Tomasz Kiełbowicz - szacunek

339 oficjalnych meczów w barwach Legii i... wystarczy. Taką decyzję podjął Tomasz Kiełbowicz, dość niespodziewanie ogłaszając zakończenie kariery piłkarskiej na pół roku przed wygaśnięciem obowiązującego kontraktu.

Panie Tomaszu - dziękujemy za wspólne 12 lat!

Szperając w zakamarkach pamięci, dochodzę do wniosku, że pierwszy raz z Tomaszem Kiełbowiczem zetknąłem się na Estadio WP, kiedy ten był jeszcze piłkarzem Widzewa. To był sezon 1999/2000, dziwaczny remisowy początek rozgrywek pod wodzą Dariusza Kubickiego, mecz przeżywających kryzys niedawnych hegemonów polskiego futbolu. Mówiło się, że w Widzewie trzeba uważać na takiego nowego chłopaka na lewej pomocy. Na Kiełbowicza grał wtedy między innymi z trudem dochodzący do formy po kontuzji Sylwester Czereszewski, no i w pierwszej połowie, Kiełbowicz gnający po skrzydełku jak gdyby miał motorek w pewnej części ciała, dawał nieźle popalić Czereszewskiemu i naszym obrońcom. Aliści pod koniec meczu 'Czereś' jakby zaczął wykorzystywać zmęczenie przeciwnika, coraz częściej bezkarnie zbiegał z flanki do środka boiska, wreszcie w swoim stylu wpadł w pole karne, dostawił głowę do dośrodkowania i zdobył zwycięską bramkę dla Legii. Mimo tego pechowego dla gości zakończenia, trudno było już potem zapomnieć nazwisko Kiełbowicz i jego rajdy po lewym skrzydle.   

Już w barwach Legii Kiełbowicz pierwszy raz mocno zapisał się w pamięci dość późno, bodaj rok po transferze z Polonii. To był nasz mistrzowski sezon 2001/02. Graliśmy wtedy wiosną taki bardzo trudny mecz z Ruchem Chorzów. Pamiętam doskonale tamten wieczór, ponieważ okolicznościami skazany na spędzanie zaledwie weekendów z narzeczoną, obecnie żoną, musiałem poświęcić meczową sobotę, a futbol został pognębiony przez Ireneusza Krosnego, bawiącego ludzi do łez w warszawskim teatrze Ateneum. Po spektaklu wsiadłem w taksówkę, żeby zdążyć na... drugą połowę meczu. Piekielnie ważnego, jak wszystkie tamtej wiosny. No i szok, przychodzę, a tu 0:1! Na szczęście najpierw wyrównał Czereszewski, a kilka minut przed końcem z wolnego przymierzył, ano właśnie - Tomasz Kiełbowicz. W barwach Polonii potrafił wkręcić rogala bezpośrednio z rogu, a w Legii jakoś mu stałe fragmenty nie szły. I właśnie wtedy, w tak ważnym momencie, trafił.

Wtedy przekonałem się do Kiełbowicza, ba, długo uważałem, że usprawiedliwił swoją obecność w Legii tamtą jedną, jedyną bramką. Przeważnie grywał wtedy jeszcze 'Kiełbik' na lewej pomocy, przez pewien czas rywalizował tam z Radosławem Wróblewskim, nie ukrywam, trzymałem stronę dynamicznego, młodszego Wróblewskiego. Ale... Wróblewski szybko zniknął, znikali też pozostali, a Kiełbowicz trwał - zawsze solidny, zawsze rzetelny, zawsze gwarantujący, że poniżej określonego poziomu, nie zejdzie nigdy.

Nie uważałem Kiełbowicza za futbolistę wyróżniającego się w polskiej piłce, za wybijającego się choćby nawet tylko w Legii. Ale jestem jednocześnie głęboko przekonany, że tak pracowitych zawodników powinno być naszym zespole przynajmniej kilku - zawsze. Bo to dzięki nim błyszczą ci teoretycznie więksi.

Tomasz Kiełbowicz to ładny kawałek historii naszego klubu, to piłkarz, który swoją postawą na boisku i poza nim, zasłużył na to, by mówić o nim tylko dobrze.

Nie ukrywam, moment ogłoszenia decyzji wydaje się odrobinę zaskakujący - między jednym a drugim obozem przygotowawczym, przed rundą, w której będziemy bić się o tytuł mistrzowski. Czy szalę przeważył transfer Tomasza Brzyskiego? Czy 'Kiełbik' nie chciał stać się już tylko pozycją w klubowym budżecie, szafką w szatni, w rzeczywistości elementem znajdującym się już poza układanką, nie uznawanym za pełnoprawnego członka kadry? A może po kolejnych ciężkich przygotowaniach, sygnały ostrzegawcze zaczął wysyłać organizm nigdy nie oszczędzającego się zawodnika?

Jakiekolwiek czynniki stoją za decyzją piłkarza - Tomasz Kiełbowicz może liczyć na kibicowski szacunek.