Łazienkowska, Nowy Jork

Ostatnie doniesienia z Łazienkowskiej skłaniają do fanów Legii do postrzegania świata w dość czarnych barwach, względnie napadów czarnego humoru o wybitnie wisielczym zadęciu. Ja jednak z powodów rodzinnych ostatnio nie śledzę wszystkich doniesień tak dokładnie jak niegdyś, co pozwala mi nabrać nieco dystansu do bieżącej sytuacji. Może warto czasem spojrzeć na nasz legijny światek z dalszej perspektywy?

Czytam sobie właśnie ostatni grudniowy numer "Sports Illustrated". Wiem, że mamy już luty. Jak już wspominałem, kwestie rodzinne trochę mnie wyrwały z regularnego życia, a i samo "SI" otrzymuję w prenumeracie z niejakim opóźnieniem. Do rzeczy: stały felietonista tego niezwykle zasłużonego dla amerykańskiego sportu nowojorskiego magazynu, Phil Taylor, pisze o ludziach, którzy jeszcze rok temu byli sportowymi anonimami, a teraz są gwiazdami pierwszej wielkości.

Taylor pisze o Davidzie Freese'ie, nieznanym baseballiście, który rok temu miał na koncie ledwie 87 meczów w najwyższej lidze (sezon liczy tam 162 mecze) i dwa aresztowania za prowadzenie pod wpływem alkoholu. Teraz to najwartościowszy zawodnik finałów Major League Baseball i najpopularniejszy sportowiec stanu Missouri - doprowadził St. Louis Cardinals do mistrzostwa.

Taylor pisze o  Robercie Griffinie III, rozgrywającym uniwersyteckich rozgrywek futbolu amerykańskiego, który rok temu pozostawał nieznany nawet dla wielu ekspertów i wyróżniał się głównie rzymską cyfrą po nazwisku. Teraz to posiadacz najważniejszej uczelnianej nagrody indywidualnej, Trofeum Heismana, i celebryta, którego do swoich programów zapraszają najwięksi amerykańskiej telewizji, z Davidem Lettermanem na czele.

Taylor pisze o Hope Solo, bramkarce kobiecej reprezentacji piłkarskiej USA, która rok temu wciąż mierzyła się z ogromną krytyką, jaka spadła na nią za publiczne podważanie kompetencji trenera podczas finałów Mistrzostw Świata Kobiet 2007 i leczyła poważną kontuzję ramienia. Teraz to niemalże bohaterka narodowa, która dzięki swojemu występowi na ubiegłorocznym Mundialu jest dla Amerykanów znacznie popularniejsza od większości mężczyzn uprawiających ten sport w USA.

Dlaczego powołuję się na Taylora? Pisząc o tych obcych większości polskich fanów sportu postaciach korzysta on ze zdań o wymowie uniwersalnej. Pozwolę sobie oddać głos felietoniście "SI":

"W ciągu 12 miesięcy sportowiec może przejść drogę od zera do bohatera, od kogoś ledwie rozpoznawalnego do osoby nagle sławnej. Nie zawsze potrafimy to dostrzec wtedy, kiedy to się dzieje. Sportowy rok jest niczym fala rozbijająca się o plażę: dopiero po odpływie możemy ocenić wszystkie lśniące skarby, które pozostawiła na piasku. [...] Czyż to nie jeden z głównych powodów, dla których śledzimy wydarzenia sportowe? Czy nie chcemy się przekonać, którzy nowi sportowcy przebiją się do naszej świadomości? Jedną z rzeczy przyciągających nas na sportowe areny jest właśnie możliwość przeżycia objawienia - szansa, że w każdej chwili możemy obcować z kolejną wielką gwiazdą".

Czy nie można tej analogii przenieść na nasze poletko? Może za rok o tej porze będziemy się wściekać, że ruskie petrodolary wyciągają nam ze składu autora kilkunastu asyst w rundzie jesiennej sezonu 2012/13, skrzydłowego Bartosza Żurka? Może będziemy się dziwić, że nowy selekcjoner reprezentacji nie powołuje na mecze eliminacyjne znakomicie się spisującego w lidze i europucharach środkowego obrońcy, Damiania Zbozienia? Może będziemy debatować nad tym, czy dzielące i rządzące w środku pola trio Furman-Łukasik-Bruce należy rozbić już teraz (bo mamy na tych pozycjach silnych następców), czy też należy poczekać z tym, aż chłopaki jeszcze okrzepną i zyskają na wartości? Szkoda tylko, że wspomniana na wstępie część mojej natury (ta od czarnych barw i wisielczego humoru) natychmiast poddaje mi sto pięćdziesiąt znacznie gorszych scenariuszy na luty 2013 roku.

U Amerykanów sport wywołuje emocje, ale również ze względu na znaczną komercjalizację i zasady mające na celu wyrównanie szans w dużej mierze uodparnia na niewyobrażalne lub nieakceptowalne dla Europejczyka zmiany personalne*. Są w USA kluby, na których meczach ligi futbolu amerykańskiego od ponad pół wieku nie było żadnego niewykupionego biletu, a karnety są przekazywane z dziadka na wnuka niczym najcenniejsze rodowe srebra. Są w USA kluby, które mimo ponad stulecia bez mistrzostwa nadal stanowią ważną część życia setek tysięcy jeśli nie milionów kibiców, o których ciągle pisze się książki i kręci filmy. Nowojorska perspektywa siłą rzeczy różni się od warszawskiej, ale może warto czasem oderwać się od tradycyjnego wkurwu na 0:0 z Cracovią czy sprzedaż Rybusa, popracować nad tym, żeby Legia była bardziej jak Green Bay Packers (to ten klub od kompletów na stadionie) i pocieszyć się, że jeszcze daleko nam w zakresie nieudolności do Chicago Cubs (to ci bez tytułu od 103 lat)?

* Oczywiście nie zawsze i nie wszystkich. Rozbrajająca jest na przykład lektura opublikowanej niedawno w Stanach książki "The Whore of Akron" ("Dziwka z Akron"), w której autor, dziennikarz i kibic Cleveland Cavaliers, na kilkuset stronach daje wyraz... jakby to dyplomatycznie wyrazić... swojemu braku akceptacji wobec zachowań byłego gwiazdora jego drużyny, urodzonego w Akron LeBrona Jamesa.