Legia 2012/2013

Każdy kibic, który przyjrzy się jedenastce Legii Warszawa zwróci uwagę na wyraźne braki w poszczególnych formacjach zespołu Jana Urbana. Mając na uwadze, iż przerwa między sezonami nie bezpodstawnie nazywana jest „sezonem ogórkowym” pozwoliłem sobie przeszukać dostępne zasoby w poszukiwaniu ewentualnych wzmocnień. Korzystając z ciszy, jaką mamy wokół działań naszego klubu, która co by nie mówić sprzyja wszelkiego rodzaju spekulacjom (tak prasowym jak i kibicowskim) postanowiłem pójść tym tropem. W tych rozważaniach postaram się uwzględnić zarówno potrzeby zespołu Jana Urbana (wynikające z niedawnych analiz poszczególnych formacji) jak i sposoby ich rozwiązania.

Analizując grę zespołu i jego poszczególnych członków doszedłem do wniosku, że największe braki mamy w formacjach ofensywnych. Oczywiście nie znaczy to, że w defensywie nie mamy czego poprawiać. Co to, to nie, na tyłach zespołu Jan Urban też będzie musiał się mocno postarać, aby wycisnąć z bloku obrony Legii to, co ten ma najlepszego do zaoferowania. Lewą flankę nauczyć bronić, prawą atakować, a środek oduczyć wejść rodem z filmów Jackie Chana. Niemniej jednak jest to możliwe, dlatego też wzmocnień w tej formacji nie przewiduję. Ba, moim zdaniem więcej dobrego może przynieść stabilizacja niż kolejne zmiany. Problem jest też z defensywnymi pomocnikami, w minionym okresie należeli do bardzo słabych punktów drużyny. Co prawda do faktu, iż nikt nie potrafi długim podaniem ala „Vizir” szybko przenieść ciężaru gry już się przyzwyczailiśmy, jednak nowy szkoleniowiec musi znaleźć jakiś sposób na przenoszenie futbolówki z defensywy do formacji ofensywnych. Jedyne wzmocnienia, na jakie może liczyć w środku pomocy to te z Młodej Ekstraklasy. Dlaczego? Ano dlatego, że cała „para” musi pójść w napastników i skrzydłowych. Moim zdaniem brak jednych i drugich był jednym z głównych powodów takiej a nie innej końcówki ligi. O ile gra zespołu do 40 metra wyglądała jeszcze jak cię mogę, to im bliżej bramki rywali tym było gorzej. Dlatego swoją listę życzeń zacznę właśnie od tych formacji:

Atak:

A nie da się ukryć, że nawet mając takie potrzeby jak Legia można w obecnym okienku transferowym dobrze się „zaopatrzyć”. Nie tylko uzupełnić skład, ale też poważnie wzmocnić. Nawet jeśli założymy, że zespół Urbana jak ryba wody potrzebuje wzmocnień w ataku. Nawet, jeśli analizując sytuację w pomocy dojdziemy do wniosku, że bez pozyskania skrzydłowych nie mamy o czym marzyć w nadchodzących rozgrywkach to i tak wygląda na to, iż śmiałymi decyzjami moglibyśmy uzupełnić wakaty na wymienionych pozycjach. Ciekawym pomysłem naszego szkoleniowca wydaje się ponowne przyjrzenie się umiejętnościom Ismaela Blanco, zdaniem wielu obserwatorów Argentyńczyk nie dostał należytych szans na zaprezentowanie swoich umiejętności. Gdyby udało się wynegocjować udział w przygotowaniach, to taki ruch mógłby okazać się strzałem w dziesiątkę. Nie przeszkadza to jednak wykorzystać szaleństwa „sąsiada” i podkupić ze stołecznej Polonii świetnego napastnika Wladymira Dwaliszwiliego. Gruzin co prawda wiele się w naszej lidze nie nagrał, ale pokazał się z bardzo dobrej strony. Co ważniejsze w dobrych występach (12 rozegranych meczów, 3 bramki i 4 asysty) nie przeszkadzało mu nawet wystawianie na skrzydle, podczas gdy w ataku „czarnych koszul” grał Edgar Cani. Zresztą te występy na skrzydle (lewym zresztą) sugerują, że ten 19-krotny reprezentant swojego kraju mógłby być dobrym partnerem dla naszego najlepszego napastnika Danijela Ljuboi. No cóż, takie wzmocnienie ataku wydaje się rozwiązywać nasze problemy w tej formacji.

Pomoc:

Z kolei w pomocy lekiem na brak skrzydłowych mógłby być wielokrotnie przymierzany Razak Abdou Traoré. Reprezentantowi Burkina Faso kończy się niebawem kontrakt i transfer do Legii może być ostatnią szansą na uzyskanie jakichkolwiek pieniędzy za tego zawodnika. Dodatkowo stołeczny klub w rozliczeniu proponuje gdyńskiej Lechii swojego skrzydłowego Jakuba Koseckiego. Ta oferta może być dla klubu znad morza całkiem interesująca, szczególnie gdy uwzględnimy formę młodego „Kosy”, który na wiosnę był jednym z lepszych zawodników zespołu Pawła Janasa. Trzeba przyznać, że ten transfer ma chyba tylu zwolenników, co i przeciwników. Spowodowane jest to zapewne słabszym sezonem w wykonaniu Razaka, ja jednak nie podzielam tych opinii. Uzyskanie 4 goli i tyleż samo asyst w 24 występach było u nas udziałem jedynie… Macieja Rybusa, żaden inny pomocnik „wojskowych” nie zbliżył się do tego osiągnięcia. Wydaje się, że gdyby skrzydłowy Lechii miał w ataku swojego zespołu nieco lepszych kolegów to jego dorobek byłby zdecydowanie bardziej okazały, między innymi dlatego uważam ewentualny zakup Traore za świetny ruch i duże wzmocnienie skrzydeł warszawskiego zespołu.

Wzmocnione zawodnikiem „biało-zielonych” lewe skrzydło niewątpliwie byłoby motorem napędowym naszej jedenastki, niemniej jednak zdecydowanie lepiej grałoby się napastnikom gdyby ewentualne dośrodkowania nadlatywały z obu stron pola karnego. Dlatego właśnie moim zdaniem na prawym skrzydle szansę udowodnienia swoim możliwości powinien dostać… urodzony w Jaśle… były zawodnik płockiej Wisły – Sławomir Peszko. Były już zawodnik 1. FC Koeln może mieć niemałe problemy ze znalezieniem sobie nowego pracodawcy. Z jednej strony pokazał się z niezłej strony (32 mecze, 2 bramki i 8 asyst), jednak z drugiej, powszechnie znane są jego problemy z „obsługą” pojazdów TAXI. Wobec tych dość nieprzyjemnych faktów (Franek Smuda też nie pomógł) niemożliwym wydaje się znalezienie pracodawcy na poziomie niemieckiej Bundesligi, a w niższej lidze takich pieniędzy, jakie by chciał zarabiać, Sławek raczej nie dostanie. Moim zdaniem Legia mogłaby wyciągnąć rękę do zawodnika w tarapatach, jednocześnie zyskując naprawdę wysokiej klasy skrzydłowego. Czy jednak nasi włodarze zdecydują się na taki krok? Jeśli tak to czy uda im się przekonać Andrzeja Grajewskiego (manager zawodnika), że powrót do naszej ligi byłby korzystny dla jego podopiecznego? Fajnie by było gdyby się udało, Peszko to bardzo charakterny i ambitny chłopak, jestem przekonany, że ze wszystkich sił będzie chciał udowodnić, iż zbyt wcześnie postawiono na nim krzyżyk.

Myśląc o skrzydłowych nie możemy zapominać o coraz lepszym Bartoszu Żurku. Wydaje się, że były zawodnik KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, który tak dobrze zaprezentował się w meczu z hiszpańską Sevillą powinien odgrywać coraz większą rolę w meczach „starej” Legii. Nie wolno nam też zapominać o wychwalanym Aleksandrze Jagiełło. Podejrzewam, że młodziak zwany na treningach „Messim” ten sezon spędzi jeszcze w Młodej Legii (będzie jej bardzo silnym punktem), niewykluczone jednak, że w już w tym sezonie dostanie szansę na debiut w „poważnym” futbolu. Nie ukrywam, że trzymam za niego kciuki.

Jak już wspomniałem na wstępie środek pomocy potrzebuje wzmocnień, to pewne. Jednak uważam, że w tej strefie boiska powinniśmy skorzystać z perełek Młodej Legii. Dominik Furman, Daniel Łukasik i Michał Kopczyński to bardzo obiecujący piłkarze. Co ważniejsze o innych charakterystykach. O ile Łukasik to typowy defensywny pomocnik, to już Furmana można zaliczyć do przedstawicieli najczęściej wykorzystywanego obecnie stylu gry w środku pola, czyli tak zwany 50 na 50. Mam nadzieję, że u boku Ivicy Vrdlojaka i Janusza Gola Ci młodzi gracze dość szybko oswoją się z „dorosłą” ligą i zaczną prezentować te cechy, które pozwoliły im się wyróżniać w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy. Jeśli kiedyś warto było postawić na młodego „Vizira”, to nadszedł właśnie czas, aby zdecydowanie postawić na chłopaków ze wspomnianej trójki.

Obrona:

Defensywa jest bardzo silną formacją naszego zespołu. Tu większych zmian nie przewiduję. Owszem być może przydałby się mniej „elektryczny” partner dla Michała Żewłakowa. Jednak wobec koniecznych wydatków w innych formacjach zatrudnianie na siłę drogiego defensora nie jest najlepszym pomysłem. Szczególnie, że z wypożyczenia do GKS Bełchatów wraca ograny już w Ekstraklasie Damian Zbozień a Mateusz Cichocki z zespołu trenera Banasika od dawna zasługuje na szansę gry u boku Dicksona Choto czy choćby wspomnianego już przeze mnie „Żewłaka”. Mam też nadzieję, że Inaki Astiz pod okiem najbardziej hiszpańskiego z naszych trenerów pozbędzie się ze swoich interwencji tej jakże niepotrzebnej nerwowości. Boki stołecznej defensywy są na tyle skuteczne, że klasyfikuję je dokładnie tak jak środek naszej formacji obronnej, jako bardzo silną podstawę naszego zespołu. Prawa flanka to Jakub Rzeźniczak i Artur Jędrzejczyk, a ja już teraz cieszę się na kolejny okres przygotowawczy okraszony zaciętą walką o pozycję prawego obrońcy. „Nowa miotła” - nowe otwarcie, myśli zapewne „Rzeźnik” i łatwo miejsca nie odda. Kto więc ją wygra? Nie mam bladego pojęcia, ale czuję, że bukmacherzy mogliby zbić na zakładach niezłą fortunę. Lewa strona to włości Jakuba Wawrzyniaka, na którego nadal naciskał będzie wiecznie młody Tomasz Kiełbowicz. W odwodzie zaś pozostaje utalentowany Bartosz Widejko, którego postawa w „mistrzowskim” sezonie Młodej Legii pozwoliła mu na awans o klasę wyżej i teraz będzie rywalizował ze swoimi sławnymi kolegami. Jednym zdaniem, obrona pozostaje bez zmian.

Bramka:

Bramka i jej obsada teoretycznie nie pozostawia nam żadnych wątpliwości. Czemu teoretycznie? Ano dlatego, że o ile pierwsze skrzypce będzie nadal grał Dusan Kuciak, to obsada tego „drugiego” powinna przypaść... młodemu Jakubowi Szumskiemu. Najwyższy czas by Kuba zaczął odgrywać większą rolę w zespole. Jego umiejętności zdecydowanie pozwalają na takie zaufanie ze strony trenerów pierwszego zespołu. Wojciech Skaba to świetny fachowiec, ale siedzenie na ławie nie jest dobre dla tego goalkeepera. Natomiast w Marijana Antolovicia na Łazienkowskiej nie wierzy chyba już nikt. Dlatego pozycja tego trzeciego prawdopodobnie przypadnie kolejnemu bramkarzowi Młodej Legii. Konrad Jałocha (bo o nim mowa) spisuje się coraz lepiej i spokojnie może być kolejnym zabezpieczeniem legijnej bramki.

Legia 2012/2013:

Uwzględniając te wszystkie moje życzenia/pomysły jedenastka Legii Warszawa wyglądałaby tak:

W mojej opinii jak na nasze polskie warunki piekielnie mocna. Uważam, że powinna również spełniać wymagania trenera Urbana odnośnie „szerokości” ławki rezerwowych, potrzebnej do gry na kilku frontach. Na większości pozycji mamy bardzo silnych zmienników, a zdarzają się też takie, na których trudno określić, kto jest podstawowym zawodnikiem a kto zmiennikiem. Co ważne nowe skrzydła powinny rozwiązać problem napastnika a raczej stylu, gdy na tej pozycji Danijela Ljuboji. Zarówno Traore, Peszko jak i mogący grać na skrzydle Dwaliszwili potrafią wejść w pole karne i wykończyć akcję. Oznacza to, że Serb mógłby nadal grać tak jak najbardziej lubi i wypracowywać szanse strzeleckie kolegom (tak jak jesienią ubiegłego roku). Teoretycznie najsłabiej wygląda środek pomocy, jednak dwaj weteranie Ivica Vrdoljak i Janusz Gol potrafią zagrać na najwyższym poziomie. To już jednak zmartwienie trenera Urbana abyśmy mogli tego doświadczyć. Zgodnie z zapowiedziami postanowiłem nie ruszać defensywy. Po pierwsze z oszczędności, po drugie stabilizacja w obronie jest równie ważna jak wzmocnienia. Kończąc nadmienię, że na bramce nadal króluje zawodnik, którego pozazdrościć może nam cała liga.

A teraz Marek - do dzieła