P.H.U. Nowa Miotła

 - czyli spółka z (bardzo) ograniczoną odpowiedzialnością.

„Z budową drużyny jest jak z kopulacją słoni: mnóstwo hałasu, a efekty dopiero za dwa lata” – jeśli „Bobo” Kaczmarek, domniemany autor tej skądinąd sympatycznej maksymy, miał rację, Henning Berg najprawdopodobniej nie doczeka narodzin warszawskiego słoniątka, które sam, hmmm..., spłodził. O zwolnieniu łysego Norwega całe środowisko huczy od kilku(nastu) dni.

Z pozoru nic dziwnego. Cytując innego rodzimego szkoleniowca, „trener w Polsce jedną ręką podpisuje kontrakt, drugą pakuje walizki”. Przepracowawszy w Warszawie dwadzieścia jeden miesięcy Berg i tak jest (był?) liderem ekstraklasowej „długowieczności”. Przyzwyczailiśmy się już, prawda? Spowszedniała nam z gruntu rzeczy przecież nienormalna sytuacja, w której niespełna dwa lata na stanowisku piłkarskiego szkoleniowca to naprawdę niezły wynik. Ba! Nierzadko sami gardłujemy za dymisją tego, czy innego „nieudacznika”, który ledwie do klubu przyszedł, a już zdążył przerżnąć trzy spotkania z rzędu. A w dodatku zamiast „nowego Messiego” X wystawia „drewniaka” Y. Czasem winny jest prezes, bo takich podszeptów słucha, bądź nawet osobiście je inicjuje. Kiedy indziej bicz na własne plecy kręci sam trener. I nie, nie chodzi o sytuacje a la Ulatowski w Cracovii. Paradoksalnie znacznie częściej zdarza się, że szkoleniowiec kopie własny grób osiągając... zbyt dobre wyniki z bandą przeciętniaków (bez wyjątku każda z drużyn Ekstraklasy). I wcale niekoniecznie muszą to od razu być jakieś trofea, czy inne zaszczyty. Zazwyczaj wystarczy kilka wygranych spotkań, jakaś dobra runda i już prezesina wyobraża sobie, że oto właśnie został Florentinem Perezem. I gdy potem następuje nieuchronna korekta, znaczy po kilku lepszych meczach nadchodzi kilka gorszych, jeszcze niedawno noszony na rękach kołcz ląduje na bruku.

Casus Berga jest jednak zupełnie inny. Norweg nie zawędrował z Legią do warszawskiego finału LE (pamiętacie że jeszcze kilka miesięcy wstecz parę „ałtorytetuw” zupełnie serio rozważało taką możliwość?). Nie zdobył Mistrzostwa z czterdziestopunktową przewagą nad resztą stawki. Ba, w ogóle go nie zdobył. Capnął „tylko” Puchar Polski, co akurat w Legii jakimś wiekopomnym osiągnięciem nie jest. Generalnie nie zrobił nic, co mogłoby „uświadomić” prezesowi Leśnodorskiemu, że Michał Kucharczyk to już prawie Cristiano Ronaldo, zaś Jakub Rzeźniczak w niczym nie ustępuje Raphaelowi Varane’owi.

Z drugiej strony wyniki ekipy z Ł3 pod wodzą pana Henninga też znowu jakieś takie fatalne nie były. Wyjście z grupy LE to – nie oszukujmy się – w chwili obecnej zupełnie realny sufit aspiracji jakiegokolwiek polskiego klubu. Plan pięciu Mistrzostw w trzy lata też pozostaje absolutnie możliwy do spełnienia, a i ten PP przecież jednak trzeba było wygrać.

A przede wszystkim średnio uważny Czytelnik, obdarzony nieco lepszą pamięcią od przeciętnego gimnazjalisty, kojarzy na pewno, że przecież motywacją do zatrudnienia Norwega wcale nie była poprawa wyników. Te za drugiej kadencji Jana Urbana przedstawiały się w końcu całkiem okazale. Szło – jak wszem wobec trąbił szanowny pan prezes i jego medialni służalcy – o wprowadzanie nowych, „europejskich” standardów. Przypuszczać można, że tu jest pies pogrzebany, aczkolwiek pewności nie ma, albowiem IPT B(L) 1916 nie raczył był doprecyzować o jakie standardy chodzi. Jakkolwiek by nie było, ewentualna lokalizacja miejsca spoczynku retorycznego kundla ani trochę nie sprawia, że casus Berga staje się mniej dziwny. Bo przecież zwolnienie trenera w ten sposób to powrót do starych, wcale niekoniecznie dobrych standardów rodem znad – tfu! – Wisły. No chyba, że trend się zmienił i teraz to my, znaczy w tym konkretnym przypadku Wy macie uczyć Europę jak się buduje i prowadzi profesjonalny klub piłkarski.

Nowa miotła. Jeden z bardzo nielicznych, w zasadzie obok zakręcania kurka z pieniędzmi jedyny znany rodzimym działaczom sposób na motywację personelu kopiącego do wzmożonych starań. Cóż, każdy Cyryl ma swoje metody. Teoretycznie łatwiej przecież rozstać się z jednym trenerem, niż z kilkunastoma piłkarzami. A gdy jeszcze pod nowymi rządami ci sami futboliści zaczynają – nomen omen – wymiatać...!

Niestety, „łatwiej” nie zawsze znaczy „mądrzej”. Zwłaszcza że piłkarskie miotły miewają zwykle zatrważająco krótki termin przydatności do użycia. Ich efekt działa kilka, góra kilkanaście kolejek, po których nieubłaganie następuje powrót do szarej rzeczywistości, później zmęczenie materiału i... sami wiecie. Łacno można skończyć jak pewien biznesmen z Myślenic, który niby tonie w kryzysie, a i tak wkrótce płacić będzie musiał trzem trenerom swojego klubu, z czego tylko jednemu faktycznie tam pracującemu.

W roli świeżo zakupionego legijnego sprzętu do czyszczenia podwórza wystąpić ma podobno Stanisław Czerczesow. Z dwóch głównych powodów kandydatura Rosjanina zdaje się budzić dość spory entuzjazm. Po pierwsze, były bramkarz Sbornej ma już na koncie zupełnie pokaźne sukcesy szkoleniowe. Owszem, ma. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że osiągał je głównie z Tieriekiem i Amkarem – przeciętnymi klubami wypełnionymi przeciętnymi piłkarzami, których za pomocą wzmożonego wysiłku fizycznego i zacieśnienia gry w defensywie można było poprowadzić do nadspodziewanie dobrych wyników. Gdy tylko Czerczesow wchodził w kontakt z jednostkami bardziej utalentowanymi i/albo mocniej przeświadczonymi o swej piłkarskiej wartości (Spartak, Dynamo), szło mu zauważalnie gorzej. Byłby więc facet idealnym kandydatem na trenera – nie przymierzając – Korony, względnie Podbeskidzia. Ale Legii?

Przede wszystkim jednak za Stanisławem Sałamowiczem ciągnie się opinia zamordysty. A zamordystów lubimy. Szczególnie gdy chwytać mają nie za nasze własne przystojne twarzyczki, a za bezczelnie roześmiane gęby rozleniwionych gwiazdorków jakimś koszmarnym przypadkiem zakontraktowanych przez nasz klub. Uchhh, niechby tak tu przyszedł taki i złapał ich za te wyszczerzone w głupkowatym grymasie pyski! Niechby ich przeczołgał, sponiewierał, zeszmacił...! No śmiało, Państwo Mili, sami swoi, wstydu nie ma – kto z Was bez względu na okoliczności pozostaje wolny od tego typu refleksji? Las rąk widzę nieprzebrany. Rzecz w tym, że to tylko swobodne przemyślenia wk*rwionego kibica. Tego samego kibica, który ledwie chwilę później właścicieli tych samych pysków gotów bronić przed trenerem-satrapą i stuprocentowo pewnym będąc swych racji argumentować, że przecież artystom wolno więcej.

Generalnie jeśli wąsaty Osetyniec faktycznie zostanie trenerem Legii, najbardziej realne wydają mi się dwa scenariusze. Zacznę od tego mniej przyjemnego: po pierwszym treningu Jakub Rzeźniczak wraca do domu w stanie a la koń po Wielkiej Pardubickiej. Nie ma siły nawet Twittera odpalić, o samodzielnym wyjściu do toalety nie wspominając. Następnego dnia, gdy tylko Kubunio i przyjaciele dojdą do siebie na tyle, by móc obsługiwać narzędzia komunikacji, rozgorzeje krótka, acz bardzo burzliwa narada legijnej starszyzny, która jednomyślnie uchwali, że „ruskiego tyrana” trzeba się pozbyć. I to natychmiast. Dalszy ciąg łatwo sobie odmalować: passa porażek, mecze przy których niedawny remis z Termaliką jawić się będzie niczym wspaniała wiktoria, drastyczny zjazd w ligowej tabeli, wypad z wielkim hukiem z LE, aż wreszcie, cóż – nowa miotła.

Oczywiście, aż tak strasznie być nie musi. Niewykluczone że jednak Staszek – przynajmniej na początku – przypadnie Kubuniowi i spółce do gustu. Ba, całkiem możliwe, że rzeczywiście zaczną zap-dalać i szybko osiągną niezłą formę. Nie wszyscy, rzecz jasna. Taki Ondrej Duda przypuszczalnie już na drugich zajęciach złamie nogę i będzie miał sezon z głowy. A Michał Żyro popadnie w kliniczną depresję i z głowy będzie miał całą pozostałą karierę.

Ale kto tam by się tym inicjalnie przejmował. Legia będzie wygrywać. Co prawda raczej niewysoko i głównie w gościach. Na Łazienkowskiej przytłaczająca większość drużyn przyjezdnych uzna bezbramkowy remis za wynik jak najbardziej do przyjęcia i zupełnie nie będzie chciała wystawiać się na ulubione przez Czerczesowa kontry. No chyba, że wspomniana wyżej Termozagadka, ale z nią u siebie to już raczej grać w tym sezonie nie będziecie.

Ostatecznie jednak załóżmy, że prowadzony przez byłego reprezentanta ZSRR T-34 dla niepoznaki pacnięty białą farbą i opasany czarną szarfą dojedzie do celu, jakim jest krajowy tytuł, a nawet wytoczy się z grupy LE. Kogo to ucieszy? Fanatyków (i tych zdeklarowanych, i tych "cichych" ), dla których liczy się triumf ukochanej drużyny, a okoliczności pozostają kwestią drugo-, albo i szóstorzędną? Pewnie tak, ale ich jest mało. Wśród feerii rozrywek oferowanych przez miasto kalibru Warszawy szersza publiczność musi dostać widowisko, nie nudnawe manewry brygady pancernej kamandira Staszka. Inaczej po prostu nie przyjdzie. Co powiedzą panowie Mioduski, Leśnodorski i Wandzel, gdy frekwencja na trwałe zakotwiczy w rejestrach czterocyfrowych? Co zrobią gdy odkryją, że transfery zawodników z klubu przestały być jakkolwiek sensownym źródłem dochodu? No bo nie oszukujmy się – za przecinaków i wyrobników nikt fortuny (o Fortunie nie wspominając) nie zapłaci, każdy ma swoich. Artystów natomiast będzie niezwykle trudno wypromować w zespole nastawionym na wybieganie i obronne zasieki.

Śmiało można zatem założyć, że latem przyszłego roku nikt w Mediolanie o takim Dudzie pamiętać nie będzie. A już żądanie za niego pięciu, sześciu, ośmiu milionów euro wywoła jedynie rechot potencjalnych kontrahentów. Dobrze jeśli da się opchnąć chłopaka gdzieś do Turcji za półtorej bańki. O reszcie obecnego legijnego składu w kontekście transferowych zysków trudno nawet wspominać. No, może Guilherme, który momentami umie łączyć agresję z artyzmem. Ale reszta?

Dramatyczny spadek wpływów z dni meczowych. Dramatyczny spadek wpływów z transferów. Plus jeszcze zupełnie prawdopodobna konieczność płacenia Bergowi aż do czerwca’18. Summa summarum strasznie słona cena jak za zażegnanie jednego kryzysu.

Pewnie, całkiem niewykluczone, że oba te scenariusze i generalnie większość tego, co powyżej napisałem, to jedynie moje czarnowidztwo. Nie jestem legijnym insajderem, nie jestem w ogóle kibicem Legii, zawsze należy to uwzględnić czytając moje czarno-eLkowe wypociny. Nie jestem także biografem Czerczesowa i być może najzwyczajniej w świecie nie dostrzegam czegoś, co spowoduje, iż rządy Stanisława Sałamowicza przy Łazienkowskiej okażą się dla Was jednym wielkim spływem półtorakiem i kumysem. Mam jednak silne przeświadczenie, że nawet jeśli faktycznie tak będzie, stanie się to nie dzięki, a mimo bieżącej działalności Waszych władz. I to właśnie jest dla mnie nieprzyjemnie zaskakujące.

Wielokrotnie dawałem na gościnnych łamach czarnej-eLki wyraz swemu przekonaniu, iż prywatnym właścicielom polskich klubów piłkarskich należy się od nas, kibiców, duży kredyt zaufania i jeszcze większa doza wsparcia. Po pierwsze dlatego, że to właśnie dzięki nim te nasze kluby jakoś istnieją. Żyją, a nie wegetują na publicznym garnuchu, pozbawione jakichkolwiek szans na rozwój i przynajmniej zatrzymywanie przepaści pomiędzy futbolową Polską, a Europą. Po drugie, ci ludzie są sami. Jakkolwiek dramatycznie by to nie zabrzmiało, błądzą po omacku w środowisku, gdzie nie tylko nie spotykają chętnych do pomocy, ale muszą się mierzyć z wciąż żywymi reliktami ancien regime’u. Na władze Legii zaś – mimo że jej, jako się rzekło, nie kibicuję – spoglądałem ze szczególną dozą sympatii, ale i nadziei. Bo to młodzi faceci są, Leśnodorski, Mioduski i Wandzel. Nie zaglądając nikomu w metrykę i nie wartościując na tej podstawie, reprezentanci pokolenia, któremu się udało. I to udało znacznie więcej, niż tylko piąć się po oślizłej drabinie jakiejś partyjnej, czy związkowej struktury. Szczerze wierzyłem, że ich energia i intelektualna świeżość promieniować będą nie tylko na klub z Łazienkowskiej, lecz także pośrednio na całą polską piłkę. Że za ich przykładem w rodzimy futbol wchodzić będą nie tylko Cupiały i Filipiaki (z całym szacunkiem, zwłaszcza – rzecz jasna – wobec tego ostatniego), ale też ludzie znacznie młodsi, traktujący tę naszą kopaną nie jako kosztowną zabawkę, a jako pole do twórczego popisu.

Najpierw Berg za Urbana i – przede wszystkim – miękkie p-dolenie o jakichś standardach i wizjach. Teraz festiwal starego, dobrze w naszej piłce znanego, obmierzłego kolesiostwa pod hasłem „dyr. Żewłak”. Za chwilę Czerczesow (?) za Berga i kolejna porcja korpo-pierdół o wchodzeniu na nowe orbity. Zamiast poważnej piłkarskiej firmy Legia zaczyna przypominać kolejną filię Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego „Nowa Miotła”.

No cóż. Miłość matki nadziei wobec swych dzieci niestandardową bywa i nieprzewidywalną.