Piast - Legia 1-2: Tysięczne zwycięstwo

Wydawało się, że mecz Legii w Gliwicach zakończy się kolejną stratą punktów przez podopiecznych Henninga Berga. Na szczęście w doliczonym czasie gry Wladimer Dwaliszwili wbił piłkę do pustej bramki po dośrodkowaniu Kuby Koseckiego. Dzięki temu trafieniu Legia zasłużenie, choć z trudem, wygrała z Piastem 2:1 i utrzymała przewagę siedmiu punktów nad drugim w tabeli Lechem Poznań.

Mecz w Gliwicach nie mógł się podobać. Była to typowa ligowa młócka, w której jedna drużyna przeszkadzała, a druga mozoliła się, usiłując sforsować postawione przez przeciwnika zasieki.

Bramka stracona przez Legię spełniała wszelkie warunki bramki, którą mogliśmy stracić w meczu z Piastem. A więc – po stałym fragmencie gry i ping-pongu w polu karnym. Piłki nie byli w stanie wybić Tomasz Brzyski i Łukasz Broź, linię spalonego złamali Michał Żyro i Ivica Vrdoljak, nieco zdecydowania zabrakło Dusanowi Kuciakowi, nieszczęście gotowe. Irytujące są takie bramki 'z niczego', ale... mogą się zdarzyć.

Legia dobrze zareagowała na źle ułożony od pierwszych minut mecz. Nie można było odnieść wrażenia, że straciliśmy koncept, że nagle zaczęły trząść się nam kolana. Piast nie dostał szansy, żeby pójść za ciosem. Legioniści męczyli gospodarzy szybkimi zmianami stron w wyprowadzeniu ataku, łatwo odbieraliśmy zawodnikom Piasta piłkę na ich połowie.

Niestety nic z tego nie wynikało. Czasem brakowało naprawdę niewiele, jak w sytuacji, w której Michał Żyro źle trafił w piłkę po ślicznym podaniu Miro Radovicia lub kiedy po najpiękniejszej akcji meczu, zainicjowanej umiejętnym przyjęciem piłki przez Ondreja Dudę, kontynuowanej przytomnym podaniem Michała Żyro, fatalnie zachował się Rado, spóźniając się z decyzją o strzale na bramkę Kuby Szumskiego.

Warto zauważyć, że to kolejny grzech niezdecydowania Rado pod bramką przeciwnika, w podobnej sytuacji w meczu z Wisłą również zbyt długo zwlekał z oddaniem strzału i pozwolił na udaną interwencję Miśkiewiczowi.

Największym problemem Legii w pierwszej połowie był jednak Henrik Ojamaa i jego niekompatybilność z resztą drużyny. Heniek dopadł na swojej stronie boiska ociężałego, dysponującego kiepskim startem do piłki Matrasa i raz za razem uciekał obrońcy zespołu z Gliwic. To był prawdziwy show Ojamy, szkoda, że niweczony fatalnym wykończeniem, podaniami lądującymi w gąszczu nóg obrońców i strzałami mknącymi nad poprzeczką.

W uzyskaniu wyrównania pomogło nam szczęście po strzale Ondreja Dudy, ale warto pamiętać, że dojście Dudy do pozycji strzeleckiej było dziełem udanego pressingu i odebrania piłki bodaj Victorowi Nikiemie, słabiutkiemu zresztą na przestrzeni całego meczu. Wyrównująca bramka padła w najlepszym momencie i każdy inny wynik niż końcowe zwycięstwo Legii wydawał się w tym momencie trudny do wyobrażenia.

Niestety, po przerwie (znów!) Legia zwolniła tempo gry. Piast lepiej asekurował, środkowi obrońcy gliwiczan przestali kurczowo trzymać się środka pola karnego, gdzie i tak często nie było kogo kryć, zaczęli starannie asekurować Matrasa na prawej i Króla na lewej stronie. Nasze skrzydła opadły, podobnie jak w meczu z Wisłą w zeszłym tygodniu.

Legia mogła zdobyć gola po jednym z licznych stałych fragmentów gry, kiedy po podaniach Brzyskiego dwukrotnie w dogodnej pozycji znajdował się Dossa Junior, dwa razy na bramkę gospodarzy uderzał również Michał Żyro, w obu przypadkach przesadzając jednak z mocą kosztem precyzji. Gra Legii rozbijała się na przedpolu bramki Kuby Szumskiego i w końcowych minutach niewiele wskazywało na to, że jeszcze przechylimy szalę zwycięstwa na swoją stronę.

Wtedy pojawił się jednak Kuba Kosecki, który po 'falstarcie' w pierwszych kontaktach z piłką po zmianie, wreszcie uciekł swojemu obrońcy i zrobił to, czego nie potrafił zrobić przez cały mecz Ojamaa. Być może Legii, podobnie jak przy wyrównującym golu, dopisało w tej akcji szczęście, a może po prostu zatriumfowała piłkarska sprawiedliwość.

To nie był dobry mecz Legii. Wobec obecności na skrzydłach Piasta Podgórskiego i Hanzela liczyłem na znacznie większe zagrożenie ze strony Łukasza Brozia i Tomasza Brzyskiego, niestety obaj nasi boczni obrońcy nie umieli znaleźć sobie miejsca w ataku. Zawodził Miro Radović, któremu na trudnej murawie brakowało odejścia, nawet jeżeli przyjął piłkę pod kryciem, nie był w stanie odwrócić się w stroną bramki Piasta. Mam mieszane uczucia wobec Ondreja Dudy. Kilkoma zagraniami w istocie przypomniał 'iskrę' Rafała Wolskiego, na przykład świetnym rozpoczęciem wspomnianej wyżej akcji, w której 'setkę' zmarnował Rado, również sytuacyjnym oddaniem piłki piętą do Michała Żyry w drugiej części meczu, ale Słowak mimo wszystko nie wygląda na piłkarza, który mógłby być non stop 'pod grą', zanotował przy tym sporo strat.

Nawet w najlepszym fragmencie gry Legii, w pierwszej połowie, można było odnieść wrażenie, że drużynie brak prawdziwego napastnika, takiego jakim stał się Dwaliszwili, który w doliczonym czasie gry znalazł się w odpowiednim czasie i miejscu.

Sądzę jednak, że większym problem niż obecność dwóch defensywnych pomocników, którzy 'dzielą się' prawą i lewą stroną boiska oraz dwóch ofensywnych pomocników, którzy raczej szukają kombinacyjnej wymiany podań niż czekają na piłkę w polu karnym, odbierając miejsce na murawie typowemu napastnikowi, jest słabe dublowanie pozycji napastnika przez Michała Żyro i Henrika Ojamę. Być może wyjściem z tego pata będzie trwały powrót do gry Kuby Koseckiego.

Trzeba odnotować, że trener Berg tym razem trafił ze zmianami, chowając głęboko na ławce Michała Kucharczyka i nie umieszczając w meczowej osiemnastce Raphaela Augusto. Zmiennicy – Kosecki i Dwaliszwili zapewnili Legii trzy punkty. Czy to oznacza, że w sobotę zobaczymy któregoś z nich od pierwszych minut? Cóż, gdybym miał wytypować kogoś z tej dwójki - byłby to Kosecki.