Ludzie listy piszą

Wiele wskazuje na to, że piątkowe popołudnie przebiegało w biurach ulokowanych przy Łazienkowskiej 3 nie pod znakiem przygotowań do niedzielnej inauguracji sezonu ligowego, lecz pod znakiem odświeżania arkanów sztuki epistolograficznej. Na odpowiedź czekały aż dwa pisma. Jedno z nich zostało przysłane do klubu przez prezesa Śląska Wrocław, Piotr Waśniewskiego, drugie natomiast przywędrowało opatrzone podpisem I Zastępcy Komendanta Stołecznego Policji, inspektora Michała Domaradzkiego.

Kwestia pisma wystosowanego przez Śląsk jest w gruncie rzeczy mocno humorystyczna, zgaduję, że udzielenie odpowiedzi utrzymanej w stosunkowo poważnym tonie wymagało od przedstawicieli naszego klubu znacznego wysiłku.

Przypomnijmy powszechnie znane fakty. Najpierw futboliści Śląska popisali się zaawansowaną atrofią szarych komórek, z bezkrytycznym entuzjazmem publicznie wykonując utwór obrażający nasz klub. Następnie owi futboliści stwierdzili, że tak naprawdę nie wiedzieli co śpiewają, słowa zaś podczas swojego wykonania dobierali w sposób spontaniczny. Potem niewydarzeni stand upperzy zamilkli na napoleońskie sto dni, by przemówić wreszcie w przededniu sezonu ligowego, wystosowując do naszego klubu pismo, w którym z jednej strony przyznają się do winy i przepraszają za swoje zachowanie, z drugiej zaś w energiczny sposób wyrażają nadzieję, że Legia wstawi się za nimi przed organami dyscyplinarnymi, nie dopuszczając do wypaczenia sportowej rywalizacji, które niechybnie nastąpiłoby w przypadku podtrzymania kar w jawny sposób naruszających zasady fair play.

Ilość faux pas popełnionych przez zawodników Śląska w powyższym ciągu zdarzeń budzi żywe zdumienie i nakazuje z litością pochylić się nad niedolą młodych ludzi boleśnie doświadczonych przez bezduszne biologiczne prawidła, które doprowadziły do przekazania im takich a nie innych łańcuchów DNA. Zgaduję, że z podobnego założenia wyszedł również prezes Zygo, zatwierdzając pismo, w którym Legia stwierdza, że nie widzi konieczności nakładania dyscyplinarnych kar na piłkarzy Śląska.

Przyznam, że cieszę się, że Legia nie zniżyła się do poziomu wyznaczonego przez wrocławskich zapiewajłów. Zapiekłe dążenie do podtrzymania kar dyscyplinarnych nie miałoby nic wspólnego z obroną naruszonej godności naszego klubu, wręcz uczyniłoby z Legii stronę oskarżoną, w cyniczny sposób usiłującą wykorzystać nadarzającą się sposobność do osłabienia jednego z ligowych rywali. Noblesse oblige. Mniemam, że opinia publiczna nie ma kłopotu z oceną zachowania futbolistów Śląska, a debata wywołana przywołanym zdarzeniem będzie odpowiednią przestrogą dla kolejnych zastępów wokalistów. Mecz zawieszenia w jedną czy drugą stronę nie ma w tym momencie większego znaczenia, bowiem sfera penalizacji, która mogłaby interesować nas jako kibiców Legii, nie przebiega przez zagadnienia w rodzaju: "Czy Gikiewicz będzie mógł zagrać z Widzewem", pomijając już fakt, że bezdyskusyjnie większą karą dla Śląska jest obecność Gikiewicza w składzie niż jego brak.

Ekstrementów nie powinno się tykać, jedyne co można osiągnąć - to się pobrudzić. Niech Śląskiem zajmują się właściwe organy, my ze swojej strony postąpiliśmy w sposób całkowicie prawidłowy, demonstrując pańską wyrozumiałość i jednocześnie rżąc ze śmiechu z powodu poziomu samoświadomości zademonstrowanego w toku całej sprawy przez Milę i spółkę.

Jeżeli do czegoś miałbym się w naszym piśmie przyczepić - wydaje mi się, że niepotrzebne było zmienianie nazwiska z polskiego na kameruńskie Sebastianowi Mili, również trudno wyjaśnić zmianę płci nazwiska zafundowaną Daliborowi Stevanoviciowi. Nie byłoby dobrze, gdyby sprawcy próbowali wykorzystać te błędy do twierdzenia, że w rzeczywistości to nie o nich w całej sprawie chodzi, a przecież obserwując ich dotychczasowe działania, nie można mieć najmniejszych wątpliwości, że byliby do tego zdolni.

Tyle jeżeli chodzi o Śląsk. Znacznie poważniej wygląda sprawa korespondencji z Komendą Stołeczną. Składnia polszczyzny stosowanej przez naszą władzę to nie lada rarytas językowy, polecam zapoznać się z treścią pisma, dostępne tutaj, ale nie da się ukryć, że z gąszczu w specyficzny sposób poskładanych słów, wyłania się śmiertelnie poważna treść. Policja kolejny raz daje do zrozumienia, że nie życzy sobie żadnych opraw, żadnego piro, żadnej samowoli organizacyjnej na trybunie północnej, nie wykazuje najmniejszego zrozumienia dla jakichkolwiek wyjątków, pismo brzmi wręcz jak finalne ostrzeżenie poprzedzające ewentualnie poważniejsze kroki.

Odpowiedź Legii konkretnie na to pismo jest odpowiedzią zasadniczo dobrą, w kilku elementach odważnie konfrontacyjną, słusznie domagającą się od Policji uszanowania zasad odpowiedzialności indywidualnej oraz zaakceptowania niemożności wyeliminowania niepożądanych zachowań tłumu w stu procentach, tak jak i nie ma możliwości zduszenia w normalnym społeczeństwie przestępczości do poziomu zero.

Problem polega na tym, że w obecnej sytuacji klub do względnego spokoju potrzebuje spełnienia aż dwóch niełatwych warunków.

Pierwszy z nich wiąże się z kibicami, na współpracy z którymi tak czy inaczej z wielu względów powinno klubowi zależeć. Gdyby kibice umieli we własnym gronie doprowadzić do wyeliminowania zachowań tak zawzięcie piętnowanych przez Policję (sądzę, że wystarczyłoby zlikwidowanie piro), napięcie natychmiast stałoby się w oczywisty sposób mniejsze. Taki układ może być dla części kibiców trudny, o ile w ogóle możliwy do wyobrażenia, zarówno z przyczyn ideologicznych, jak i organizacyjnych, niezbędne wydają się kompromisy, jednak, jeżeli dać wiarę komunikatom spływającym do nas od kilku tygodni, wyrażenie przez klub zgody na oprawę podczas meczu z Riedem, czyli podjęcie decyzji będącej jawnym złamaniem wcześniejszych zaleceń Policji, musiało być formą postawienia w całej tej skomplikowanej sytuacji właśnie na kartę kibicowską.

W tym miejscu pojawia się jednak warunek drugi. Klub musi liczyć na to, że przekona do swoich racji najważniejszego człowieka w kwestii użytkowania stadionu na potrzeby imprez masowych, czyli Wojewodę Mazowieckiego. Zadanie również nie jest łatwe, mamy do czynienia z przedstawicielem administracji rządowej, którego nie interesują niuanse w rodzaju precyzyjnego rozróżnienia pomiędzy racą a 'achtungiem', lecz finalny efekt, którego ocena dokonywana jest także na podstawie kryteriów politycznych, które nie muszą być przyjazne ani kibicom, ani klubom piłkarskim. Innymi słowy, skutki uboczne wszelkich ewentualnych kompromisów pomiędzy klubem a kibicami, muszą być również zrozumiane i w pewien sposób zaakceptowane przez Wojewodę.

Wystarczy, że jeden z dwóch elementów tej układanki zawiedzie i wszyscy będziemy mieli bardzo duży problem.