gorzej. Tylko że wówczas wspinaliśmy się, a obecnie spadamy. Jednym z powodów jest fakt, że władze klubu zaniechały zaglądania w kalendarz. Nie ten wiszący na ścianie lub będący na ręku, ale na ten biologiczny. Każdy organizm starzeje się. W przypadku każdego człowieka, bez wyjątków dla sportowca, proces ten wynikający z przemijania i przemiany jednego w drugie, z czym się nie godzimy, ale co jest wpisane w nasze bytowanie – ulega nasileniu w okolicach 30 roku życia i jest nieubłagany i nieodwracalny. Nauka zaświadcza, że najpierw  z cech motorycznych wytraca się szybkość, potem kondycję, potem wytrzymałość i na końcu siłę. Kiedy więc na graczach mających w okolicach 30-tki buduje się drużynę to z góry wiadomo, iż ona progresu nie zanotuje, gdyż fizjologii się nie oszuka. Taka sytuacja zaistniała w Legii. Patrząc na takiego Tomka Brzyskiego można ten proces dowodnie zaobserwować. On jeszcze chce, ale już nie może.

O tym, że wyłącznie hasłami o oparciu się o młodych przyszłości nie zbudujemy.
Mój stosunek do skutecznej polityki prorozwojowej najlepiej oddaje parafraza jednej ze strofek wiersza Adama Asnyka „Daremne żale”:
Trzeba z młodymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe,
A nie w uwiędłych laurów liść,
Z uporem stroić głowę.
W warunkach finansowych Legii nie ma innej drogi jak stawianie na młodzież. Wiedzą o tym władze klubu. Tylko że na deklaracjach się kończy. Powodem jest presja wyniku, który chce się osiągnąć już teraz. Było to mistrzostwo i awans do fazy grupowej LM, obecnie jest mistrzostwo Polski i puchar Polski na stulecie klubu. Można zadać prozaiczne pytanie: jaki trener przy takich oczekiwaniach osiągnięcia sukcesu pozwoli sobie na stawianie na młodzież? Lepiej, wygodniej, a przede wszystkim bezpieczniej jest mieć w składzie graczy ogranych, doświadczonych, którzy przy odpowiednim przygotowaniu zawsze pewien poziom gry prezentują. Mało tego, gdy mówi się o planach transferowych to jako priorytet stawia się na zawodników, którzy już w Legii byli, uzasadniając że przynajmniej odpada proces aklimatyzacji. O jakiejś myśli przewodniej budowania drużyny już nawet wspominać zaprzestano. Powstaje kolejne pytanie: czy na dłuższą metę da się szybko iść do przodu ,gdy głowa stale jest odwrócona wstecz? W tym kontekście zapewnienia, że młodzi piłkarze w Legii dostaną szanse rozwoju brzmią groteskowo. Zawsze tak się dzieje, gdy słowotok zastępuje realne i widzialne działania mogące nadać sensu głoszonym deklaracjom. Trenerzy również nie wzdrygają się przed głoszeniem potrzeby stawiania na młodych, ale zaraz dodają, że nikt nikomu za darmo miejsca nie da  tylko dlatego, że ktoś jest młody. A rzeczywistość skrzeczy.

W jednym z ostatnich wywiadów nasz prezes opowiadał o Akademii. Tym razem mówił logicznie i do rzeczy. Trochę czasu zajęło /lepiej późno niż wcale/ dojście do wniosku, że zajmowanie się dziećmi w wieku do 12 lat w kontekście przygotowania do wyczynowego uprawiania piłki jest obarczone zbyt dużym marginesem błędu i klubu zwyczajnie na to się stać. Chyba, że samorząd ten proceder sfinansuje i zapewni odpowiednie zaplecze infrastrukturalne. Słusznie prezes podkreślał, iż młody człowiek musi mieć wszechstronne przygotowanie atletyczne wynikające z uprawiania sportów uzupełniających. Tylko że Legii na zapewnienie korzystania przez szkoloną młodzież z tych dyscyplin również nie stać. Pewnego rozwiązania problemów prezes upatruje w budowie akademii, jak mniemam z bursą, szkołą, basenem i salą do wspomnianych gier. Lecz ta inwestycja, aby wyhodować mistrzów jest warunkiem rzeczywiście koniecznym, ale niewystarczającym. Najważniejsza jest kadra szkoląca, jej ilość i jakość oraz sensowny program poparty solidną i sprawdzoną w praktyce metodyką. W ostatnim czasie liderem w modelu szkolenia młodzieży piłkarskiej stała się Belgia. I dobrze, że z jej metody zamierzamy skorzystać. Nareszcie nie próbujemy odkryć tego co już dawno odkryte. Dla mnie również współpraca z samorządem napawa otuchą. Jak czytałem, że Akademia Legii ma być w Grodzisku to nie wiedziałem czy śmiać się czy płakać. W Warszawie jest tyle terenów do wykorzystania i zagospodarowania, że zbrodnią by było to zlekceważyć. Może to byłoby tą jaskółką zmiany tego wieloletniego trendu odwracania się Warszawy plecami od sportu. Ja mieszkałem wiele lat w Błoniu i w tym małym, bo liczącym niewiele ponad 10 tysięcy mieszkańców, był klub piłkarski, dwa lekkiej atletyki, podnoszenia ciężarów, zapasów, Latem pływało się na glinkach. A zimą na nich jeździło się na łyżwach. Kiedy sprowadziłem się do Warszawy to zobaczyłem sportową pustynię. A najgorsze było to, że w klubach warszawskich nie wykazywano żadnej aktywności w poszukiwaniu sportowo zdolnej młodzieży. W Błoniu instruktorzy i trenerzy byli w stałym kontakcie z nauczycielami w-f w 4 szkołach podstawowych. Sam pamiętam jak czekałem, aż skończę 12 lat /wtedy od tego wieku można było uprawiać piłkę w klubie/ i będę mógł zacząć trenować. Była to moja wola, a nie moich rodziców i w tamtych czasach nikt ich o zgodę nie pytał . Nie do pomyślenia było, aby uczestniczyli oni w treningach i w klubie mieli coś do powiedzenia. Zaprosiłem ich na swój pierwszy mecz jeszcze w trampkarzach. Tylko że trener był 1 na 15 chłopaków. A szkolenie było metodyczne: technika równolegle z motoryką. Sporty uzupełniające mieliśmy w szkole. Albo na różnych placach. A te plany opracował Wydział Szkolenia PZPN. To ich realizacja zaowocowała wielkimi sukcesami polskiej piłki w latach 1972-1982. Niezależnie od gadek różnych Probierzy to w myśli szkoleniowej jesteśmy 1000 lat za Murzynami. Młodzi zawodnicy szans rozwoju upatrują wyłącznie za granicą. I mają rację. Dla Legii wielkim wyrzutem sumienia powinien być Michał Żyro. W nim jak w soczewce widać partactwo i nieuctwo kolejnych osób go szkolących. Aby dostać się do klubu młodzieniec musi wykazać się predyspozycjami szybkościowymi i dobrą koordynacją ruchów. I on to miał i to mu jeszcze zostało. Zamiast rozwoju sportowego jedynie urósł. Ma słabe mięśnie i razi brakami wytrzymałościowymi. Kolejni trenerzy obiecywali jemu, jego menedżerowi, klubowi, że go tak przygotują, że będzie tak grał, że klękajcie narody. A on w Legii marnował czas. Od paru lat cofa się w rozwoju i jego wartość wraz z wiekiem nie rośnie, ale spada. Czas na wyciągnięcie wniosków i oparcie strategicznych decyzji na empirii, a nie na mrzonkach ludzi, którzy nie bardzo wiedzą o czym mówią. Nie można im zarzucić złej woli, tylko jak to w życiu, każdy mniej więcej wie co by chciał osiągnąć, lecz nie każdy wie w jaki sposób to uczynić, a nawet jak i to wie, to nie każdy ma takie możliwości. W tym ujęciu grzechem jest niewykorzystywanie tych możliwości jakie się posiada. Dobrze, że nasz prezes ma jeszcze napęd, że jeszcze mu się chce chcieć, ale musi to przełożyć na zmuszenie do ciężkiej i skutecznej roboty swoich współpracowników. Żeby para napędzała tłoki poruszające maszynę do przodu, a nie, aby szła w gwizdek.