Turbodoładowanie

Kolejny zawód przeżyli kibice, którzy pofatygowali się w niedzielne popołudnie na obiekt przy ulicy Łazienkowskiej. Walcząca o mistrzostwo Polski Legia tylko zremisowała z Jagiellonią Białystok 1:1. Ten wynik oznacza, że podopieczni Macieja Skorży zachowali pozycję lidera ligowych rozgrywek, ale strata punktów w meczach z Lechią lub Koroną najprawdopodobniej oznaczać będzie, że jeden z rywali czyhających za plecami legionistów przysłowiowym 'rzutem na taśmę' odbierze nam tytuł.

Z niedzielnego meczu wracałem przez warszawskie Łazienki. Rozemocjonowany, rozdrażniony, szybkim, nerwowym krokiem przemierzający parkowe alejki, musiałem wyglądać co najmniej dziwnie na tle wielojęzycznego tłumu leniwie spacerującego wśród zieleni Łazienek lub pogodnie relaksującego w zaciszu kawiarnianych ogródków. Mając jeszcze świeżo w pamięci atmosferę trybun i ilość negatywnych emocji unoszących się tego dnia nad stadionem Legii, przez chwilę najzupełniej serio pożałowałem, że zamiast zabrać Ulubioną Żonę i dzieci do Łazienek, ja gnany ślepą i niereformowalną miłością do 'kopanej', wybrałem tego popołudnia stadion, gdzie skwierczałem na rozpalonym słońcu niczym skwarka na patelni, przeżywając katusze oglądania Legii żadnym sposobem nie będącej w stanie pokonać gości z Białegostoku. Cóż, taki los kibica. Przecież gdybym miał powtórnie dokonywać wyboru odnośnie spędzania niedzielnego popołudnia, z pewnością nie wybrałbym inaczej.

Frustracja w legijnym narodzie była w niedzielę istotnie ogromna. Gwizdy zaczęły towarzyszyć poszczególnym zagraniom naszych zawodników już od mniej więcej trzydziestej minuty pierwszej połowy. Poniekąd tę prostą reakcję przyczynowo - skutkową rozumiem, chociaż ze swojej strony uważam, że niemoc Legii miała podłoże całkowicie piłkarskie, absolutnie nie będąc pochodną niedostatecznie rozwiniętych czynników wolicjonalnych, jak zdawały się sugerować trybuny.

Kilka tygodni temu miałem okazję oglądać mecz włoskiej Serie A, w którym liderujący Milan podejmował broniącą się przed spadkiem Fiorentinę. Zupełnie niespodziewanie gospodarze zeszli z boiska pokonani, a tamten wynik może w przekroju całego sezonu okazać się decydujący dla losów mistrzostwa Włoch, gdyż znakomity, głodny sukcesu Juventus wiedział bez pudła jak skorzystać z wpadki Milanu. Tamten miotający się, spanikowany w ostatnich minutach meczu Milan, stanął mi przed oczami wczoraj na Łazienkowskiej. Czy Milan nie chciał wygrać z Fiorentiną? Nie, on po prostu nie mógł.

Legia wczoraj nie była w stanie zagrać lepiej. Wyraźnie brakowało nam mocy i szybkości, ewidentnie szwankowała dokładność podań, boleśnie zawodziła precyzja przyjęcia piłki, kompletnie nie dopisywało szczęście pod bramką Sandomierskiego. Był nawet taki fragment drugiej połowy, już przy stanie 1:1, kiedy pomyślałem, że dobrze byłoby żeby ten mecz... już się skończył, bo prędzej jedna z kontr Jagiellonii przyniesie gościom drugą bramkę niż my wepchniemy coś do bramki Sandomierskiego. Remis jest wynikiem kiepskim, to jest poza dyskusją, ale wciąż pozostawia nam najwięcej szans na mistrzostwo Polski. Porażka byłaby katastrofą, oznaczałaby bowiem, że tym razem mogłoby być już zbyt mało czasu na odrobienie strat do Śląska.

Oczywiście pozostaje drażliwa kwestia przyczyn fatalnej dyspozycji legionistów oraz oceny szans na to, że stan rzeczy, z którym mieliśmy do czynienia wczoraj, ulegnie znaczącej poprawie już w najbliższy czwartek. Tutaj teorii i przekonań znajdzie się zapewne tyle, ile kibicowskich głów.

Ze swojej strony nie mogę pogodzić się z tym, że Legia jakoś nie chce (nie umie?) ruszyć na przeciwnika od pierwszych minut meczu, że wyczekujemy, wymieniamy dziesiątki podań w środku pola, że zaczyna nam się spieszyć dopiero wtedy gry jest już bardzo późno. Legia nie jest drużyną profesorów piłki nożnej. Nie przestaje zadziwiać mnie, że w dwudziestym ósmym meczu ligowym tego wyczerpującego sezonu my sprawiamy wrażenia jakbyśmy nadal wierzyli, że przeciwnik poda nam zwycięstwo na tacy. Było już przecież dość dowodów na to, że jeżeli nie wybiegamy, nie wywalczymy, nie wyszarpiemy swojego - nie wygramy. Rzecz jasna zmęczenie fizyczne i mentalne odgrywa tu swoją rolę, ale przebieg meczu dowodzi, że można było zepchnąć Jagiellonię do głębokiej defensywy, zasadne w związku z tym wydaje się pytanie czy naprawdę trzeba czekać, aż adrenalina pchnie nas do szturmu w ostatnich dziesięciu minutach meczu?

Maciej Skorża bez wątpienia przeanalizował wszelkie 'za' i 'przeciw' wynikające z podejmowanych decyzji personalnych i, o czym wiemy nie od dziś, postanowił iść do końca rozgrywek siłą rozpędu, zdecydował się na wariant bezpieczniejszy, pozbawiony ryzyka. Trudno czynić mu z tego zarzut, ale mogę tylko powtórzyć, że forma fizyczna Jakuba Wawrzyniaka wydaje się być bardzo zła (czy Tomasz Kiełbowicz mógłby zagrać gorzej?), forma piłkarska Artura Jędrzejczyka również (wszystkie groźne akcje Jagiellonii szły naszą prawą flanką), a Nacho Novo i Ismael Blanco być może nie drżeliby pod bramką przeciwnika jak juniorzy przejęci szansą na zaistnienie w roli bohatera, gdyby byli pełnoprawnymi członkami systemu rotacyjnego i nie wpadali na boisko tylko raz na jakiś czas.

Maciej Skorża twierdzi, że poziom w polskiej lidze się podnosi. Panie Trenerze, kiedy widzę jaką techniką uderzenia piłki na bramkę przeciwnika dysponuje Michał Kucharczyk, jak wyprowadza futbolówkę Inaki Astiz, jak podaje ze stojącej piłki Janusz Gol, gdy uświadamiam sobie, że są to podstawowi zawodnicy głównego kandydata do zdobycia mistrzostwa Polski, to... Może po prostu zachowajmy trochę umiaru w głoszonych komentarzach. Bo inaczej wychodzi tak jak z tym mitycznym 'turbodoładowaniem' mającym stać się udziałem drużyny, która zdobędzie Puchar Polski.

Nadal wierzę. Wierzę w tych chłopaków, w ich doświadczenie, motywację, wierzę w Żewłakowa, Ljuboję, Vrdoljaka, wierzę w trenera Skorżę. Ale chyba pierwszy raz w tym sezonie przestaję być niepoprawnym optymistą. Z tych dwóch pozostałych - Legia być może jest w stanie zagrać jeden mecz świetny. Ale dwa solidne?...