Prawdziwego mężczyznę...

Tak jak z entuzjazmem oczekiwaliśmy powrotu naszych futbolistów na ligowe boiska w miniony weekend, tak szybko i gwałtownie zrzedły nam miny. Porażka z Koroną w Kielcach, efektowne zwycięstwo Lecha w Chorzowie - przewaga nad poznaniakami zmalała do jednego punktu. Poza tym nasze wzmocnienia nieobecne bądź niewyraźne, tymczasem poznański Fin z miejsca zaczął asystować i strzelać. Ogólnie rzecz biorąc, nie tak miało być.

Trudno apelować o spokój i rozsądek do kibiców Legii, mających świeżo w pamięci mistrzostwo Polski na własne życzenie oddane Śląskowi zeszłej wiosny. Remis gonił remis, z trudem wywalczona przewaga punktowa malała w oczach, a reakcji na impas brakowało. Ci sami ludzie stale popełniali te same błędy w obronie, permanentnie grali tak samo nieskutecznie w ataku, aż wreszcie tytuł przeszedł nam koło nosa. Spokój miał nas uratować - nie uratował, zaszkodził. Teraz, po porażce z Koroną, chce się ryknąć "larum grają".

Oby ten krzyk dotarł do uszu piłkarzy, bo to w ich głowach dzieje się najwięcej. Być może bylibyśmy dziś w zupełnie innym nastroju, gdyby Danijel Ljuboja dopadł piłki w polu bramkowym Korony po rzucie rożnym wykonywanym w pierwszej połowie i wyprowadził nas na prowadzenie 2:1 lub gdyby gdyby Miro Radović nie uderzył z powietrza prosto w bramkarza gospodarzy, lecz dał nam remis 3:3 w końcówce meczu. Małe rzeczy, milimetry na bucie, a jakiż wpływ na kibicowskie postrzeganie boiskowych zdarzeń i kreślenie przyszłych perspektyw. Nie bez przyczyny piszę o tych głowach, to doprawdy zdumiewające, że Korona  w pewnym momencie sobotniego meczu zaczęła rozgrywać nas jak, nie przymierzając, juniorów. Spójrzmy na te nieszczęsne stałe fragmenty gry, przed którymi podobno drżeliśmy, otrzymując zresztą w pierwszej połowie mocny dowód na słuszność wszelkich obaw. Baliśmy się dośrodkowań tak bardzo, że zaczęliśmy wycofywać wszystko co się ruszało na przedpole bramki Kuciaka. Jednoosobowy mur ustawiony przy rzucie wolnym poprzedzającym bramkę na 3:2, dał Koronie sposobność na zaskoczenie nas szybkim rozegraniem, podobnie kilka minut później, gdy spanikowani kotłowaliśmy się we własnym polu bramkowym, piłka z rzutu rożnego powędrowała na linię pola karnego i gdyby uderzenie na bramkę Kuciaka było odrobinę bardziej precyzyjne, przegralibyśmy ten mecz nie jedną, a dwiema  bramkami. Podchodzili nas jak chcieli.

Zaangażowanie, koncentracja, staranność - to obowiązek w walce o mistrzostwo Polski. Pytanie tylko czy drużyna lepiej reaguje na wzmocnienie pozytywne, czy na negatywne? Sztab szkoleniowy musi to wyczuwać i odpowiednio reagować. Kazimierz Górski w swoich wspomnieniach "Pół wieku z piłką" pisał, jak potrafił zaskoczyć drużynę, chwaląc ją w przerwie przegrywanego meczu, czy ostro krytykując po meczu wygranym, próbując w ten sposób pobudzić zespół w zależności od trenerskiej oceny potrzeb w danej sytuacji. Tak czy owak, reakcja (jakakolwiek) na sobotnią porażkę być musi. 

Inna sprawa, że nie jesteśmy krótkodystansowcami, nie powinniśmy wystrzelać się mentalnie i fizycznie w pojedynczym meczu. Nie da się ukryć, że Korona grała z nami w sobotę, jakby, jak to się mówi, nażarła się świeżego mięsa. Taki wślizg jak Kuzery w Koseckiego pod koniec pierwszej połowy - noga uniesiona w powietrzu, korki, zahaczające kolano naszego skrzydłowego, wszystko obliczone na zatrzymanie przeciwnika no matter what, czy Korzym walący Astiza łokciem w szyję na początku drugiej odsłony, cóż, nie możemy podejmować rywalizacji na takim poziomie, nawet jeżeli w krótkiej perspektywie ma to nas kosztować jakiś remis czy porażkę. Korona za chwilę zacznie kopać się w czoło na sobie właściwym poziomie, my będziemy dziwić się, że Kijanskas, któremu 'babol' przydarzy się zapewne nie raz i nie dwa, wyleczył z gry w piłkę Danijela Ljuboję, ale na dłuższym dystansie wygrywają ci którzy chcą grać w piłkę,a nie w kości. A że raz na jakiś czas bywa tak, że przeciwnikowi wychodzi wszystko, a ty nic nie możesz na to poradzić? Ano bywa.

Pomijając kwestie determinacji (bądź brutalności, niepotrzebne skreślić), mecz z Koroną przypominał mi trochę początek rundy jesiennej w naszym wykonaniu. Nie zapominajmy, że tamtą rundę rozpoczęliśmy wcale nie efektownym 4:0 nad twardzielami z Kielc, lecz remisem w Lipawie. Cóż to był za smętny mecz! Przeciwnik bez dwóch zdań słabszy, ale wybiegany, uciążliwie siedzący nam na karku, w dodatku będący w stanie wbić nam dwie bramki, właśnie dwukrotnie kopiąc piłkę w stronę Kuciaka. Można było stawiać te same pytania o koncentrację, o motywację. A potem był jeszcze okropny mecz w Riedzie, gdzie rzutem na taśmę uratowaliśmy się przed porażką 0:2, czy mecz o superpuchar ze Śląskiem, nader w naszym wykonaniu mizerny.

Są przesłanki ku temu, by stwierdzić, że w  sobotę wydarzyło się  coś dość niepokojącego i źle wieszczącego na przyszłość, ale są też przesłanki, by wierzyć, że mecz taki jak ten z Koroną może przytrafić się każdemu, na każdym etapie dowolnych rozgrywek, a pewnym sprawom trzeba czasem po prostu pozwolić się toczyć własnym trybem - wtedy przyjdą i zwycięstwa, i punkty, i... może już nie zapeszajmy.

Nie przewiduję żadnej  rewolucji w drużynie Jana Urbana i nie dowierzam, żeby takowa była planowana. Oczywiście, mam nadzieję, że z Olimpią Grudziądz konsekwentnie zagramy zawodnikami, którzy rzadziej dostawali szansę w lidze, potem przyjdzie mecz z Bełchatowem, gdzie zmiany będą wymuszone kartkami. Ten mecz trzeba wygrać już bezwzględnie, inne rozstrzygnięcie nie wchodzi w grę. Miejmy jednak w pamięci jesienne męczarnie z Podbeskidziem, kiedy to, miażdżąc gości we wszelkich statystykach, byliśmy kilka minut od porażki, a spóźniony finisz mógłby nie przynieść rezultatu, gdybyśmy po pierwszej połowie przegrywali 0:2.

Mimo porażki z Koroną, myślę, że Jan Urban nie może rozkopywać wszystkiego i zabierać się za klecenie zespołu od nowa. Z różnych przyczyn nie wyobrażam sobie zupełnie nowej pary środkowych obrońców, nie widzę tej drużyny bez Ljuboi, nie sądzę, żeby na dobre odstawiony od składu miał być Vrdoljak, nie wyobrażam sobie takich decyzji, mimo iż uważam, że posiadanie w drużynie napastnika, który wypiera się bycia napastnikiem, czy środkowego pomocnika, który jest organicznie niezdolny do utrzymania się przy piłce, jest zjawiskiem złym. Ale... może zwyczajnie brak mi wyobraźni?