Rachunek sumienia...

... czyli być może moje pożegnanie z Maciejem Skorżą. Gdy minął już pierwszy żal, gdy nieco odeszło otępienie i „tumiwisizm”, nadszedł czas by rozliczyć się z zakończonymi rozgrywkami. Gdy zasiadłem do pisania nawet niebo zdawało się płakać nad Warszawą. Nie ukrywam, że i mój nastrój jest niewiele lepszy. Wczoraj zakończył się sezon 2011/2012, sezon który miał być dla Legii Warszawa Wielkim a został po nim… wielki kac. Wczoraj było mi wszystko jedno, dziś jednak w mojej głowie pojawiają się pierwsze pytania dlaczego? Miało być tak pięknie a jest… jak zawsze. Znów momentami piękna gra, po raz kolejny cudowne, wręcz magiczne chwile na Ł3 i znów końcowa klapa. Ileż razy ja to już przeżyłem.

Jak już wspomniałem moje rozżalenie końcówką sezonu jest wielkie, ale na pewno nie mogę powiedzieć/napisać, iż to samo odczuwam do tego sezonu jako całości. Owszem brak mi głównego trofeum, o które walczyliśmy, wszak prymat w kraju jest tym, o co toczy się gra. Oglądanie rywali z pozycji królewskiego tronu jest bezcenne, rok w glorii i chwale to cos, na co czekamy już zbyt długo. Czy jednak zrzucenie wszystkiego na trenera Skarżę to dobry kierunek? Szczerze w to wątpię. Bo cóż takiego zrobił trener „Wojskowych” by jednogłośnie spalić go na stosie? Spróbuję 'popastwić się' nad szkoleniowcem Legii Warszawa, nie zapominając jednocześnie o pozytywach:

Na początek jednak chciałbym wyjaśnić pewien mit, jaki jest z lubością rozpowszechniany za pomocą prasy. Ostatnio w gazetach i na portalach przewinęła się tabelka świadcząca o tym, iż to Maciej Skorża jest najgorszym trenerem Legii Warszawa w XXI wieku. Nie wiem czemu ma to służyć, ale dziwi mnie powszechna akceptacja przytoczonych faktów. Oczywiście nie zamierzam tym faktom zaprzeczać, ale pragnę tylko przypomnieć, iż te mają to do siebie, że zawsze można tak je zestawić, aby poparły pewne teorie. Statystyka jest wręcz „ulubioną” formą takich manipulacji. Dla przykładu posłużę się innymi faktami. Jak wynika z danych Policji sprawcami aż 80,5 % wypadków są mężczyźni, co ewidentnie dowodzi, iż są Oni dużo gorszymi kierowcami niż kobiety. Czysta prawda, niby nie ma z czym dyskutować, ale jakoś jednak podskórnie mam wrażenie, że męska część czytelników skrzywiła się lub postukała w głowę. Nic dziwnego, ale tak to już jest, jeśli poda się suche fakty/dane statystyczne bez żadnej analizy, bez żadnych informacji dodatkowych.

Tak jest też z tą nieszczęsną tabelką, jeśli ma potwierdzić, iż Maciej Skorża jest totalnym trenerskim beztalenciem to jak najbardziej się udało. Tylko, że nie chce mi się wierzyć, iż ktoś zestawia wyniki z poprzedniego sezonu Legii z powiedzmy pierwszym sezonem Jana Urbana. Nie dowierzam, że ktoś bez wyraźnej celowości próbuje zestawić wyniki osiągane przez „truskawkowy zaciąg” z tymi osiągniętymi przez jedną z najlepszych ekip w kraju. Mamy porównywać będącego w formie Chinyamę, Rogera, Edsona, Iwańskiego czy Muchę z Antoloviciem, Cabralem, Mezengą czy Kneżeviciem? Bądźmy poważni, tego sezonu nie uratowałby sam „boski” Mourinho czy sir Alex. A z takim bagażem musiałby wygrać wszystkie mecze w tym sezonie by móc powalczyć w tym zestawieniu, czyli taką samą tabelką można było zamieścić już przed tym sezonem. Po co było czekać do jego zakończenia? Nie dajmy sobą manipulować.

Wstęp:

Dlatego gdy mam oceniać pracę szkoleniowca Legii Warszawa, odcinam poprzedni sezon. Bagaż jaki niesie on ze sobą jest zbyt ciężki, a powodów jest tyle, że zrzucanie ich tylko na trenera jest po prostu bez sensu. Równie dobrze można by najpierw wrzucić do szatni granat a potem czekać i patrzeć czy sobie poradzi. Nie poradził, mnie to jednak nie dziwi. Teraz mogę już na spokojnie zająć się plusami i minusami trenera Skorży.

Minus:

Ogromny minus przyznaję za ogół rundy wiosennej. Prawda jednak jest taka, że drużyna nie wstrzeliła się z formą lub jak ktoś woli, nie potrafiła zaprezentować jej na przestrzeni całej rundy. Co prawda rację maja ci, którzy twierdzą, iż piłkarze Legii nie odstawali fizycznie od swoich rywali, ale absolutnie nie można powiedzieć, iż prezentowali się na podobnym poziomie jak jesienią. Niestety widać było, że formę przygotowano na pojedynki ze Sportingiem Lizbona, później już tylko w finale pucharu Polski legioniści zdominowali fizycznie przeciwników, w pozostałych meczach tej rundy mogli tylko o tym pomarzyć. Zamiast równej stałej formy tego mieliśmy swoistą sinusoidę, raz dobrze, raz słabo, by za chwilę znów zaatakować z werwą rywali.

Muszę jednak wspomnieć o problemach, jakie miał sam zespół jak i sztab szkoleniowy przed startem tej rundy. Kłopoty z boiskami, problemy z sparingpartnerami (bardzo słaba klasa rywali) czy w końcu mnóstwo kontuzji. Zarówno tych poważnych (Radović, Ljuboja, Vrdoljak), jak i tych drobniejszych, a na te narzekało prawie pół składu. Niestety obciążenia, jakim poddani byli zawodnicy w rundzie jesiennej to kompletne novum dla polskiego zawodnika, nic dziwnego, że było mnóstwo urazów przeciążeniowych. To zapewne utrudniło przygotowanie zespołu do wiosennej rundy spotkań.

Plus:

Progres formy zawodników. To chyba największy plus kadencji Macieja Skorży. Nie pamiętam szkoleniowca, który w tak krótkim czasie „wydobyłby” tak wiele ze swoich zawodników. Lista wygląda naprawdę imponująco: Maciej Rybus, Marcin Komorowski, Miroslav Radović, Michał Żyro, Rafał Wolski, Artur Jędrzejczyk, oraz Ariel Borysiuk to piłkarze, którzy właśnie panu Maciejowi zawdzięczają swoją obecną pozycję. Niektórzy wręcz zostali wydobyci z piłkarskiego niebytu i gdy wydawało się, że w Warszawie już postawiono na nich krzyżyk, trafili na „warsztat” Macieja Skorży.

Niestety jest też łyżeczka dziegciu. Michał Kucharczyk, tak jak wystrzelił pod wodzą pana Macieja w pierwszym sezonie, tak znikł kompletnie w obecnym. Sam zawodnik mówił o problemach z 'głową', niestety wbrew jego zapewnieniom nie można powiedzieć, aby się one skończyły. Młody „Kucharz” jest cieniem zawodnika z poprzedniego sezonu. To niewątpliwie jest kamyczek do ogródka szkoleniowca Legii.

Minus:

Nieumiejętność doprowadzenia do formy zarówno Miroslava Radovicia, jak i nowych zawodników Ismaela Blanco i Nacho Novo. Zdaję sobie sprawę z kłopotów z Rado, kontuzji i awersji do ciężkich treningów, jednak wydaje się, że trener miał wystarczającą ilość czasu by postawić Serba na nogi. Problemem była też wiara w możliwości nowych nabytków, niestety okazało się, że ich forma była w opłakanym stanie. Płynne wejście w zespół okazało się niemożliwe. Ta decyzja okazała się błędna.

Oczywiście łatwo mi teraz pisać już po fakcie. Jakąś decyzje trzeba było podjąć, ta była zła. Jednak taką wiedzę zdobywa sie tylko wraz z nabywanym doświadczeniem, wcześniej podejmowane można tylko liczyć, że przyjęta strategia jest właściwa. Nie była.

Plus:  

Mecze rozgrywane przez zespół na jesieni. Dawno nie pamiętam tak grającej Legii. Spotkania z Hapoelem (w Warszawie), Rapidem (w Bukareszcie), w końcu z Wisłą Kraków czy z GKS-em Bełchatów (w Bełchatowie), a to wszystko okraszone emocjami z Moskwy (Spartak). Tego nie zapomnę jeszcze długo, długo też będą wspominane na legijnych forach i w debatach kibiców Legii Warszawa. Trzeba przyznać, że trener Skorża potrafił bardzo dobrze dobierać taktykę pod konkretnego rywala. Przekonał się o tym zarówno szkoleniowiec Gaziantepsporu (europejskie puchary) jak i Ruchu Chorzów (rodzima liga). Na początku wyśmiewany za ustawiane zespołu z trzema defensywnymi pomocnikami, potrafił przekonać do siebie największych oponentów (Wojciech Kowalczyk) a rywali doprowadzać do wściekłości (Tolunay Kafkas).

Pomimo tych pochwał wydaje się, że w kilku meczach zabrakło bardziej ofensywnego nastawienia jedenastki „wojskowych”. Mecz z Ruchem Chorzów pokazał, że gra jednym tylko defensywnym pomocnikiem nie musi oznaczać chaosu w środku pola, a mogłaby dać te kilka punktów więcej.

Minus:

Brak rotacji w składzie. Za mało i za rzadko szkoleniowiec Legii decydował się na roszady w zespole. Dało się też wyczuć przywiązanie do pewnych nazwisk. Ani słabsza forma, ani zmęczenie nie skłaniało trenera do zmian w składzie. Fakt, trzeba przyznać, że na wiosnę nie miał wielkiego wyboru, najczęściej w składzie występowali Ci, którzy po prostu byli w stanie. Jednak nie mogę zrozumieć pomijania Tomasza Kiełbowicza. Szczególnie wobec ogromnych problemów z wykonywaniem stałych fragmentów gry, a przecież wszyscy pamiętamy świetne dośrodkowania i pięć asyst Kiełbika z poprzedniego sezonu. Mecz z Ruchem Chorzów pokazał jak nasz weteran doskonale potrafi zagrać w roli skrzydłowego. Czasami aż się prosiłoby dać więcej szans nestorowi w składzie Legii.

Plus:  

Od dawien dawna nie pamiętam by tylu zawodników naszego klubu było w kręgu zainteresowań selekcjonera reprezentacji Polski. Spod ręki Macieja Skorży „wyszli” Maciej Rybus, Marcin Komorowski, Michał Żyro, Rafał Wolski, Michał Kucharczyk oraz Ariel Borysiuk. Jak by nie patrzeć to aż sześciu zawodników grających w tym sezonie pod wodzą pana Macieja. Wybitnie stary nie jestem, do młodzieniaszków też się jednak nie zaliczam i takich proporcji w naszej kadrze nie pamiętam. To też zasługa trenera Skorży, jeszcze rok temu może o Rybusie moglibyśmy mówić, iż jest w szerokiej kadrze narodowej.

Minus:

Pomimo zdecydowanie lepszej gry niż ta, z jaką mieliśmy do czynienia w zeszłym sezonie to nadal nie jest to, na co czekali działacze i kibice z Łazienkowskiej. Niestety o ile dla innych klubów zdobycie czwartego miejsca, czy Pucharu Polski są powodem do odtrąbienia sukcesu o tyle w Warszawie liczy się tylko najwyższe miejsce podium. Niezależnie od wszystkich kłopotów, jakie spotkały Legię w tym sezonie trzecie miejsce w lidze to za mało abyśmy mogli być zadowoleni z tego sezonu. Trener Skorża, jako głównodowodzący ponosi część odpowiedzialności za taki stan rzeczy.

Podsumowanie:

Trzeba jednak przyznać, że duża część winy leży po stronie działaczy. To co zafundował zespołowi własny pion sportowy budzi moje ogromne zdziwienie. Można by powiedzieć, że wręcz zrobiono wszystko, aby tą walkę o tytuł utrudnić. Jak nie kłopot z boiskami treningowymi, to sprzedaż trzech bardzo ważnych członków zespołu. Naprawdę o komforcie dla trenera nie ma co mówić.

Jak widać mam straszne problemy z jednoznaczną oceną pracy szkoleniowca warszawian w tym sezonie. Znajduję wiele plusów, ale też sporo minusów, prawdę mówiąc taki właśnie były te rozgrywki, od wielkich uniesień (Moskwa), po ogromny dół (Lechia). Czy w takim razie Maciej Skorża absolutnie powinien odejść? Moim zdaniem nie, w każdym razie nie bezdyskusyjnie. Zespół udowodnił, że pod wodzą obecnego trenera potrafi zagrać bardzo dobrą i co ważniejsze skuteczną piłkę. Pod okiem tego szkoleniowca jak na drożdżach rosną nasi wychowankowie, a i wielu starszych piłkarzy potrafi wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności. Wydaje się też, że doświadczenia uzyskane w tym sezonie powinno pomóc w jeszcze lepszej grze w kolejnych rozgrywkach. Oczywiście pod warunkiem wspólnej pracy klubowych decydentów, bo jeśli szykujemy kolejną rewolucję to już dziś możemy panu Maciejowi podziękować za te dwa lata pracy na Ł3. Pytanie tylko, co dalej? Kto po nim? I chyba co ważniejsze, kto oceni kwalifikacje kandydatów na stanowisko szkoleniowca Legii Warszawa. Kto oceni kompetencje i pomysł na dalszy rozwój stołecznej drużyny? Prawda jest taka, że w naszym kraju lepszych i bardziej doświadczonych (szczególnie w pucharach) nie ma, a trenerzy zagraniczni to dla nas wielka niewiadoma. Nie oszukujmy się, zdecydowanie większa szansa jest trafić na kolejnego Maaskanta niż choćby takiego jak Andre Villas Boas. A głupio by było przekreślić wszystko co do tej pory osiągnęliśmy, popatrzmy na Lecha Poznań, Wisłę Kraków i spróbujmy nie popełnić błędów popełnionych przez włodarzy tych klubów. Oni muszą zaczynać od nowa, my nie musimy...