Legia Mistrz!

Legia mistrzem Polski! O obronie tytułu mistrzowskiego miał ostatecznie przesądzić niedzielny mecz Legii z Ruchem Chorzów na Łazienkowskiej, ale z uwagi na remis Lecha Poznań z Pogonią Szczecin, sprawa wyjaśniła się już w sobotnie popołudnie. W rozstrzygnięciu kwestii mistrzostwa kraju nie było najmniejszego przypadku. Legia bez wątpienia była najlepszą i najrówniejszą drużyną w kraju.

Legia przewodziła ligowej stawce od pierwszej kolejki, od zwycięstwa 5:1 nad Widzewem Łódź. Pozycję lidera opuściliśmy na zaledwie dwie kolejki, na skutek porażek z Ruchem Chorzów i Lechią Gdańsk poniesionych odpowiednio w czwartej i piątej kolejce sezonu. Fazę zasadniczą zakończyliśmy z przewagą dziesięciu punktów nad Lechem Poznań. Mimo podziału punktów i zmniejszenia przewagi nad Lechem, szybko pozbawiliśmy drużynę z Poznania złudzeń, odnosząc cztery kolejne zwycięstwa. W efekcie na trzy kolejki przed końcem sezonu czekaliśmy już tylko na dopełnienie formalności.

Ten sezon wcale nie był dla nas łatwy. Rozpoczynaliśmy go z pozycji mistrza, którego wszyscy chcieli bić. Na jesieni musieliśmy zmierzyć się z końską dawką piłki nożnej, co wynikało z gry naszej drużyny w europejskich pucharach i zwiększonej częstotliwości meczów ligowych, podyktowanej reformą rozgrywek ekstraklasy. Legia musiała stawić czoła nieprawdopodobnej wręcz pladze kontuzji i zmasowanej krytyce po słabych wynikach osiąganych w fazie grupowej Ligi Europy. Zimą w klubie nastąpiły zmiany w sztabie szkoleniowym oraz w strukturze właścicielskiej. Każdy z tych czynników mógł utrudnić obronę tytułu mistrzowskiego - wszystkie przeciwności zostały jednak skutecznie przezwyciężone.

W różnych momentach sezonu 2013/14 pochwały za grę zbierały takie drużyny jak Lechia Gdańsk, Wisła Kraków, Cracovia, Pogoń Szczecin, wreszcie Lech Poznań. Mistrzostwo zdobywają jednak nie ci, którzy błysną w kilku meczach, nie ci, którzy są chwaleni przez media za styl niekoniecznie idący w parze z wynikami. Mistrzostwo zdobywają ci, którzy wygrywają najwięcej meczów - i tyle.

Trzeba umieć docenić ten tytuł, trzeba się nim cieszyć. Jakże łatwo zapomnieć, że Legii na przestrzeni całych dziesięcioleci zdobywanie mistrzostw szło jak po grudzie. Zawsze w czołówce, zawsze wymieniani w gronie kandydatów do tytułu, a jednak jakże często przegrani. Syndrom 'zawsze coś' Legii dał przecież o sobie znać jeszcze dwa lata temu, kiedy w wyścigu o tytuł w pewnym momencie zjechaliśmy na pobocze i czekaliśmy, aż wyprzedzi nas Śląsk Wrocław. Zęby na Legii łamali sobie wielcy piłkarze i wielcy trenerzy. Tym większy szacunek należy się obecnej drużynie.

Swój udział w mistrzostwie ma i trener Jan Urban, który z niewielkimi stratami przeprowadził Legię przez najtrudniejszy okres w tych rozgrywkach, i Henning Berg, który z powodzeniem odnalazł się w nowym dla siebie środowisku. Gratulacje mogą odbierać nowi właściciele Legii Dariusz Mioduski i Bogusław Leśnodorski, którzy zarazili cały klub swoim optymizmem, energią i pasją.

Gratulacje należą się piłkarzom, poczynając od Dusana Kuciaka i Wojciecha Skaby, którzy bronili bramki Legii w tych rozgrywkach. Bartosz Bereszyński i Łukasz Broź nie zawodzili na prawej stronie obrony, podobnie jak na lewej flance Jakub Wawrzyniak, którego już z nami nie ma, oraz Tomasz Brzyski, dla którego był to z pewnością najbardziej pracowity sezon w karierze. Na środku obrony swoje rządy (oby jak najdłuższe w koszulce z eLką na piersi!) rozpoczął Dossa Junior, któremu na zmianę dzielnie sekundowali Inaki Astiz i Kuba Rzeźniczak, przy epizodycznym udziale Marko Sulera i Mateusza Cichockiego. Środek pola zdominowali nasz kapitan Ivica Vrdoljak i niezawodny Tomasz Jodłowiec, których w zależności od potrzeb i okoliczności zastępowali Dominik Furman, Helio Pinto, Janusz Gol i Daniel Łukasik. Ofensywne skrzydła Legii należały do przeżywającego szalony okres w karierze Michała Żyro, do Kuby Koseckiego, Henrika Ojamy i Michała Kucharczyka, a swoje epizody mieli również Raphael Augusto i pechowiec Guilherme. Za zdobywanie bramek odpowiadali najlepszy piłkarz polskiej ligi, Miro Radović, strzelec bezcennej bramki w Molde Lado Dwaliszwili, nasz słowacki młokos Ondrej Duda oraz niezłomny Marek Saganowski, któremu Jakub Tosik mógł złamać nogę, ale nie ducha. Na listę strzelców w barwach Legii wpisywali się również Patryk Mikita i Orlando Sa, w którego mocno wierzymy w kontekście najbliższej, pucharowej przyszłości Legii.

Od jutra powinniśmy myśleć o pozostałych meczach w tych sezonie, w tym prestiżowym meczu z Lechem Poznań, oraz o czekającej nas kolejnej próbie awansu do Ligi Mistrzów. Dziś jednak, po prostu, dziękujemy!