Nic nowego

Z dużej chmury mały deszcz - tak najkrócej można byłoby podsumować derby stolicy. Po remisie 0:0 z Polonią Legia utrzymała prowadzenie w tabeli oraz pięciopunktową przewagę nad lokalnym rywalem, ale dyspozycja podopiecznych Macieja Skorży nie mogła usatysfakcjonować rekordowo licznej publiczności, która zawitała dzisiejszego wieczoru na Łazienkowską.

Wydaje się, że widowisko zafundowane widzom przez aktorów dzisiejszego spektaklu może śmiało pretendować do miana najnudniejszego derbowego spotkania rozegranego w Warszawie w ostatnich latach. Zabrakło bramek, zabrakło płynnych akcji, tempa, nie było celnych strzałów, nie dało uświadczyć się ani krzty kreatywności czy pomysłowości - duży zawód i jednocześnie przytyk w stronę poważnych kandydatów do zdobycia tytułu mistrza Polski w sezonie 2011/12.

Większość kibiców Legii bez zmrużenia oka wybaczyłaby jednak swoim ulubieńcom koszmarny futbol zademonstrowany dzisiejszego wieczoru, gdyby tylko ilość trafień w 'sieci' przeciwnika była w końcowym rozrachunku oznaczona cyfrą inną niż zero. Niestety, tym razem się nie udało. Dlaczego?

Odpowiedź jest banalnie prosta - dlatego, że Legia z wiosny, mimo kilku personalnych roszad dokonanych zimą, to nadal dokładnie ta sama drużyna, którą oglądaliśmy jesienią.

Drużyna naprawdę dobra, grająca uporządkowany futbol, nie mająca problemów z organizacją gry, trudna do 'ugryzienia', wyraźnie dominująca nad przeciwnikiem pod względem posiadania piłki. Niestety ta drużyna miała - i ma nadal - słabość polegającą braku koncepcji rozwiązania ataku pozycyjnego przy defensywnie usposobionym rywalu.

Nie jesteśmy w stanie przydusić przeciwnika agresywnym pressingiem, gonić go po całym boisku, męczyć na jego połowie ponawianymi raz za razem dynamicznymi atakami. My stosunkowo łatwo odbieramy mu piłkę na trzydziestym lub czterdziestym metrze od naszej bramki, wykorzystując nieuniknioną przewagę liczebną, a także doświadczenie i umiejętności obrońców. Spokojnie wyprowadzamy futbolówkę z obrony do pomocy, spokojnie wymieniamy podania w środkowej strefie boiska, spokojnie zastanawiamy się, co zrobić, żeby rozmontować zasieki, które wyrastają nam na drodze. Wszystko spokojnie, spokojnie - za spokojnie. I za wolno. Podyktowane bezsilnością długie piłki w stronę Danijela Ljuboji również są nam doskonale znane. Coś się z tego wszystkiego 'urodzi' albo i nie.

Dziś się nie urodziło.

Polonia nie popełniła błędu, nie opuściła gardy, nie odsłoniła szczęki. Byliśmy bezradni - jak zdarzało nam się już dość często wobec takiego rozwoju boiskowych wydarzeń.

Cóż, z naszego punktu widzenia jeden punkt to w obecnej sytuacji nie koniec świata. Może nie zrobiliśmy absolutnie wszystkiego, żeby zdobyć komplet punktów, ale... to ewidentnie nie był nasz dzień. Bywa.

Co natomiast chciała dziś osiągnąć Polonia, o co właściwie gra w tej lidze, kiedy zamierza odrobić do nas pięć punktów (czy w ogóle zamierza?) - na podstawie dzisiejszego meczu niełatwo o jednoznaczne odpowiedzi.

Na oddzielny akapit zasługuje Nacho Novo. Doprawdy nieczęsto zdarza się widzieć tak katastrofalną zmianę i zawodnika, który traci piłkę w praktycznie każdej sytuacji, wdaje się w nieudane dryblingi, psuje w zalążku kilka akcji swojej drużyny, a jednak aż dwukrotnie okoliczności wypychają go ku roli bohatera meczu - niestety on w obu tych przypadkach również fatalnie zawodzi.

Wypada mieć nadzieję, że nasz zimowy nabytek zda sobie dzięki dzisiejszej lekcji sprawę z faktu, że polska liga to jednak nieco bardziej wymagające miejsce do gry w piłkę, niż prawdopodobnie wydawać by się mogło z perspektywy Glasgow lub Gijon. Bez odpowiedniego przygotowania motorycznego, bez należytej koncentracji, nie da się tu niczego osiągnąć.

Oby sportowa złość i podrażniona ambicja Hiszpana przyniosły nam pozytywne efekty w kolejnych meczach.