Strachy na Lachy?

Hej, hej, hej sokoły
Omijajcie góry, lasy, pola, doły
Dzwoń, dzwoń, dzwoń dzwoneczku,
Mój stepowy skowroneczku.

Żal, żal za Konoplanką,
Za dryblingiem Jarmolenki,
Żal, żal serce płacze,
Już ich więcej nie zobaczę.

Obojętnie jakim wynikiem zakończy się wtorkowe spotkanie, tak rzewnie Ukraińcom na Euro we Francji będzie można zaśpiewać. To co wielokrotnie było Lachów udziałem, w tym roku dosięgło spadkobierców Siczy Zaporoskiej, a w przypadku Lachów tylko trudno wyobrażalny kataklizm, splot wielu nieszczęśliwych wydarzeń, mógłby sprawić, żeby podzielili los sąsiadów.

Czy jest się czego bać, czy Ukraińcy napędzą nam stracha, żegnając się z turniejem? Z własnych doświadczeń wiemy, że trzeci  mecz „o honor” bywa najlepszy w wykonaniu tych, którym już tylko pozostaje ‘otarcie łez’. Ale też Biało-Czerwoni na strachliwych obecnie nie wyglądają, za to w odniesieniu do samych siebie obalają kolejne mity. Nie potrafią grać w ataku pozycyjnym, konsekwentnie i cierpliwie konstruować akcji zaczepnych na połowie rywala dominując nad nim wyraźnie? Po meczu z Irlandczykami z Północy to już nieaktualne. Argumentu, że takich słabeuszy to by i zdominowała choćby i drugoligowa Polonia Warszawa też już zapodawać nie wolno, by nie pastwić się nad Ukraińcami. Drugi mit. Najsłabszą formacją Biało-Czerwonych jest defensywa i pod naporem z pewnością  się pogubi, dopuści rywala do wielu groźnych okazji, straci gole. Nic z tego, mistrzowie świata przekonali się że takie założenie może być nieaktualne, obrona zaordynowana przez Nawałkę potrafi być bardzo dobrze zorganizowana, pozbawiona chaosu i paniki, a piłkarze w niej grający, nawet ci z polskiej siermiężnej ligi, o dziwo nie tylko dają radę, ale i mogą ubiegać się o miano MVP wśród graczy z orłem na piersi.

Są mecze, które „tworzą piłkarzy”, stanowią jakiś próg w ich karierze, po przekroczeniu którego na danego zawodnika patrzy się inaczej aniżeli choćby i dwie godziny wcześniej przed takim spotkaniem. Michał Pazdan w konfrontacji  z aktualnymi mistrzami świata udowodnił, że jest w stanie grać nie tylko na „poziomie krajowym”. W wyjściowej jedenastce najwięcej wątpliwości dotyczyło jego osoby, jeżeli siłę teamu określa najsłabsze jego ogniwo, to krytycznie mierząc Polaków właśnie w partnerze dla Kamila Glika takowe dostrzegano. Pazdek udowodnił że łańcuch może twardo scalać, być jego mocnym ogniwem, ba nawet aspirować do miana najtrwalszego. Gdyby w dalszej części turnieju taki status potwierdził, to mecz z Niemcami trzeba by uznać za kuźnię w której formacja obronna została wykuta i zahartowana. Nie tylko z Pazdkiem na środku, ale i z uważnym, zdeterminowanym Jedzą na lewej flance.

Z wychwalaniem problemów nie ma, za to pojawiają się przy negatywnych ocenach, te już bywają kontrowersyjne i  nawet bulwersują. Mnie  zadziwił Maciek Terlecki, który za najsłabszego w czwartkowym meczu z Niemcami  uznał Grzegorza Krychowiaka (sportowefakty.pl), natomiast Michała Zachodnego wprawiły w zdumienie surowe oceny zagranicznych mediów odnoszące się do Kuby Błaszczykowskiego (sport.pl).

W kwestii pierwszej, nasz rodak stwierdził: „Najgorszym punktem naszej drużyny był Grzegorz Krychowiak. Miał być liderem środka, a notował najwięcej strat. Próbował rozgrywać piłki, ale to nie jego rola.” Pewnie że nie jego, samemu miałem obiekcje, żeby w buty Kazimierza Deyny nie wchodził bo to nie ten rozmiar i nie do takich piłkarskich zadań pan Grzegorz jest predestynowany. Ale też nie zauważyłem żeby Krycha wbrew moim obawom, na siłę do takiej funkcji aspirował, jeżeli próbował rozgrywać piłkę notując przy tym straty (dwie ewidentne) to przede wszystkim dlatego, że nikt inny takiego ciężaru odpowiedzialności nie chciał brać na swoje barki. Tu jest pies pogrzebany. Zawodnik Sevilli tyra w asekuracji, wykazuje się w tym dwoma parametrami: siłą fizyczną i mobilnością, które nie zawsze chadzają w parze, jeżeli jeszcze próbuje coś dodać oprócz tego w ofensywnym rozegraniu, gdy nikt inny tego się nie podejmuje, to w oczywisty sposób jestem wyrozumiały dla błędów w podejmowanym  ryzyku. Muszą się zdarzyć, Krycha wirtuozem nie jest i nie będzie, za to na pozycji określanej numerem „sześć” ma szansę być debeściakiem w skali bez mała światowej, tym bardziej, że dysponuje i dokładnym przerzutem i silnym strzałem, przy piłce też jest w stanie się utrzymać, zastawić. Większość swoich zalet potwierdził w starciu z „Die Mannschaft”, o ile jestem sobie w stanie wyobrazić innych zawodników na niektórych pozycjach w wyjściowej jedenastce to Krycha wydaje się niezastąpiony.

„Szóstka” jest od „czarnej roboty” pozwala błyszczeć innym, fajnie gdybyśmy na „ósemce” mieli drugiego naszego polskiego Lukę Modricia lub Davida Alabę albo Gündogana, wtedy moglibyśmy się pokusić o tezę, że duet środka pola posiadamy idealny, zbilansowany i uzupełniający się na najwyższym poziomie. Niestety  póki co na „ósemce” biega Krzysztof Mączyński i w jedenastce Nawałki  daje radę, nie zawodzi, jest integralną częścią wyjściowego składu, ale nie oszukujmy się, do klasy wymienionych piłkarzy mu jednak daleko. O ile Pazdka w pazdanomanii nazywamy polskim  Cannavaro, to nawet po najlepszych meczach Mąki w reprze trudno go zestawić z jakąś europejską gwiazdą środka pola. Owszem, robi swoje i z zadań mu powierzonych na swoją miarę wywiązuje się doskonale, a nawet lepiej. Jacek Magiera nie może się go nachwalić za wykonywaną ciężką pracę w drugiej linii, cierpliwe, konsekwentne, niepozorne dla nieobeznanych, uporczywe zamykanie kierunków rozegrania rywalom i odbudowywanie pozycji w formacji. Na harówkę  Krzysztofa Mączyńskiego zwraca też uwagę Marek Koźmiński i przecież wie co mówi, to są kwestie nie do podważenia, za czwartkowy mecz należą się panu Krzysztofowi  gratulacje i pochwały. Ale też  zobaczmy ile Mąka dawał drużynie w rozegraniu, w ofensywie?  Mając za przeciwników Kroosa z Khedirą o to trudno, ale bądźmy szczerzy, to też określa pułap potencjału Krzysztofa Mączyńskiego. Trudno też przypuścić, żeby mając 29 lat go jakoś znacząco podniósł, w lidze na środku będzie grał profesurę, również w ofensywnym kreowaniu akcji, ale na poziomie repry bywają już jednak z tym problemy. „18 - taki odsetek akcji ofensywnych (najniższy na turnieju) nasi piłkarze przeprowadzają środkiem boiska. Można krzyknąć, że prą ku maksymalnego wykorzystaniu atutów na skrzydłach. Ale sensowniej brzmi refleksja, że najbardziej ograniczonym członkiem podstawowego składu jest Krzysztof Mączyński" (Rafał Stec).

Czy w takim razie, z takiej Mąki na Euro będzie chleb? Why not, z Niemcami trzeba było założyć rygiel w środku, pozostawiając prowadzenie akcji zaczepnych skrzydłami, w układance Nawałki  pupil trenera spełnia swoją rolę bardzo dobrze, nie zawodzi, ale też właśnie w spotkaniu z Ukraińcami nadarza się okazja, żeby inne warianty personalnej obsady  wypróbować. Kamil  Grosicki na konferencji, „mimochodem” rzucił uwagę, że we wtorek mogą szanse otrzymać rezerwowi, wątpię żeby samemu, bez konsultacji  na taką deklarację się zdobył, coś może być na rzeczy. Chęć  przyoszczędzenia kluczowych zawodników zagrożonych wykartkowaniem  awizuje Robert  Błoński w  Przeglądzie Sportowym, przy okazji przedstawiając potencjalne alternatywne wyjściowe jedenastki. Krzysztof Mączyński ma na koncie turniejowe ‘żółtko’, perypetie zdrowotne wiosną stanowią drugi argument, żeby futbolową eksploatację na chwilę powstrzymać, zaoszczędzając siły na 1/8 fazy turnieju. Co mnie dziwi to fakt, że w zapowiadanych wyjściowych jedenastkach na pozycji  określanej numerem osiem brak jest tego, którego jeden z trenerów namaszcza na polskiego Andreę Pirlo:

Jaka pozycja dla Bartosza Kapustki jest najlepsza: skrzydło czy środek pomocy?

Myślę, że Bartek może grać jak Andrea Pirlo. To jest bardzo uniwersalny chłopak. Występowanie na każdej z tych pozycji: na skrzydle, jako ofensywny pomocnik, jako cofnięty środkowy pomocnik rozwinie go jako piłkarza. Uważam, że jego docelowa pozycja to jest środek pomocy.

To, co na razie ma wspólnego z Pirlo to elegancja na boisku i w sposobie poruszania się?

Nie mówię nie. Bartek poza tym, że jest bardzo dobrze wyszkolonym i eleganckim piłkarzem dysponuje także cechami, które są rzadkością na środku pomocy czyli szybkością i wspaniałą wydolnością. Ma wszystkie cechy, żeby w przyszłości grać na naprawdę wysokim poziomie. (polsatsport.pl)

Jacek Zieliński w Cracovii wiosną w obliczu kontuzji Damiana Dąbrowskiego właśnie Kapustkę poddawał próbom na środku pomocy i był z wywiązywania się z funkcji przez gołowąsa bardzo zadowolony. Mityczny duet futbolowych herosów, ‘eleganckiego’ Pirlo z ‘bulterierem’ Gattuso otworzył Squadra Azzurra możliwość gry o tron w 2006 roku. Oczywiście porównania są na wyrost, Bartka od legendarnego Andrei póki co dzielą lata świetlne, ale czemu rezygnować z szansy ich nadrabiania, gdy nasz młodzian po pierwsze już dał próbkę swego talentu na Euro, a po drugie na pozycji środkowego pomocnika w reprze był przez selekcjonera weryfikowany i to z bardzo dobrym skutkiem w marcowym pojedynku z Finlandią. O tej próbie Bartka sport.pl tak pisał:

„Przeciwko Finlandii dostał jedną z bardziej odpowiedzialnych ról w reprezentacji - grał w środku pomocy obok Grzegorza Krychowiaka. Zaczął odpowiedzialnie i tej odpowiedzialności z każdą minutą chciał coraz więcej. Pokazywał się obrońcom i prosił ich o piłkę, pewnie wprowadzając ją na połowę rywala. O ile na początku tych kontaktów z piłką było zbyt dużo, bo gry to nie przyspieszało, o tyle kilka wskazówek od Krychowiaka sprawiło późnij,  że Kapustka starał się grać na dwa kontakty.
Jednak najbardziej podobać mogło się jego zaangażowanie w defensywę - nie tylko wślizgami odbierając piłkę rywalom, ale też umiejętnie czytając grę, doskakując do przeciwników w momentach, gdy się tego kompletnie nie spodziewali.”

Przegląd Sportowy za tamten występ również Kapustce wystawił laurkę, czemu zatem teraz na środku pomocy go pomija, desygnując tam Jodłę lub Piotra Zielińskiego, piłkarza Craxy ‘skazując’ na skrzydło. Przyznam się, że kompletnie nie rozumiem dlaczego uparcie na pozycję ósemki wpychamy Piotrka Zielińskiego, który w klubie na takiej pozycji mimo wszystko nie grywał, u Marco Giampaolo w Empoli był jednym z trzech a nie dwóch pomocników, być może mała, ale istotna różnica. W reprze na ósemce dotychczas nie olśnił, z Holandią zawiódł, czemu zatem  uparcie desygnujemy go do duetu z Krychą, ignorując w tej roli Kapustkę (polskiego przyszłego Pirlo)?

Czy to znaczy, że Piotrka Zielińskiego spisuję na straty? Absolutnie nie, o to mam wręcz podejrzenia i pretensje do Nawałki. Piłkarza, na którego zwrócili  uwagę i Mauricio Sarri i Jurgen Klopp ignorować nie wolno, trzeba natomiast takiego zucha wybranego do jedenastki sezonu Serie A zaadoptować na potrzeby Biało-Czerwonych i znaleźć dla niego optymalną pozycję. Tu wracam do kwestii, która zbulwersowała Michała Zachodnego, czyli ocen przyznanych Kubie Błaszczykowskiemu za mecz z Niemcami. Podzielam w dużej mierze zdziwienie pana redaktora, ale Kubie może się przydać regeneracja nadwątlonych sił, tym bardziej, że wiosną rytmu meczów co trzy, cztery dni nie doświadczył. Natomiast skoro Zielu gra w Empoli półprawego pomocnika, dlaczego w reprze nie spróbować  z niego zrobić ‘pełnoprawego’? Jedyną wątpliwość we mnie budzi  być może nieco zbyt mała dynamika, ale Piotrek to jeden z trzech najlepszych dryblerów w Serie A (według statystyk), a gra z boku nie niesie ze sobą takiego ryzyka po stracie piłki jak na środku. Być może to jest Zielińskiemu potrzebne, zdejmie zbyt ciążącą odpowiedzialność, da nieco więcej luzu, a to już może być asumpt, żeby ktokolwiek przestał się dziwić dlaczego Klopp chce go w Liverpoolu.

Takich roszad bym oczekiwał z Ukraińcami, nie dlatego że uważam jakoby ten mecz można odpuścić nieco lżej potraktować, ale dlatego żeby  dając szanse Mączyńskiemu z Błaszczykowskim na regenerację, równocześnie zwiększyć siłę  w trzecim spotkaniu wyjściowej jedenastki. Jestem w stanie zaakceptować i podjąć ryzyko przyoszczędzenia Grosika z Piszczkiem w obawie przed wykartkowaniem, nie sądzę żeby doświadczony Jędza zgłupiał po jednym meczu na prawej stronie, a Wawrzyniakowi przetarcie może być przydatne na ewentualność groźby kontuzji jednego z flankowych kolegów. Wiem, że z Peszki to szajbus, ale może też okazałby się akurat „pozytywnym wariatem”. Z tych powodów „mój” wyjściowy skład na wtorek wyglądałaby następująco:

Fabiański – Jędrzejczyk, Pazdan, Glik, Wawrzyniak – Zieliński, Kapustka, Krychowiak, Peszko – Milik, Lewandowski.

I grajmy o pełną pulę. Być może zdjęcie presji oraz  wprowadzona ‘świeża krew’ przeobrazi podopiecznych Mychajła Fomienki w groźnych Kozaków, którzy dadzą nam jeszcze popalić na odchodne, ale i nie wykluczam że gdyby udało się ich naruszyć, napocząć, to mogą pęknąć, mentalnie odpuścić, zniechęcić się totalnie, a wówczas ścigajmy się z Niemcami o pierwsze miejsce w grupie. Jest o co, warto!

Nie wykluczam przegranej  z Ukraińcami, gdyby wygrana miała być okupiona wykluczającymi  kontuzjami to gorycz porażki przełknę, co prawda układ w grupach dowodzi że cztery punkty wcale nie są gwarancją awansu do dalszej fazy z trzeciego miejsca, ale kataklizmu i jakiegoś zacięcia „Die Mannschaft” nie biorę pod uwagę. Co prawda to piłka nożna, najbardziej nieracjonalna i nieprzewidywalna z gier, ale po pierwsze „Ordnung muss sein”, a po drugie Kapi ze środka, a Zielu z prawej wyłożą takie piłki Lewemu z Milikiem, że jakiekolwiek obawy o wynik okażą się tylko „strachami na Lachy”.