Pula do wzięcia

Jeżeli ktokolwiek oczekiwał, że po wznowieniu rozgrywek naszej Ekstraklasy ujrzy pasjonujący wyścig zdeterminowanych kandydatów do zdobycia tytułu, musi czuć się zawiedziony. Kandydaci gremialnie zostają w blokach startowych, ba niektórzy ruszają nawet w kierunku zgoła przeciwnym niż meta.

Śląsk - 1 punkt, Wisła - 1 punkt, Lech - 0 punktów. Trzem tuzom Ekstraklasy udało się w pierwszych wiosennych kolejkach zgromadzić łącznie... dwa punkty. Na osiemnaście możliwych. Takie liczby muszą robić wrażenie, ale bodaj jeszcze bardziej uderza sposób, w jaki nasi główni (tak się zdawało) rywale do mistrzowskiej korony prezentują się na boisku.

Ospały Śląsk mógł polec już w meczu z Ruchem, lecz sędzia Gil nie odważył się wyrzucić z boiska Jarosława Fojuta. Niedzielny bój wrocławian z Legią mamy świeżo w pamięci, oczywiście możemy, musimy wręcz zachwycać się znakomitą dyspozycją legionistów, niemniej jednak warto zauważyć, że w tym tak przecież ważnym meczu Śląsk zaprezentował się wręcz katastrofalnie, i to w zasadzie w każdej formacji. Być może myśląc już o europejskich pucharach trener Lenczyk zapragnął udoskonalić swoją maszynerię tak sprawnie działającą jeszcze na jesieni - ale póki co zmiany taktyczne i personalne zdecydowanie nie przynoszą spodziewanych efektów.

Wisła? Dla tego co dzieje się w Krakowie symptomatyczny był obrazek z końcówki meczu z Koroną. Zmiana, na boisku melduje się Nunez, akurat zbiega się to z rzutem wolnym dla Wisły, takim w zupełnie niezłej pozycji, zwłaszcza dla zawodnika lewonożnego. Piłkę w garści trzyma jednak Biton. Nunez staje tuż przy nim też ma ochotę uderzyć. Raz jeden, raz drugi błagalnie spogląda w stronę ławki trenerskiej. Widzieliście to?! Decyzję wreszcie podejmuje trener Moskal, decyzję złą, bo to była piłka dla Nuneza.

Lech - ta polska drużyna, z którą chyba najmocniej dzielimy przekonanie o własnej wyjątkowości i sile naszej drużyny. Wśród kibiców Lecha osobliwie częste są opinie, że ich zespół dysponuje zdecydowanie najlepszym składem w całej polskiej lidze, a zasadniczą przyczyną, dla której nie wygrywa z kim chce i jak chce, jest niespotykana nieudolność szkoleniowca, względnie skandaliczne podejście zawodników do wykonywanego zawodu. Dwa mecze, zero punktów, bramki 0-4, nawet to nie wystarczy do tego, żeby Poznań zszedł na ziemię.

W kontekście takich okoliczności przyrody oczywistym jest, że mistrzostwo zgranie ten, kto będzie prezentował formę najrówniejszą, komu uda się ograniczyć do minimum liczbę wpadek, dokładnie w taki sposób, w jaki uczyniła to w zeszłym sezonie Wisła. Kandydaci do mistrzostwa kręcili się wtedy w kółko, a ludzie Maaskanta wygrali kilka meczów z rzędu i wypracowali przewagę, której nie można było już zmarnować. Co ciekawe, skutkiem ubocznym tamtych wydarzeń była pomyłka trenera Maaskanta, który solidność wziął za geniusz, co znacząco przyczyniło się do aktualnych problemów ekipy spod Wawelu.

Moim zdaniem rosną szanse Polonii, która co prawda zagrała tak rzekłbym 'w naszym stylu' w minioną sobotę, zupełnie bez walki przegrywając mecz, który mógł wyraźnie pchnąć polonistów ku samemu szczytowi tabeli, ale która dysponuje odpowiednim potencjałem zawodniczym do tego, żeby wygrać kilka meczów z rzędu, co w obecnej sytuacji w polskiej lidze, powinno spokojnie wystarczyć do objęcia pozycji lidera. Rosną również szanse Ruchu, który robi swoje bez zadęcia typowego dla wielkich firm. Ktokolwiek lekceważy Ruch, niech przypomni sobie, że dwa sezony temu tej drużynie udało się utrzymać niezłą formę na przestrzeni niemal całej rundy wiosennej, co w połączeniu z naszą degrengoladą, dało podopiecznym Fornalika prawo startu w Europie. Uwaga, dzisiejszy Ruch na pewno nie jest od tamtego słabszy.

Jesteśmy wreszcie my. To co się dzieje w naszej lidze, przede wszystkim marny start Śląska, który mógł być teraz już daleko przed nami, a jest o wyciągnięcie ręki, to dla nas piłka meczowa.

Trzeba to powiedzieć jasno, że mamy w składzie zawodników doświadczonych, którzy muszą pomóc teraz drużynie w utrzymaniu koncentracji i stabilnej formy. Mamy też w składzie zawodników, którzy - jest taka nadzieja - powinni być w stanie wygrać nam swoimi umiejętnościami jakiś mecz, najchętniej taki, w którym akurat nie będzie nam szło.

Pamiętamy jak łatwo przegrał nam się mecz w Zabrzu, nie dajmy się zwariować, ale miejmy świadomość celu. W tym momencie liczy się już tylko mistrzostwo.

Najważniejszy jest właśnie ten etap rozgrywek, nasze najbliższe cztery mecze. Idealnie dobrane cztery mecze, spośród których trzy zagramy u siebie, w tym jednym z bezpośrednim rywalem do tytułu. To jest ten moment. Jeżeli wygramy z ŁKS-em, Podbeskidziem, Polonią i Bełchatowem, powtórzymy zeszłoroczny wyczyn Wisły i uciekniemy reszcie stawki, zanim nasi rywale na dobre zorientują się co jest grane.

Mamy w garści dobre karty, a na stole leży mała fortuna. Jest do wzięcia!