Banały

Bardzo przejrzysta wydaje się być sytuacja przed wznowieniem rozgrywek Ekstraklasy. Legia walczy o mistrzostwo, Lech czyha na nasze potknięcie, Górnik i Polonia marzą o powtórzeniu udanej jesieni, choć już raczej bez mistrzowskich aspiracji, Podbeskidzie i Bełchatów czeka z kolei mission impossible w postaci konieczności odrobienia dziewięciu punktów straty do miejsca dającego gwarancję pozostania w Ekstraklasie.

Zostawmy bielszczan i bełchatowian z ich problemami, nas rzecz jasna bardziej interesują scenariusze mogące zaistnieć na szczycie tabeli. Przejrzystość ukształtowanego jesienią podziału ról jest na tyle duża, że sprowadza się do odpowiedzi na jedno pytanie - czy Legia sprosta oczekiwaniom, czy je zawiedzie. Zdarzyć się może i jedno, i drugie, a argumenty wspierające każdą z tez brzmią dość banalnie.

Banałem są twierdzenia, że w piłce nic nie jest pewne do ostatniego gwizdka, że mistrzostwa nie zdobywa się ani budżetem, ani nazwiskami, ani transferami - to 'oczywista oczywistość' dla każdego, nawet umiarkowanie rozgarniętego kibica, a my, legioniści, mamy w obszarze marnowania potencjału ludzkiego i finansowego całkiem pokaźne i niekoniecznie pozytywne doświadczenia.

Weźmy na tapetę naszą zimową ofensywę transferową. Przybycie każdego z 'nowych' cieszy, każdy z  tych transferów wydaje się logicznym wzmocnieniem bądź uzupełnieniem zespołu. Ale wszyscy przypominamy sobie zapewne przynajmniej dwie takie zimowe ofensywy, z których zbyt wiele pożytku nie wynikło. Choćby rok 1997. Jesienią Legia w dwunastoosobowym składzie dzielnie stawała tak na ligowych, jak i europejskich boiskach, zimą pojawił się możny inwestor, firma Daewoo, pojawiły się i transfery. Reprezentant Polski Sylwester Czereszewski, Paweł Skrzypek z Rakowa, kolejny świeżo upieczony reprezentant, który rewelacyjnie zaprezentował się w towarzyskim meczu Polski z Brazylią (2:4), młodzi i utalentowani Jacek Magiera i Piotr Włodarczyk. Legia miała być jeszcze silniejsza niż udaną przecież jesienią. Efekt? Mistrzostwo Polski wydarł nam Widzew, pokonując nas 3:2 w niezapomnianym dreszczowcu na Łazienkowskiej. Zbudowany zimą 1997 roku trzon drużyny permanentnie zawodził w kolejnych sezonach.

Trzy lata później sytuacja się powtórzyła. Jesienią sezonu 1999/00 w Legii pojawił się Franciszek Smuda, a wraz z jego przybyciem Legia zaczęła grać znakomity (tak, to nie żart) futbol. Wydawało się, że wiosną pomkniemy po mistrzostwo niczym tegeve, zwłaszcza, że 'Franz' ściągnął swoich starych znajomych - z niemieckich i austriackich wojaży powrócili Paweł Wojtala i Rafał Siadaczka, po licznych zdrowotnych perturbacjach odbudować mieli się u nas Tomasz Łapiński i Marek Citko. Skutek? Katastrofalna runda, z kretesem przerżnięte nie tylko mistrzostwo Polski, ale i miejsce dające prawo startu w europejskich pucharach. Ku przestrodze.

Przeciwników też lekceważyć (banał!) nie wypada. Oczywiście, Lecha strasznie zbliliśmy jesienią, ludzie Rumaka grali przeciętnie, notując kilka szczęśliwych wyników, zwłaszcza w meczach wyjazdowych. Niemniej jednak ich zdobycz punktowa nie wygląda najgorzej, drużyna ma stabilny, szeroki skład, ma kilka indywidualności w pierwszej jedenastce, wzmocniła się właśnie skutecznym napastnikiem. Lecha bez wątpienia stać na to, żeby seryjnie wygrywać mecze, a to oznacza, że chwilowa drzemka (takową zaliczyliśmy jesienią, remisując trzy mecze z rzędu) może szybko pozbawić nas przewagi nad poznańskim rywalem. Im będzie się grać psychicznie łatwiej, nie atakują z pozycji absolutnego faworyta, nie muszą, a jak presja potrafi spętać nogi (choć może raczej - umysły) w paskudny sposób przekonaliśmy się w zeszłym roku.

Z drugiej jednak strony - również banał - Legia jest kandydatem numer jeden do zdobycia tytułu. I to bezdyskusyjnie! Legia to imponująca mieszanka rutyny z młodością, doświadczenia z głodem sukcesów i pragnieniem wdarcia się na kolejne szczeble kariery. Legia to jak na polskie warunki niezwykle szeroka kadra, ławka rezerwowych, która byłaby pewna występów w niemal każdej innej ekstraklasowej drużynie. Legia to trener z doświadczeniem, z  osobowością, z autorytetem, potrafiący zapanować nad zróżnicowanym wiekowo i narodowościowo tyglem obecnym w naszej szatni. Żaden z naszych ligowych przeciwników, łącznie z Lechem, nie dysponuje aż tak szerokim spektrum piłkarskich argumentów. Presja presją, ale Saganowski, Ljuboja, Żewłakow czy Wawrzyniak nie są przecież w tej drużynie tylko dlatego, że ładnie wychodzą na zdjęciach, a strach powinien towarzyszyć naszym przeciwnikom, stawiającym czoła ekipie, w składzie której biega 3/4 spośród pozostałej w Polsce czołówki klasyfikacji ligowych strzelców.

Cztery punkty przewagi - to kapitał, którym nie mogła poszczycić się ani przegrana ekipa z 1997, ani ta z 2000 roku. Cztery punkty pozwalają na margines błędu, skutkują tym, że każda wpadka przeciwników (bo przecież - znów banał - nie ma takiej siły, żeby wygrywali wszystko od początku do końca) stworzy nam szansę na powiększenie przewagi i złamanie ducha w grupie pościgowej.

Nic nie zdarza się dwa razy (a jakże - banał), trauma zeszłego roku powinna zatem zostać przekuta w tegoroczny sukces. Inaki Astiz nie może wszak znów notować brzemiennej w skutkach 'obcinki' w każdym meczu. W polu karnym przeciwnika nie będzie kręcił się zdezorientowany Ismael Blanco, lecz wyjadacz 'Sagan', względnie wyśmienicie wyszkolony i znakomicie odnajdujący się w specyfice polskich boisk 'Vlado' Dwaliszwili.

Ten sukces bardzo nam się przyda, trzeba o niego walczyć. Przyda nam się wizerunkowo, wzmocni pozycję nowego prezesa, dostarczy uzasadnienia dla kierunku, w którym zaczęła tej zimy podążać Legia i który zdaje się nam być kierunkiem słusznym. Prawidłowo zbudowana drużyna, mentalnie silniejsza dzięki osiągniętemu sukcesowi, skonsolidowana jako grupa ludzi, może ruszyć dalej, ku Europie, dostarczając paliwa dla kolejnych sukcesów. Warto pamiętać, że droga do Ligi Mistrzów jest przynajmniej w teorii łatwiejsza niż do Ligi Europy, zresztą w ostateczności do fazy grupowej Ligi Europy szybciej można dostać się, przegrywając kwalifikacje do Ligi Mistrzów, niż pokonując trzy kolejne przeszkody, z których przynajmniej dwie tradycyjnie zapowiadają się wielce niewdzięcznie. Jest o co grać.

Dość już wspominania chórzystów kalających uroczy wrocławski rynek, niech na oglądanie wokalnych popisów nie nastawiają się również sympatyczne poznańskie koziołki. Tym razem czas na fetę na Starówce.