Wszystkie "demony" Legii

Nie tak dawno temu będący gościem programu Liga Plus Extra Michał Żewłakow – ostoja defensywy Legii Warszawa - wyjawił dziennikarzom i telewidzom, kto jest największym przeciwnikiem jego (czyli naszej) drużyny w walce o tytuł mistrzowski. Ku zdumieniu niektórych nie wymienił zespołów Śląska, Wisły, Lecha, Polonii, Ruchu czy Korony, a… drużynę na co dzień rozgrywającej swoje mecze na stadionie przy Łazienkowskiej 3. Ten doświadczony zawodnik, mistrz z dwoma drużynami, w dwóch różnych krajach o zupełnie innej kulturze piłkarskiej zdradzał tajniki walki o to najważniejsze trofeum. Według pana Michała niego najpierw trzeba pokonać własne słabości. Wydaje się, że we wtorek byliśmy świadkami właśnie tej zapowiadanej przez wielokrotnego reprezentanta polski walki.

Walki niemiłosiernie męczącej, co gorsza męczącej nas (oj bardzo), ich (piłkarzy) i sztab szkoleniowy. Kolejny raz przyszło nam być świadkami starcia drużyny z jej własnymi demonami. Demonami, które objawiają nam się nad wyraz często, w rundzie jesiennej wtargnęły na boisko w trakcie spotkań z Podbeskidziem i Cracovią, na wiosnę we wczorajszym spotkaniu (nie nazwę tego meczem) z Gryfem Wejherowo, a kilka z nich już było na murawie w meczu z Polonią („presja”). Niestety stadionowy monitoring jest wobec nich bezsilny, nie mamy, więc co liczyć na pozbycie się ich poprzez zakaz klubowy o sądowym nie wspominając. Z nimi muszą sobie poradzić nasi zawodnicy sami, indywidualnie lub w grupach, przy pomocy trenerów lub w zaciszu treningowych zajęć.

Co ciekawe, gdy zespół dopadnie jeden z tych straszliwych piłkarskich „złych duchów” to jeszcze jakoś sobie dają radę, ale na zmasowany atak zawodnicy Legii nie mają absolutnie żadnego pomysłu. Gdy „presja”, „minimalizm”, „zbytnie pewność siebie” i „słabsza forma” dopadają razem to efekty są wręcz opłakane. Tak przegraliśmy z ekipą z Biesko-Białej, tak zremisowaliśmy z Cracovią, tak też szczęśliwie zremisowaliśmy wczorajszego wieczoru. Muszę przyznać, że ze smutkiem patrzyłem jak jedynymi zaangażowanymi zawodnikami byli najstarsi na murawie Michał Żewłakow i Tomek Kiełbowicz. Odpowiednio 35 i 36-letni zawodnicy starali się coś zrobić na tym boisku, cokolwiek, aby innym też zachciało się chcieć. Od czasu do czasu to nastawienie naszych legijnych weteranów emanowało na innych stołecznych piłkarzy. Niestety bardzo rzadko.

Gdy raz udało się im „zarazić” Miro Radovicia, ten w chwilowym przypływie „szaleństwa” przeprowadził akcję na pełnym biegu (jedną, jedyną w całym meczu w jego wykonaniu) kompletnie myląc blok defensywny ambitnych gości. Efektem tego był bardzo dobry strzał Danjela Ljuboji i chyba jedyna stuprocentowa szansa na gola dla Legii w tym meczu. Pisząc o jedynej szansie myślę o takiej wypracowanej, słusznej, sprawiedliwej a nie mogę tego napisać o tej, po której padł gol. Ta była standardową ostatnio serią niewyjaśnionych pomyłek na rzecz Rafała Wolskiego. Kolejnym piłkarzem (poza „dziadkami”), któremu chyba nikt nie powiedział, że to mecz o nic był Michał Żyro. To po jego wejściu zaczęło się dziać coś pozytywnego (nie napiszę dobrego, o co, to nie), a to rajd przy linii końcowej, a to ładna wrzutka na głowę Blanco (kolejny bezbarwny występ ponoć walczącego o skład snajpera). Jedynym facetem, którego oceny się nie podejmuję był Dickson Choto, On zagrał jak zwykle, człapiąc zawsze tam gdzie był najbardziej potrzebny. Jednak, aby stwierdzić u Dicksona brak chęci/motywacji do gry to musiałby się chyba położyć, w innym wypadku nie sposób mieć pewności jak to tym razem było.

W mojej ocenie „Gwiazdą wieczoru” i jednocześnie jego symbolem był Janek Gol, rany jak temu facetowi się nie chciało, Boże jak On wczoraj cierpiał. A my niestety wraz z nim. Rzadko widuje się piłkarza, który kompletnie nie wie, po co jest na boisku, który porusza się jak w transie i jak w transie stara się schrzanić wszystko, co jest w jego zasięgu. Problem z koncentracją? Nie wiem, naprawdę nie wiem, wiem za to, że wczoraj piłkarsko lepsi byli piłkarze Gryfa (mentalnie bili byłego zawodnika GKS-u Bełchatów na głowę). A to odskoczyła piłka, a to podanie było za długie (lub za krótkie), a to nie było go wcale. Siedząc na trybunach uknuliśmy taką teorię (na szybko), że aby nie dostać od niego podania „zwrotnego” trzeba natychmiast uciec gdzie pieprz rośnie, ale Janek i tak kilka razy w swoim stylu spróbował namierzyć takiego delikwenta. Generalnie podanie piłki do defensywnego pomocnika Legii zwalniało akcję o kilka naście sekund lub niwelowało ją już w zarodku. To straszne, ale wczoraj będący w bardzo słabej dyspozycji Vrdoljak był przy nim niczym profesor. A to nie nastraja mnie optymistycznie przed następnymi meczami.

Dziennikarze i obserwatorzy ostatnich zmagań Legionistów wskazują na brak kreatywności w środku boiska. No cóż, nie da się ukryć, iż mają całkowitą rację. Z tym, że jak może być inaczej gdy w momencie wyprowadzania piłki jeden ze środkowych pomocników cofa się pod obrońców (jakby Oni nie potrafili sobie poradzić) zaś drugi co sił w nogach biegnie pod pole karne rywali. Z kim niby mają to rozegrać jak w środku pola tworzy się kilkumetrowa dziura? Wcześniej w tę dziurę wchodził Miro Radović (wczoraj też spróbował – nie wyszło), wczoraj tą rolę przejął Danjiel Ljuboja z mizernym niestety skutkiem. Po raz kolejny okazało się, że gdzie wrogów kupa tam i herkules d.... Tak właśnie było w spotkaniu z Gryfem Wejherowo. Albo byliśmy zbyt blisko siebie (podawanie na dwóch metrach kwadratowych wychodzi chyba tylko Barcelonie), albo tak daleko, że próby podania kończyły się w jeden jedyny sposób – mianowicie stratą. A kibice cierpieli.

Niestety brak wspomnianego przed chwilą ruchu wydał mi się największym wrogiem Legionistów. Szczególnie przy próbach konstruowania akcji było to bardzo widoczne. Jedynym zawodnikiem potrafiącym wykorzystać „żywe zasłony” jakimi czasem są „nieruchawi” koledzy z zespołu jest Miro Radović. Będąc w formie Serb potrafi przedrylować jak w slalomie gigancie całą połowę rywala i na koniec oddać strzał lub podać na nos do Ljuboji (a kiedyś Ryby). Niestety Rado w formie nie jest, nawet bym powiedział, że „Bratko ” jest daleko od tej formy jaka gwarantuje mu poziom do którego nas przyzwyczaił. Dlatego zupełnie niezrozumiałe dla mnie jest tak statyczne budowanie akcji przez zespół Macieja Skorży. Wszystko jeszcze idzie jako tako jak w rolę Radovicia wcieli się Wolski, ale jak tylko „młodziak” zagra słabiej (jak w meczu z Polonią) to już... mogiła. Kreowane (naciągane to słowo) w tym stylu przez Legionistów akcje jest w stanie rozczytać ośmiolatek ze Escola Varsovia oddziału LaMasii w Warszawie a co dopiero ligowy rywal. Nic dziwnego, że zawodnicy Gryfa też większych problemów z tym nie mieli.

Patrząc na problemy jakie mamy z atakiem pozycyjnym, na ciągłe kłopoty z takim zawiązaniem akcji by ta zaskoczyła rywala niezmiernie dziwiłem się po derbowymi stwierdzeniom jakoby Maciej Skorża popełnił błąd nie wstawiając do składu (lub po zmianie) Ismaela Blanco. Otóż właśnie we wtorek przekonaliśmy się, że nie popełnił. Najzwyczajniej na świecie wstawienie Argentyńczyka nic by nie zmieniło, my (to znaczy Legia) mamy zdecydowanie większe problemy ze stworzenia zagrożeniem pod bramką przeciwnika niż z wykorzystaniem takowych. Co z tego, że wczoraj Ismael próbował coś tam w przedzie zdziałać, jeśli jedyną szansą na cokolwiek było wypracowanie sobie sytuacji samemu. Przez cały mecz dostał dwa dobre podania. Ile by dostał z Polonią? Myślę, że niewiele więcej. Smutny to obraz ponoć najlepszej ligowej ofensywy, smutny ale niestety rzeczywisty.

Ja rozumiem (nie akceptuję ale rozumiem) przegraną z własnym „minimalizmem”, rozumiem przegraną ze „zbytnią pewnością siebie”, trzeba było awansować to awansowali. Oczywiście martwi tak ewidentne „olanie” własnych kibiców, ale będąc szczerym to się po prostu zdarza. Nie tylko na Ł3, ale na wszystkich stadionach świata. Jednak po wtorkowym „spektaklu”, jakim uraczyli nas zawodnicy Macieja Skorży obudziły się we mnie obawy zdecydowanie bardziej poważne. Nie tylko o słabą formę Radovicia, Kucharczyka (nadal), Vrdoljaka, czy Janka Gola, ale o słabą formę całego zespołu. O brak koncepcji co dalej, o brak recepty na doraźne problemy zespołu (czy to zdrowotne czy personalne) i w końcu o brak pomysłu na jakość jaką mielibyśmy zaskoczyć rywali. Bo na to, że położą się Oni przed nami to wszelkie nadzieje rozwiał już chyba Gryf Wejherowo.

Muszę przyznać rację „Żewłakowi”, Legia Warszawa jawi się coraz groźniejszym przeciwnikiem dla zespołu z Łazienkowskiej 3. Przeciwnikiem którego pokonanie może okazać się szalenie trudne. W tej walce udział muszą wziąć wszyscy, ale czy dadzą radę? Pierwszą odpowiedź możemy uzyskać już w sobotę w meczu z GKS-em. „Górnicy” z Bełchatowa zawsze byli przeciwnikiem niewygodnym i aby z nimi wygrać będziemy musieli pokazać wszystkie swoje atuty. Ile ich jest? Jak mocne? Zobaczymy już w najbliższej kolejce.