Legia - Otelul 0-2: Jaka Legia?

Nie da się ukryć, wyniki osiągane przez Legię w meczach kontrolnych poprzedzających rozpoczęcie rundy wiosennej, nie napawają póki co przesadnym optymizmem. Piątkowy rywal, Otelul Galati, 14. drużyna ligi rumuńskiej, pokonał Legię 2:0. Wszyscy mamy nadzieję, że w meczach o stawkę Legia wypadnie znacznie lepiej.

Mecz z Otelulem był pierwszym z zimowych sparingów, który można było obejrzeć w Polsce w całości. Śledziłem ten pojedynek ze zrozumiałym zainteresowaniem, w końcu relacje kolegów z legijnych portali to jednak nie to samo, co możliwość wyrobienia sobie własnej opinii na temat Legii poddanej modyfikacji w postaci roszady na ławce trenerskiej.

Pod względem personalnym Henning Berg nie odcisnął jeszcze na Legii własnego piętna, bo też odcisnąć go nie mógł. Z Otelulem Legia zagrała w zestawieniu, które desygnowałby do gry zapewne nie tylko trener Jan Urban, ale też większość kibiców jako tako orientujących się w personalnym potencjale Legii. Mielismy zatem rzecz jasna Dusana Kuciaka w bramce, Dossę Juniora z Inakim Astizem na środku obrony, Tomasza Brzyskiego i Bartka Bereszyńskiego na bokach defensywy. Dwójkę defensywnych pomocników tworzyli Ivica Vrdoljak i Daniel Łukasik, przed nimi operowali, od prawej strony, Michał Kucharczyk, Miro Radović i Henrik Ojamaa. W ataku wystapił Lado Dwaliszwili. W drugiej części spotkania Kucharczyka zastąpił Guilherme, Raphael Augusto Dwaliszwilego (zajmując miejsce na lewej flance, do ataku przeszedł Ojamaa), wreszcie za Rado do gry wszedł Helio Pinto. Brak personalnej rewolucji nie może dziwić, nie powinien też martwić. Raczej nie z zadaniem przeprowadzenia takowej sprowadzono do Warszawy norweskiego szkoleniowca.

Z ciekawością obserwowałem poczynania Daniela Łukasika po kompletnie straconej rundzie jesiennej. Miłek nie wyglądał na zawodnika bardzo pewnego swoich umiejętności i bez pudła wiedzącego, gdzie ustawić się na boisku, ale, co cieszy, nie odstawał od drużyny pod względem fizycznym. Nowy legionista, Guilherme, wniósł nieco ożywienia do gry Legii, a jego współpraca z Beresiem wyglądała nieco lepiej niż w przypadku Michała Kucharczyka. Raphael Augusto tym razem nie potwierdził, że posiada szczególne zadatki na lewoskrzydłowego. Henrik Ojamaa natomiast, kiedy otrzymał szansę gry w ataku, z pewnością nie zaprezentował się gorzej od Lado, dochodząc do chyba jedynej naprawdę dogodnej sytuacji strzeleckiej stworzonej przez Legię, na około dziesięć minut przed końcem meczu. Niestety Heniek zmarnował ją, trafiając w bramkarza Otelulu. Pierwszego gola straciliśmy po stałym fragmencie gry, drugiego po kontrze, w której indywidualny pojedynek łatwo przegrał, zbiegający na skrzydło do asekuracji Tomasza Brzyskiego, Dossa Junior. Był to zresztą kiepski wieczór Dossy, któremu, oprócz 'udziału' przy bramce dla Otelulu, arbiter nie uznał bramki ze spalonego. Dossa dwukrotnie popełniał również proste błędy przy wyprowadzaniu piłki z własnej połowy.

Mówić o personaliach nie ma większego sensu, do ocen dla konkretnych piłkarzy również nie ma się co przywiązywać, należy natomiast zastanowić się, czy w Legii były widoczne zalążki czegoś, co mogłoby odróżniać drużynę Berga od ekipy Jana Urbana?

Zwróciłem uwagę na trzy elementy. Po pierwsze niewielka wymienność pozycji między skrzydłowymi, szczerze mówiąc nie wiem, czy na palcach jednej ręki udałoby się policzyć wycieczki Henrika Ojamy na prawe skrzydło i Kucharczyka na lewe. Po drugie - pressing. W przypadku meczu z Otelulem kompletnie nieefektywny, brakowało twardości w podejściu do przeciwnika, zważywszy na charakter meczu, nie może to dziwić, natomiast zwłaszcza w drugiej połowie oglądaliśmy próby przesunięcia całej drużyny, unikania irytujących sytuacji, kiedy do pressingu startuje zaledwie dwóch, trzech zawodników, a w środku pola tworzy się luka, którą łatwo wykorzystuje zawiązujący atak przeciwnik. Nawet Daniel Łukasik meldował się w okolicy pola karnego przeciwnika w celu utrudnienia rozegrania Rumunom. Wyglądało to na próbę taktycznego zmuszenia całej drużyny do wdrożenia wcześniej założonego wariantu, oczywiście nie na przestrzeni całego meczu, tak wysokim pressingiem nie gra się pełne 90 minut, jednak - zauważalną. Po trzecie, w ataku graliśmy dużo z pierwszej piłki, zdecydowanie stawiając na szybkość rozegrania, kosztem jego precyzji. Do licha, o precyzji, między nami mówiąc, w ogóle nie było mowy. Legijny bilard w ataku pozycyjnym nie doprowadził do stworzenia ani jednej dogodnej sytuacji strzeleckiej. Progres w tym elemencie gry potrzebny od zaraz.

Były i podobieństwa do gry drużyny Jana Urbana, przede wszystkim skupiające się wokół osoby Miro Radovicia. Zupełnie nie rozumiem pojawiających się w mediach rewelacji o przesunięciu Miro Radovicia do ataku i nowych zadaniach Miro w postaci zamykania akcji w polu karnym. Rado grał tak już wiele razy, podczas rundy jesiennej choćby z Widzewem w Warszawie i Jagiellonią w Białymstoku. Póki co to jednak nadal przede wszystkim centralna postać drugiej linii Legii, regulator tempa gry, adresat większości piłek kolegów, czym... szczerze mówiąc zachwycony nie jestem. Miałem nadzieję na większą dywersyfikację naszej gry w środku pola, na nowy pomysł na udane 'zagospodarowanie' Rado i Helio Pinto, tymczasem na podstawie meczu z Otelulem, nie wydaje się, żeby na coś takiego się zanosiło. Jak wszyscy wiemy, Rado wolny, nie mający 'odejścia' to duży problem dla ustawionej 'pod niego' Legii. Z drugiej strony, czy to były polski napastnik, czy norweski eks-obrońca, obaj najwyraźniej bez pudła widzą, kto jest wodzirejem na tej imprezie. Trudno oszukać ewidentną różnicę w piłkarskiej jakości.     

Cóż, nie śmiem prognozować wydarzeń zbliżającej się rundy wiosennej na podstawie spotkania z Otelulem. Mecz od strony Legii wyglądał bardziej na jednostkę treningową niż jeden z ostatnich testów przed startem ligi. Bezbarwna postawa Legii musi wzbudzać niepokój, ale doprawdy nie sposób spodziewać się w tym momencie raptownego 'depnięcia' naszego zespołu, czy zaciekłej walki o jak najlepsze wrażenie wywierane w meczach sparingowych. Cele mamy zupełnie inne. Pamiętając o sobotnim sparingu z Dynamem Kijów, proponuję zatem, byśmy z  pierwszymi miarodajnymi ocenami wstrzymali się do meczów ligowych.