Nawałka ma przerąbane

Prezes PZPN: „1/8 z ‘big teamem’ byłaby dobra aby mieć żelazne alibi, ale nam nie o to chodzi, będziemy walczyć, damy z siebie wszystko, chcemy wygrać!” A co jeśli przegramy, wówczas żadne z powyższych  banalnych, zwyczajowych zaklęć nie wystarczy jako wymówka.

Szesnaście lat uprzedniej klątwy Bońka, czternaście grania zwyczajowych trzech turniejowych meczów, a teraz w czerwcu 2016, dorównujemy  mistrzom świata, stajemy o dziwo po raz czwarty w  szranki i na dodatek według panującej powszechnej opinii, potykamy się w nich z kurtuazyjnie groźnymi, ale po prawdzie piłkarsko takimi sobie Helwetami. Tak sądzimy. Dla niektórych już widać autostradę do finału, bo futbolowe tuzy ambitnie wybrały wchodzenie sobie po własnych plecach na szczyt turniejowej drabinki. Przegrać w tej sytuacji, to znaleźć się tylko na poziomie drewnianych chatek Beenhakkera, bo on też przed laty zakwalifikował się do analogicznego liczebnie europejskiego grona. Zatem na nic grupowe wiktorie, umoczymy z potomkami Wilhelma Tella to stracimy szansę na coś prawdziwie wyjątkowego, zaprzepaścimy okazję na coś, w co Polacy już wierzą. Mielibyśmy teraz po rozbudzonych nadziejach, wybudzić  się z pięknego snu na jawie, w niespodziewanym kadrze, gdy najsmaczniejsze konfitury dopiero przed nami, ale zda się na wyciągniecie ręki, a przeszkoda przed nimi nie taka straszna, z pewnością w naszym zasięgu do pokonania. I co w takim momencie ma nas spotkać rozczarowanie i zawód!? Nawalić w takim momencie? Nawałka ma przerąbane!

Przyznaję, wolałbym scenariusz, w którym przeczołgujemy się przez grupę, niczym nie imponując, bez graczy w jedenastkach kolejnych tur rozgrywek i wówczas w 1/8  gramy  z jednym z potentatów, faworytów turnieju. Czyli mamy to  „alibi”, o którym wspominał Zibi, nikt na nas nie stawia, wręcz jesteśmy pod ścianą. I w takich okolicznościach dokonujemy niemożliwego, bo to jest takie nasze polskie, gdy nikt się nie spodziewa, jesteśmy skazani na ścięcie, to szarżą z ułańską fantazją doświadczamy cudów.

Teraz tak nie będzie, nie jesteśmy stawiani na z góry przegranej pozycji, dla niektórych mamy wręcz obowiązek sobie z Helwetami poradzić. Nawałka musi przełamać kolejny mit, że nie straceńczym atakiem, wielką improwizacją, ale  organizacją gry, konsekwencją działania, ciężką cierpliwą pracą dochodzimy do pozycji równorzędnego poziomu z rywalem i własną wyższość opartą na niuansach potrafimy udowodnić i wyegzekwować. Wszystko na poziomie europejskiego czempionatu, w którym stawką jest awans do ćwierćfinału, niebywałe!

Ekipa Nawałki temu sprosta, podoła? Mam obawę, że jeśli tak się nie stanie to czar tego Euro uleci. Jeszcze wczoraj przedstawiciel młodszego pokolenia kibiców nie pamiętający sukcesów z lat ’70 i ’80 pisał: „To jest ten moment, kiedy ktoś wchodzi i mówi: a potem się obudziłeś. Tak, jeszcze kilka lat temu taki scenariusz uchodziłby za sen, mokry sen. Przeżyłem z reprezentacją sto uczących pokory porażek, tysiąc bolesnych rozczarowań, milion frustracji. Ale nie teraz.” Te słowa były i przywoływane na czarnej-eLce, nie chciałbym żeby nastąpiło ‘obudzenie’. Nie teraz! Wygrana z Ulsterem to miła odmiana na wielkich imprezach po porażkach z Koreą, Ekwadorem remisie z Grecją, ale to jedynie wypełnienie zadania, uchronienie się od wtopy. Zero do zera z mistrzami świata i gra dająca szanse na wygraną wzbudziły uczucia ilustrowane powyższym cytatem, ale z Ukrainą mimo zwycięskiego gola Błaszczykowskiego, szału już nie było. Sami piłkarze powtarzają, że dopiero teraz, od fazy pucharowej rozpoczyna się poważna gra. Jeśli w niej polegniemy, potkniemy się, bez alibi dla formy, bez przypisywanego słabszego potencjału umiejętności, to znajdziemy się jedynie szczebel wyżej od  rozczarowanych Austriaków, Rosjan, Ukraińców, Szwedów. Zadaję sobie pytanie, czy bez wyeliminowania Szwajcarów Euro 2016 pozostanie przełomem w kibicowskich doświadczeniach, czy jednak powróci  frustracja, rozczarowanie, zwątpienie? No bo jak nie teraz, z takimi asami jak Lewy, Krycha, Glik, to kiedy? O tym że grać potrafią już wiemy, że Nawałka  skomponował drużynę, w której „fusy” są równie ważne jak gwiazdy również, nadzieje turniejową postawą zostały rozbudzone, istnieje potrzeba ich potwierdzenia.

Żeby być dobrze zrozumianym, nie deprecjonuję  naszych  szans w 1/8. Jeżeli Szwajcarzy twierdzą że Lewy na Euro zawodzi, to bardzo bym chciał i wierzę w powtórkę Bońka z Mundialu ’82. Po dwóch meczach był krytykowany niemiłosiernie, przez dziennikarzy wysyłany na rezerwę, a w meczu z Peru pokazał wiadomo co, wiadomo komu, a później już był mecz w Barcelonie i Belgia.

Obecnie według mnie w dwóch pierwszych meczach Lewy nie zawiódł, wypełnił swoje zadanie, pracował ciężko, jeżeli Milik dochodził do sytuacji, to znaczy że i efektywnie. Natomiast  gdybyśmy odpadli z Helwetami, a Lewy pozostał bez gola na turnieju, to zostanie uznany za głównego przegranego, nie tylko u nas, ale i w Europie, na zewnątrz może i bardziej bo patrzy się na niego jako właśnie na egzekutora, snajpera rozliczanego z strzelonych goli. Taka konstatacja musi też gdzieś kołatać się z tyłu głowy Lewego, jeżeli sobie z napięciem, presją wewnętrzną (nakładaną przez siebie samego) nie poradzi, to następną ‘patelnię’ przestrzeli i będzie mu to skwapliwie wypominane.

Krycha zagra gorzej, to szybciutko zawieranie kontraktu z PSG w trakcie Euro zostanie przywołane jako przyczyna dekoncentracji, rozkojarzenia. Pan Grzegorz słusznie unikał i nie chciał się wypowiadać w temacie PSG, dowód jego inteligencji, ale mleko i tak się rozlało. W razie niepowodzenia, dwie nasze kluczowe gwiazdy znajdą się pod hejterskim pręgierzem i zapewne świadomość tego im nie pomaga. Jeżeli będą za bardzo chcieli wykazać i potwierdzić swoją piłkarską wartość to przy takim przemotywowaniu efekt może być odwrotny do zakładanego. Wyjść w sobotę o 15 na murawę z ‘czystą głową’, z nastawieniem, że „nic nikomu nie muszą udowadniać” będzie im trudno.

Szwajcarzy mają doświadczenie z gier pucharowych o ćwierćfinał na dużej imprezie. Na ostatnim Mundialu ulegli Argentynie 0:1 po dogrywce, ale tak o nich w tym meczu wówczas pisano: „Helweci - przynajmniej do pewnego momentu - grali swoje. Ottmar Hitzfeld stał nieruchomo przy bocznej linii, jakby odporny na wielką stawkę spotkania. Jego piłkarze skupili się na tym, co potrafią najlepiej - neutralizowaniu działań rywala. Do tego dorzucili kontrataki i do przerwy powinni prowadzić. Mieli dwie doskonałe okazje - najpierw strzał Granita Xhaki z 10 m instynktownie odbił Sergio Romero, później Josip Drmić znalazł się sam przed argentyńskim bramkarzem, ale próba przelobowania go skończyła się oddaniem piłki za darmo.” (Eurosport)

Ottmar Hitzfeld już na emeryturze, obecnie trenerem jest  Vladimir Petković, o swoich podopiecznych w Francji tak się wypowiadał:
-Naszym celem było zakwalifikowanie się do kolejnej rundy. Udało się tego dokonać, grając przy okazji niezły futbol. Wiemy teraz, że mamy sześć dni do następnego meczu i że zagramy go w sobotę o godz. 15 w Saint-Etienne. Z kim? Z mocnym przeciwnikiem. Mogę tak powiedzieć o każdym z naszych potencjalnych rywali. Z ciekawością poczekam na rozstrzygnięcia, ale jakichś specjalnych preferencji nie mam. (Przegląd Sportowy)

Osobiście nie wierzę w jakąkolwiek ściemę, że woleliby grać z Niemcami  zamiast z nami, oprócz kurtuazji  i próby uśpienia czujności  takie padające niekiedy  deklaracje nic nie znaczą. Nie nabierajmy się na to. Uznaję że już  były selekcjoner Helwetów wypowiada się miarodajnie i bardziej zgodnie z odczuciami  Szwajcarów: „Oczywiście oni mają Lewandowskiego i Piszczka, ale patrząc na całą reprezentację, to Szwajcarzy mają więcej doświadczenia z gry w topowych klubach i na szczeblu międzynarodowym. Polacy być może są trochę lepsi w ofensywie, ale Szwajcaria jest mocniejsza w obronie i organizacji gry defensywnej. Zadecyduje forma dnia, ale moim zdaniem Szwajcarzy mają 55 proc. na zwycięstwo z Polakami” - twierdzi Hitzfeld. (Sportowe Fakty)

Pro forma  dodajmy na Euro w Francji Szwajcaria jeden mecz wygrała (1:0 z Albanią), a dwa zremisowała (1:1 z Rumunią i 0:0 z Francją). Wyjściowy skład przedstawia się następująco: Yann Sommer - Stephan Lichtsteiner, Fabian Schaer, Johan Djourou, Ricardo Rodriguez, Valon Behrami, Granit Xhaka, Xherdan Shaqiri, Blerim Dzemaili, Admir Mehmedi, Haris Seferović (Breel Embolo)

Tak jak my liczymy na powrót skuteczności Lewego, tak Helweci oczekują na przebudzenie Shaqiriego i prezentację pełni jego formy. W naszym składzie niespodzianek nie zakładam. Pora na truizmy  - czeka nas bardzo ciężki mecz, rywal wydaje się być z naszej półki, w naszym zasięgu, tym bardziej nie wolno go zlekceważyć. Mam bardzo duże obawy przed tym spotkaniem, o wynik, o „wybudzenie ze snu”, ale też  przecież  naszych Biało-Czerwonych winna obowiązywać dewiza:

Tylko jedno może unicestwić marzenie - strach przed porażką.
Paulo Coelho – Alchemik