Od czego psuje się ryba

Życie nie znosi próżni. Jeszcze wczoraj w niefortunny dla nas sposób zakończył się sezon 2011/12, od dziś trzeba myśleć już o sezonie 2012/13. Nieśmiertelne w naszym przypadku 'lizanie ran' (vel 'zbieranie zębów') musi zakończyć się jak najszybciej, przecież ani się obejrzymy, a znów będziemy emocjonować się walką Legii na trzech frontach.

Na razie wiemy mało co. Prawdopodobnie właśnie decydują się losy trenera Macieja Skorży (pisząc ten tekst, co chwilę odświeżam główną stronę naszego klubu z obawy przed szybką dezaktualizacją posiadanych danych), do zagospodarowania jest demonstracyjnie opuszczone przez Mariusza Waltera miejsca mentalnego wodza całego przedsięwzięcia pod nazwą Legia Warszawa, w temacie transferów panuje póki co głucha cisza.

Nasz wczorajszy żal wziął się z poczucia utraconej szansy, to przecież mógł być sezon wręcz cudowny, nadzwyczajny. W drodze do wiosennej fazy play-off Ligi Europy odprawiliśmy z kwitkiem naprawdę godne ekipy, jako jedyna polska drużyna, której w ostatnich dwóch sezonach udało się zaznaczyć swoją obecność w Europie, skutecznie godziliśmy występy w pucharach z odgrywaniem znaczącej roli w lidze (Lech w sezonie 2010/11 przepadł z kretesem, podobnie Wisła w minionym), kiedy jesienią złapaliśmy swój rytm, nasza gra w meczach takich jak z Ruchem w Chorzowie, GKS-em w Bełchatowie, nie wspominając o Rapidzie w Bukareszcie, ocierała się o ideał. Po zwycięstwach nad Lechią i Zagłębiem w Warszawie pojawiały się głosy, że tak imponująco grającej Legii nie oglądaliśmy już dawno. W zespole zameldowali się młodzieńcy, których rychło obwołano objawieniami ligi, a jeden z nich ma szansę występu na Mistrzostwach Europy w charakterze 'wunderwaffe' Franciszka Smudy. W pewnym momencie jednak... czar prysł.

Odtworzenie stanu z jesieni będzie w tym momencie piekielnie trudne, w drużynie przez minione kilka miesięcy zmieniło się chyba więcej rzeczy niż tylko parę koszulek w szatni. Robotę trzeba będzie rozpocząć od nowa. Kto co może zrobić, a kto powinien rąbnąć się w pierś za to, co stało się wiosną? Kilka luźnych uwag jako wstępniak, zaproszenie do dyskusji:

1. Kibice

Sprawa jest wielce skomplikowana. W przypadku kwestii kibicowskich nie mam żadnego przekonania co do istnienia bezpośredniego przełożenia pomiędzy atmosferą na trybunach a wynikami osiąganymi na boisku. Oczywiście, mogą zdarzyć się pojedyncze mecze, w których to kibice 'wepchną' decydującego gola, podobnie jak mogą zdarzyć się sytuacje patologiczne, gdy kibice świadomie przeszkodzą swojemu zespołowi w osiągnięciu dobrego rezultatu. Co do zasady, jest to jednak czynnik, w przypadku którego trudno pokusić o jednoznaczną ocenę pod kątem roli odgrywanej w sportowym aspekcie całej 'zabawy' w piłkę nożną na najwyższym poziomie.

Mimo to temat będzie z pewnością obficie powracał na stronach czarnej-eLki, ponieważ kibice są zarówno jednym z najcenniejszych aktywów posiadanych przez nasz klub, jak i... jego potencjalnym koszmarem. Runda wiosenna także i w tym obszarze nie wyglądała najlepiej, ujmując rzecz w sposób stosunkowo delikatny. Jeżeli sprawy będą dalej toczyć się w tym kierunku... Oby nie.

2. Piłkarze

Idąc nieco pod prąd powszechnej kibicowskiej opinii, nie mam do naszych piłkarzy jakichś zasadniczych pretensji. Jest zresztą całkowicie pewne, że nikt nie będzie szybciej biegał, lepiej kiwał, ani celniej strzelał dlatego, że krzywo popatrzy na niego owładnięty aroganckim przeświadczeniem o legijnej potędze anonimowy bloger z czarnej-eLki.

Jeżeli czegoś mi zabrakło w postawie naszych futbolistów, była to być może lepsza koncentracja, być może większa dojrzałość, w pewnym sensie także świadomość własnych ograniczeń. Jeszcze na jesieni mieliśmy przypadek Kuby Wawrzyniaka, który zapewniał trenera o swojej przydatności do gry, a potem słaniał się na boisku, tak jak miało to miejsce w meczu bodaj z Podbeskidziem. Mieliśmy problemy z dyscypliną w Lidze Europy (kartki Rado, w przypadku naszego krewkiego Serba akty nieroztropnej recydywy zdarzały się również wiosną), w decydujących momentach rundy wiosennej 'głowa' zawiodła między innymi Inakiego Astiza. Wydaje się jednak, że cechy, których zabrakło u naszych poszczególnych piłkarzy, są cechami nabytymi, a nie wrodzonymi. Trzeba je wypracować, uklepać na twardo i utrwalić, do tego potrzeby jest zbiorowy wysiłek całego zespołu.

3. Sztab szkoleniowy

Jak ulał do tej pozycji pasują zeszłoroczne słowa Mariusza Waltera wypowiedziane w pamiętnym wywiadzie dla 'Tygodnika Powszechnego'. Mariusz Walter podsumował Macieja Skorżę słowami, że co prawda  'pysznie' jest współpracować z kimś, kto nadaje na podobnych falach, ale podstawą oceny pracy trenera jest zawsze wynik. Teraz rozumiem te słowa chyba lepiej niż 12 miesięcy temu, mój stosunek do Macieja Skorży stał się bowiem mocno ambiwalentny. 

Z jednej strony mamy do czynienia z trenerem niespotykanie odważnym - który zmienia piłkarzom boiskowe pozycje w sposób, który niewielu przyszedłby do głowy, który ławą wprowadza do pierwszej jedenastki młodych ludzi, który zostawia w rezerwie nazwiska pobierające z klubowej kasy po kilkaset tysięcy euro. Z drugiej strony mamy do czynienia ze szkoleniowcem, który w sposób zachowawczy i kostyczny przywiązuje się do określonej wizji, ufa określonej grupie ludzi i nie chce (właśnie nie chce, moim zdaniem nie chodzi tu o nieumiejętność, lecz brak przekonania do celowości) wydobyć się z koleiny, w którą wpadł, biernie oczekując na przysłowiowe ścięcie. Mamy do czynienia z człowiekiem, który w toku swojej pracy z Legią miotał się już między taktyką skrajnie ofensywną (z obroną zawieszoną na czterdziestym metrze i bocznymi obrońcami w charakterze skrzydłowych) oraz taktyką wybitnie defensywną (z sześcioma ludźmi rozgrywającymi piłkę między sobą na środku boiska, niezależnie od tego z kim i o co gramy).

Bardzo żałuję, ze po meczu z Ruchem u siebie, meczu, który nam wyszedł, Skorża nie utrzymał tamtej taktyki i tamtych (zapewne nieco przypadkowych) wyborów personalnych. Może Kiełbowicz na lewej, Wawrzyniak zamiast Jędrzejczyka na prawej i tylko jeden defensywny pomocnik, to byłby spontanicznie wytworzony nowy pomysł na Legię, dzięki któremu na przykład przegralibyśmy z Lechem 0:3 zamiast 0:1, ale potem pokonalibyśmy Jagiellonię u siebie i zremisowali z Lechią w Gdańsku - a to dałoby nam mistrzostwo. Oczywiście, tylko gdybanie - ale Skorża ten sygnał od losu zlekceważył kompletnie.

Maciej Skorża najwyraźniej nie jest trenerem na każdy czas, musi się jeszcze wiele uczyć. Pytanie o jego przyszłość w Legii wymaga wiedzy co do tego, czy ten szkoleniowiec tak naprawdę wie, jaka powinna być jego rola i droga w naszym klubie, na ile poświęceń i gorzkich pigułek jest gotowy. Czy chce być twardym szefem, czy partnerem dla zawodników. Czy zamierza stać się trybikiem korporacyjnej maszynerii, czy szkoleniowcem z wiarą i pasją. Ja odpowiedzi na te pytania nie znam, dlatego przy nazwisku Macieja Skorży stawiam znak zapytania. Duży znak zapytania.

4. Działacze

Ktoś kiedyś przekonywał mnie, że nie powinno się już używać słowa 'działacze' w odniesieniu do osób pracujących w zaciszu klubowych korytarzy, że to się źle kojarzy. Może i tak, ale czy 'korporacjoniści' lub 'pracownicy poszczególnych pionów KP Legia' brzmi lepiej? Nie sądzę.

Na ten temat powiedziano i napisano już wiele. O trwającym zbyt długo procesie decyzyjnym, o braku kontroli i nadzoru nad działaniami niektórych osób w klubie, poczynając od ochroniarzy na bramkach, a kończąc na ludziach decydujących o transferach, o braku konsekwencji w realizowaniu określonej wizji budowy drużyny. Nie będę się powtarzał.

W tym momencie najistotniejsze jest przerażające dzieło zniszczenia dokonane zimą. Szwankująca organizacja obozów podczas okresu przygotowawczego, sprzedaż kilku wiodących zawodników, w ślad za którą nie poszły wzmocnienia odpowiadające rzeczywistym potrzebom drużyny - to składa się na obraz chaotyczny, dla postronnych obserwatorów całkowicie nielogiczny. Mogę tylko powtórzyć to co napisałem przy okazji meczów ze Sportingiem - to co stało się w tamtym momencie świadczy jak na mój rozum o jednej z dwóch ewentualności: a) o istniejącym w tamtym momencie bezpośrednim zagrożeniu dla utrzymania finansowej płynności Legii b) o tym, że sukces sportowy nie jest postrzegany jako czynnik wiodący w realizacji jakkolwiek rozumianych celów przyświecających istnieniu Spółki. Nie muszę dodawać, że zarówno 'a' jak i 'b' brzmią raczej kiepsko.

Zasadne wydaje się pytanie jakie prawo oceniać trenera Skorżę mają obecnie ci, którzy w tamtym momencie zafundowali mu taką ścieżkę zdrowia? Kto oceni ich? Taka ocena z pewnością by się przydała, ponieważ niestety to właśnie klubowe gabinety dały wiosną najgorszy przykład.