Prawie jak mecz

Legia Warszawa przypieczętowała awans do półfinału Pucharu Polski, pewnie pokonując w dwumeczu ambitną drużynę Gryfa Wejherowo. Gwoli sprawiedliwości trzeba jednak przyznać, że we wtorkowym rewanżu legioniści nie wypadli imponująco, remis z trzecioligowcem ratując dopiero w przedostatniej minucie doliczonego czasu gry.

Na mecz z Gryfem można patrzeć w sposób pesymistyczny bądź optymistyczny.

Pesymista zwróci zapewne uwagę na atak pozycyjny w wykonaniu Legii, wskazując, że ten sposób rozgrywania piłki w wykonaniu naszych ulubieńców jest pozbawiony tempa, szybkich wymian podań, wyjścia na pozycję, wygranych pojedynków indywidualnych, jakichkolwiek zaskakujących czy pomysłowych rozwiązań taktycznych - słowem tego wszystkiego, czego teoretycznie należałoby się spodziewać po drużynie dysponującej zawodnikami o wysokim (no, ostrożnie powiedzmy że po prostu wyższym od przeciwnika) stopniu zaawansowania technicznego.

Legijną ofensywę prowadzoną w tak dostojny i ślamazarny sposób w ostatnim czasie potrafiła skutecznie zastopować nie tylko warszawska Polonia, co oczywiście można jeszcze zrozumieć, ale też jak się okazuje skromny trzecioligowiec z Wejherowa, co musi już budzić niejakie zdziwienie oraz uzasadnione obawy w obliczu spodziewanego przebiegu naszej najbliższej ligowej potyczki z Bełchatowem.

Pesymista bez trudu dostrzeże marną dyspozycję Nacho Novo, który nie tylko zdecydowanie zbyt często przemieszcza się po boisku bez wyraźnego związku z poczynaniami swoich kolegów, ale też negatywnie zaskakuje permanentnymi kłopotami z opanowaniem piłki i paskudnie szwankującą precyzją zagrań.

Pesymista pokręci głową obserwując dyspozycję Janusza Gola i Ivicy Vrdoljaka, których wkład w kreowanie gry przez Legię wydaje się być odwrotnie proporcjonalny do podejmowanych przez nich wysiłków. Im więcej próbują, tym gorzej im to wychodzi.

Pesymista z troską pochyli głowę nad koncentracją defensorów warszawskiej Legii, którzy zdecydowanie górując liczebnie nad atakującymi Gryfa, nie byli w stanie pacyfikować ofensywnych zapędów gości w sposób wystarczająco szybki i pewny.

Przewrotna piłkarska sprawiedliwość, złośliwie karcąca przejawy arogancji i dekoncentracji, miałaby prawdopodobnie dzikie używanie przez ostatnie 20 minut pojedynku przy Łazienkowskiej, gdyby tylko Michał Fidziukiewicz wykorzystał wymarzoną okazję strzelecką do zdobycia bramki na 2:0 dla gości. Niestety po wzorowo wyprowadzonej dwójkowej akcji, Fidziukiewicz trafił prosto w Skabę. Obiektywnie i po piłkarsku trzeba powiedzieć - wielka szkoda.

Tyle pesymista. Dodajmy, że to tak na szybko i w dużym skrócie.

Co na to optymista?

Optymista zadrwi z wyciągania wniosków ze sparingu będącego pańszczyzną dla drużyny zaaferowanej walką o mistrzostwo Polski.

Mecz się odbył, bo musiał.

Wynik 1:1 z Gryfem znaczy dokładnie tyle samo, ile znaczyło zeszłotygodniowe 3:0 z tym samym przeciwnikiem. Awans do kolejnej rundy Pucharu Polski - poza tym zupełnie NIC.