Dziurawe zasieki

Wieki temu, cielęciem będąc, bywałem okresowo oddawany pod opiekę babci. Pomieszkiwała ona wówczas w małej mieścinie na wschód od Warszawy, w której niekoniecznie było zbyt wiele pasjonujących rozrywek. Być może dlatego w pamięć zapadły mi z tamtego okresu przedpołudniowe seanse telewizyjne mniej lub bardziej udanych dzieł kinematografii radzieckiej.

Jednym z takich dzieł, które szczególnie wryły się w moją młodą i jeszcze wtedy chłonną umysłowość, był film o tytule "Zasieki". Nie pamiętam oczywiście, o co dokładnie chodziło - dziś jawi mi się ten obraz jako 45 minut przedzierania się bohaterskiego żołnierza Wanii przez zasieki do wrażego okopu, po czym zostawienie tam bomby / wysadzenie bunkra w powietrze / czy co to ten dzielny wiarus miał tam zrobić i 45 minut czołgania się rannego wojaka w drodze powrotnej do okopu własnego.

Co mnie strzeliło, że piszę na stronie piłkarskiej o jakichś propagandowych ramotach? Nic nie poradzę na to, że kiedy zobaczyłem dziś płytę boiska w Wejherowie (nazwania tego placu "murawą" nie zaryzykuję), od razu przed oczami stanęły mi półtoragodzinne zmagania czerwonoarmisty Wanii. Gospodarze ograniczyli się dziś wprawdzie do przygotowania wilczych dołów, ale jestem przekonany, że gdyby nie kłopotliwy nakaz zmiany stron pomiędzy połówkami, to i jakieś zasieki udałoby im się obstalować. Legia miała jak ten nieszczęsny Wania przez trzy kwadranse czołgać się w prochu i pyle w jedną stronę, po czym odwracać swoje bolesne peregrynacje przez następne 45 minut. Nie wiadomo było tylko, czy stołecznym wojakom uda się wysadzić wrogi okop.

Pierwsze minuty wydawały się potwierdzać te obawy, bo Legia ze względu na fatalne warunki naturalne musiała się przestawić ze "swojej", technicznej gry na długie podania, których celność pozostawiała sporo do życzenia. Eksperymentalnie zestawiona formacja defensywna miała natomiast trochę kłopotów z szybkimi i spragnionymi mołojeckiej sławy wejherowskimi harcownikami, z których jeden - Michał Fidziukiewicz - znał już smak pucharowej rywalizacji z Legią. Z czasem jednak lepsza organizacja gry legionistów stawała się coraz bardziej widoczna, a znajdujący się jeszcze wyraźnie "pod formą" zawodnicy ofensywni współpracowali ze sobą coraz lepiej, co zaowocowało trzema golami strzelonymi w ostatnim kwadransie pierwszej połowy. Zasieki okazały się dziurawe, bunkier został wysadzony i wystarczyło tylko przespacerować się w drugą stronę zbierając kwiaty i całusy od wielbicielek.

Trudno traktować dzisiejszy mecz jako coś mocno odległego od tradycyjnych już niemal śródtygodniowych sparingów organizowanych tej wiosny przez Macieja Skorżę. Ot, przydatna jednostka treningowa pozwalająca zbliżyć się do optymalnej dyspozycji rekonwalescentom i piłkarzom znajdującym się ostatnio w gorszej dyspozycji. Trudno poważnie analizować grę poszczególnych piłkarzy w takich warunkach, ale warto wspomnieć o paru plusach. Artur Jędrzejczyk "wyczyścił się" z żółtych kartek i będzie pauzował w rewanżu z Gryfem, a nie w meczu półfinałowym; cały czas bardzo pewnie prezentuje się Inaki Astiz; Ismael Blanco potwierdził, że potrafi strzelać, a i gra kombinacyjna nie jest mu obca; Nacho Novo pokazał, że poza numerem na koszulce z Manu łączy go też duża chęć do ciężkiej pracy na całej długości boiska; Michał Żyro w dziesięć minut zdobył dwa razy więcej goli niż w całej dotychczasowej zawodowej karierze; kilka udanych zagrań i groźnych strzałów zanotował wreszcie wracający po długiej rehabilitacji Michal Hubnik.

Niewątpliwie kolejnym pozytywem tego meczu - i to zasługującym na osobny akapit - jest też postawa gospodarzy z Wejherowa. Podśmiewuję się trochę z ich boiska, choć po prawdzie całą rundę Legia jak na razie gra na placach tylko nieznacznie bardziej przystających do wyobrażeń o ideale piłkarskiego dywanu. Trzeba jednak jasno stwierdzić, że Gryf zagrał ciekawie, odważnie, chcąc zapewnić swojej publice i telewidzom rozrywkę i dać im trochę radości. Nie było stawiania w bramce tankowca, nie było kopania rywali po kostkach i nosach, nawet przy stanie 0:3 trwało dążenie do strzelenia choćby honorowego gola, do czego w doliczonym czasie gry niemal udało się doprowadzić. Polskiej piłce na pewno nie zaszkodziłoby, gdyby więcej drużyn Ekstraklasy aspirowała do podobnych ideałów co wejherowski kopciuszek.

Z przyjemnością pójdę za tydzień na mecz rewanżowy z udziałem Legii i Gryfa.