Ból tworzenia?

Mówią, że sukces rodzi się w bólach. Mam nadzieję, że akurat ta jedna ze znanych mi mądrości ludowych sprawdzi się w stu procentach. Jak dotychczas zespół prowadzony przez trenera Urbana, a raczej jego dotychczasowa postawa w niedawno rozpoczętej rundzie wiosennej nie napawa zbytnim optymizmem i takie „przepowiednie” dają nadzieję na lepsze jutro. Było, nie było, wszelakim wróżbom trzeba jednak dopomóc, dlatego zwycięstwo odniesione w Bielsko Białej, było bardzo potrzebne i to zarówno nam kibicom, ale i piłkarzom na co dzień grającym na stadionie przy Łazienkowskiej 3.

Oczywiście triumf nad przedostatnią drużyną w lidze wielkiej chluby nie przynosi, niemniej jednak jest to mały krok, niech będzie, że kroczek w dobrą stronę. Nie ma co ukrywać, Legia Warszawa nie weszła najlepiej w rundę rewanżową. A raczej na tyle źle, że w obecnej chwili nawet nie ma sensu wymienianie kolejnych niedociągnięć z jakimi borykają się piłkarze lidera Ekstraklasy. Ogólnie rzecz ujmując, jak na razie do poprawy jest prawie wszystko. W efekcie czego, sezon mający przynieść nam upragnione mistrzostwo niebezpiecznie zaczął przypominać jeden z naszych najgorszych koszmarów, ten przeżyty niecały rok temu. Dlatego zastrzyk optymizmu, po długo oczekiwanym zwycięstwie bardzo się nam przyda. Szczególnie, że w meczu z Podbeskidziem dało się zaobserwować pewne symptomy poprawy w nieciekawej jak dotąd postawie „wojskowych”. To w zestawieniu z pozytywnym wynikiem daje nam nadzieję, że jesteśmy świadkami ponownych narodzin zespołu. Drużyny obserwowanej jesienią, której piłkarze wyglądali na pewnych swoich umiejętności, wręcz przekonanych o tym, że są w stanie wyjść zwycięsko z każdej opresji. Niestety gdzieś pomiędzy ostatnim w zeszłej rundzie, a pierwszym tej wiosny gwizdkiem sędziego to przekonanie gdzieś się zgubiło. W Bielsku Białej tej pewności nadal jeszcze nie było, ale zwycięstwo nad miejscowymi to pierwszy krok w kierunku odzyskania tej jakże ważnej dla zawodników cechy.

Pozytywem, rozbudzającym kibicowskie nadzieje jest wyraźnie zwyżkująca forma kilku ważnych zawodników naszej jedenastki. Doskonale moim zdaniem zaprezentował się Miroslav Radović, momentami nieźle wyglądał Kuba Kosecki, w środku pola dzielił i rządził Daniel Łukasik, tyły zaś zabezpieczał nad wyraz solidny Artur Jędrzejczyk. Wygląda więc na to, że wreszcie krystalizuje się kręgosłup zespołu. Gdy dodamy do tego bardzo solidnego w legijnej bramce Dusana Kuciaka zdaje się, że trener Urban wreszcie będzie miał na czym oprzeć grę swojej drużyny. To świetna wiadomość, podobnie zresztą jak dość niespodziewana postawa naszego nowego prawego obrońcy - Bartek Bereszyński zagrał jak na ekstraklasowe warunki bardzo dobre spotkanie. W defensywie silny, zdecydowany, trudny do przejścia, poza kilkoma, zrozumiałymi jeszcze (ilość gier na tej pozycji) błędami wyglądał naprawdę obiecująco. A gdy dodamy do tego świetne wejścia ofensywne, okraszone naprawdę dobrymi dośrodkowaniami, to mamy pełen obraz gry tego jakże obiecującego skrajnego obrońcy. Jedyny problem jaki w tej chwili dostrzegam w grze tego młodziana to… Danijel Ljuboja, który swoim ciągłym schodzeniem do prawej strony zbyt często blokuje prawy kanał boiska, uniemożliwiając tym wykorzystanie Bartkowi swojej szybkości i stworzenie przewagi w tej strefie placu gry. Wielkim plusem tak obiecującego debiutu „Beresia” na prawej flance defensywy jest „uwolnienie” Jędrzejczyka, którego bardzo potrzebujemy na środku naszej formacji obronnej. A to dlatego, że tu na przedpolu strzeżonym przez Kuciaka, popełniamy mnóstwo błędów, które co gorsza mają bezpośrednie przełożenie na osiągane przez nas wyniki. Nie będę ukrywał, że bardzo liczę na coraz lepiej prezentującego się Artura, bardzo bym też chciał zobaczyć go w duecie z Tomaszem Jodłowcem. Para silnych, szybkich i zdecydowanych defensorów to coś, czego bardzo w Legii potrzebujemy.

Nie oszukujmy się, oglądanie większych części spotkania w Bielsku Białej bolało, tak po prostu. Niezliczone błędy, niedokładne podania, mnóstwo straconych piłek, zdecydowanie to co widzieliśmy nie było zespołem o którym można napisać jako o aspirującym do miana najlepszego w kraju. Mam jednak nadzieję, że był to ból tworzenia, którego przeżycie było konieczne, aby móc wznieść się na kolejny poziom. Na szczęście ten mecz, pomimo swoich niedostatków dostarczył nam powodów do optymizmu, dzięki którym będzie nam łatwiej patrzeć w przyszłość ligowej rywalizacji. Można powiedzieć, że po niemożebnych męczarniach z Bełchatowem, kiedy to kręciliśmy się w środku pola, nie stwarzając większego zagrożenia pod polem karnym rywali, wreszcie oddaliśmy tyle strzałów, że nie wygranie tego spotkania oznaczałoby raczej wielkiego pecha, niż w pełni zasłużoną stratę punktów. Oczywiście nie wszystkie te uderzenia warte były miana zagrożenia dla goalkeepera gospodarzy, ale jestem pewien, że kilka z nich przyprawiło Richarda Zajaca i jego defensorów o palpitację serca. Niewiele brakowało, aby te oddane przez Jędzę (kto by pomyślał, że tak potrafi), Sagana, Kosy (świetny strzał zza linii pola karnego) , czy choćby Dvaliszviliego znalazły drogę do bramki strzeżonej przez ichniego Słowaka. Jeśli poprawimy grę w defensywie (obowiązkowo) jednocześnie utrzymując taką liczbę groźnych ataków, to w kolejnych meczach nie powinniśmy drżeć o wynik do ostatniej minuty. Mam nadzieję, że zaczniemy już w piątek, od meczu z zabrzańskim Górnikiem.