... a na końcu i tak wygrywa Legia

Jeszcze kilka lat temu, w epoce permanentnie zawodzonych nadziei i przy towarzyszącym nam niemal co sezon poczuciu rozczarowania i porażki, trudno było uwierzyć, że nadejdzie czas, w którym oklepany cytat z Gary’ego Linekera nadspodziewanie trafnie opisze historię tytułów mistrzowskich wywalczonych przez Legię.

Nasuwa się pytanie - czy można już mówić o tej samej przewadze mentalnej Legii nad resztą ligowej stawki, jaką Lineker przypisywał Niemcom w rywalizacji z reprezentacjami innych krajów? Doczekaliśmy czasów, w których wywalczenie mistrzostwa Polski jest uważane za obowiązek Legii, a każda porażka i niepowodzenie urastają do katastroficznych wręcz rozmiarów. Z jednej strony, biorąc pod uwagę historię naszego klubu, jest to nastawienie absurdalne, z drugiej strony, skupiając się na teraźniejszości, budżecie, wynikach osiąganych w europejskich pucharach, w jakimś stopniu uzasadnione.

Faktem jest, że ostatnie sezony przypominały w wykonaniu Legii jazdę rollercoasterem. Były w nich długie okresy zapaści, fatalnej formy całego zespołu, oglądaliśmy męczarnie w rywalizacji z bardzo przeciętnymi rywalami, z trwogą obserwowaliśmy wielopunktową stratę w tabeli. Wtedy podnoszenie naszych rzekomych przewag brzmiało jak kpina, przytyk, jak wbijanie stosu ostrych szpilek trenerom, dyrektorowi sportowemu i piłkarzom, którzy kibicowskim zdaniem trwonili legijny potencjał. A jednak na końcu… Właśnie, na końcu wygrywała Legia. I porzucając na chwilę kontekst finansowy, a skupiając się wyłącznie na aspekcie sportowym, trzeba przyznać, że końcowy sukces to wyczyn, który w pewnym momencie rywalizacji wydawał się być zupełnie nieprawdopodobny. Weźmy poprzedni sezon, w którym po dziesięciu kolejkach Legia traciła 12 punktów do Lechii Gdańsk, do drużyny, w składzie której byli Miloš Krasić, bracia Paixão, Jakub Wawrzyniak czy Rafał Wolski. Po trzydziestu kolejkach nasz zespół miał nad tą samą Lechią pięć punktów przewagi. Legia doświadczyła wewnętrznego wstrząsu, konfliktu i zmiany na najwyższym szczeblu w zarządzaniu klubem, przez wiele miesięcy łączyła ligę z grą w europejskich pucharach, straciła dwóch podstawowych napastników w przerwie zimowej, a jednak zdołała nadzwyczaj szybko wygrzebać się z dołka i ostatecznie wyprzedziła wszystkich konkurentów.

Modne stało się określanie rozmaitych boiskowych nawyków i preferowanych rozwiązań taktycznych mianem ‘piłkarskiego DNA’. Akurat dążenie do zwycięstwa powinno być w DNA każdego sportowca, niemniej jednak delikatne wahania wewnętrznego imperatywu są zrozumiałe i wynikają z prostej oceny szans i możliwości, innymi słowy są wtórne wobec czynników takich jak poziom znajomości piłkarskiego rzemiosła. Należy podejrzewać, że nawet najznakomitsze DNA nie pomogłoby futbolistom, dajmy na to, Chojniczanki Chojnice, w rywalizacji z Bayernem Monachium. Ale w warunkach wyrównanej rywalizacji, wewnętrzny brak akceptacji dla możliwości poniesienia porażki istotnie może stać się jednym ze szczegółów przyczyniających się do rozstrzygnięcia losów rywalizacji.

Sposób zarządzania Legią w ostatnich latach budził dyskusje – pojawiały się i pojawiają wątpliwości dotyczące polityki transferowej, poziomu płac, struktury klubowego budżetu, a także wiele innych, które prawdopodobnie przyczyniły się do rozpadu właścicielskiego tercetu. Ale nie da się nie docenić sposobu, w jaki w Legii pielęgnuje się kult zwycięstwa. Tutaj nie ma innego celu niż mistrzostwo Polski, nie ma łatwych wymówek dla porażek, nie buduje się wizerunku na eksponowaniu wydumanych krzywd, nie obwinia się o każde niepowodzenie mediów czy sędziów. I ta polityka, wiosną firmowana hasłem „idziemy po swoje”, faktycznie działa, najwyraźniej robiąc ‘swoje’ także w głowach naszych przeciwników. Bo obecność Legii, urzędowego faworyta, zespołu, który musi wygrywać, który ma największy budżet, największe gwiazdy i najmocniej ogniskuje medialną uwagę, który wreszcie potrafi poprzeć to pokazaniem klasy na boisku, to wszystko sprawia, że nasi rywale w pewnych okolicznościach akceptują swoje miejsce w szeregu. I to pozwala im np. fetować wicemistrzostwo Polski, w sytuacji, w której historyczny tytuł był dosłownie o włos, o jeden celny strzał w końcówce meczu. W Legii taka sytuacja jest nie do pomyślenia – i całe szczęście.