Trzynastka

Jeszcze drużyna dowodzona przez Jana Urbana nie zdążyła wylądować na Okęciu, a na miejscu czekała na nich niespodzianka. Wobec problemów, jakie nasz zespół ma z zestawieniem pierwszej linii, włodarze klubu z Ł3 postanowili nie powielać błędów swoich poprzedników i błyskawicznie zapewnili alternatywę dla bardzo zasłużonego, ale nieco już sfatygowanego Marka Saganowskiego. Dziś wieczorem Vladimer Dvaliszvili, bo o tym zawodniku mowa, został nowym piłkarzem „Wojskowych”.

O tym transferze mówiło się już od dawna. Jeszcze przed sezonem trenera jedenastki z Warszawy, Jan Urban upierał się, aby zatrudnić robiącego szybką karierę Gruzina. Wtedy się nie udało, zamieszanie w klubie z Konwiktorskiej 6 nie pomogło, a potem „Czarne Koszule” zdawały się pędzić w kierunku na europejskie puchary. Również na początku tego okienka transferowego Legia sprawdzała, co da się zrobić w sprawie błyskotliwego napastnika. Właściciel z zespołu zza miedzy wydawał się nieugięty, jednak dobrze poinformowani mówili „do czasu”, no i faktycznie stało się. Nieudany transfer Pawła Wszołka, który nie zdecydował się przejść do klubu z Hanoweru ostatecznie pogrążyły marzenia o potędze. Od tego momentu wydarzania w Polonii zaczęły jakby przyspieszać.

Być może nawet rejterada z obozu przygotowawczego niczego by nie zmieniła i ten całkiem niezły jak na nasze warunki piłkarz musiałby szukać klubu w innym mieście niż Warszawa, gdyby nie tragedia, jaka przydarzyła się naszemu szalenie utalentowanemu napastnikowi Michałowi Efirowi. Zerwane więzadła i prawie roczny rozbrat z piłką zabrzmiał jak wyrok dla młodego piłkarza. A w Legii zapanowało poruszenie, jesień już pokazała, że jeden Saganowski to może być za mało. I po raz kolejny oblicze Jana Urbana spojrzało na będącego w coraz większym kłopocie Dwaliszviliego. Tym razem decyzja była szybka, jeśli tylko się da to brać natychmiast. I wzięli.

Czy dobrze? Moim zdaniem tak. Cena 500 tyś euro (o ile prawdziwa) wcale nie jest wygórowana. Napastnicy od zawsze są w cenie, a Gruzin nie jest przecież zawodnikiem Przypadkowym. Oczywiście, nie jest może obdarzony szybkością na miarę Kuby Koseckiego, ale za to techniką może równać się już tylko z Ljuboją. Przyjęcie, zwód, strzał, czy podanie, na te elementy piłkarskiego abecadła w wykonaniu Dvaliszviliego patrzy się z przyjemnością. W dodatku grając już na naszych ligowych boiskach pokazał, że nieszablonowe rozwiązania akcji zaczepnych nie są mu obce. Co równie ważne, potrafi je wykończyć celnym, mocnym strzałem, niejednokrotnie doprowadzając do rozpaczy defensorów i bramkarza rywali.. Coś mi podpowiada, że nasi Spece od kombinowania (Rado i Ljubo) szybko znajdą z Vladim wspólny język. A ich akcje będą zachwycać publiczność zebraną na trybunach stadionu przy Łazienkowskiej 3.

Dla nas ważne jest to, że w dotychczasowej karierze Vladimer jest piłkarzem bardzo regularnym. Nie zwykł kończyć sezonu z dorobkiem poniżej 10 brak, zawsze też dorzucał do swoich trofeów kilka asyst. To czyni zeń zawodnika bardzo uniwersalnego, mogącego/potrafiącego grać zarówno na pozycji wysuniętego napastnika, jak i tuż za plecami takiego piłkarza. Bez większych problemów powinien poradzić sobie na skrzydłach, zresztą tą cechę zaprezentował nam w swoim pierwszym sezonie w warszawskiej Polonii. Gdy to królem pola karnego był Edgar Cani a Gruzin obsługiwał kolegę precyzyjnymi piłkami z obu stron boiska.

Gdzie zagra w Legii? Nie wiem, to już zależy od sztabu szkoleniowego, ale mam przeczucie, że nie zawiedzie naszych oczekiwań. Dotychczasowa kariera Vladimera Dvaliszviliego tutaj. Powodzenia, mam nadzieję, że nasz nowy nabytek potwierdzi wyjątkowość numeru 13 w zespole Legii Warszawa.