Ekranas, Metalurgs, ciąg dalszy nastąpi

Na niespełna tydzień przed inauguracją rozgrywek w ramach Ligi Europy Legia zmierzyła się w Sulejówku z mistrzem Litwy, Ekranasem Poniewież. W pierwszej połowie meczu na zdobytą po rzucie rożnym bramkę Artura Jędrzejczyka szybko odpowiedział z rzutu karnego Marko Andelković. Kiedy wszystko wskazywało na to, że spotkanie zakończy się remisem, w jednej z ostatnich akcji meczu szalę zwycięstwa na korzyść Legii przechylił Michał Kucharczyk.

Pięć minut meczu o stawkę dostarcza zwykle bardziej miarodajnego materiału do obserwacji niż pięć kolejnych meczów towarzyskich, nie może więc dziwić, że za wyciąganiem wniosków z meczów kontrolnych wielu co rozsądniejszych kibiców nie przepada i nie traktuje z przesadną powagą ocen wystawianych poszczególnym piłkarzom na podstawie takich gier. Przyznaję im rację, podpisuję się nawet pod takim stanowiskiem, ale pewne kwestie z meczu z Ekranasem zwróciły moją uwagę na tyle, że postanowiłem podzielić się nimi z czytelnikami czarnej-eLki.

Po pierwsze legijny środek pola. Zmiana w porównaniu z minionym sezonem jest ewidentna, w tym momencie gramy tylko jednym typowo defensywnym pomocnikiem. Pomysł wydaje się być dość logiczny, Legia w lidze będzie grać przecież znów głównie atakiem pozycyjnym. Przeniesienie ciężaru zawiązania akcji na połowę przeciwnika to co prawda ryzyko narażenia się na kontry, ale to ryzyko może mieć swoje uzasadnienie, jeżeli tylko będziemy stwarzać wyraźnie więcej sytuacji bramkowych. Sprawa rozbija się o personalia. Z mąki w osobach Łukasika, Gola i Radovicia chleba najprawdopodobniej nie będzie. Jeden defensywny czy dwóch, krok z przodu czy z tyłu, to najwyraźniej bez znaczenia. Nasze rozegranie w pojedynku z Ekranasem wyglądało dokładnie tak, jak wielokrotnie wyglądało wiosną. Przeżywałem klasyczne deja vu, widząc trudności w operowaniu piłką, w prowadzeniu gry kombinacyjnej, w zdobywaniu przestrzeni podaniami, w skutecznym uruchamianiu skrzydłowych bądź napastnika.

Co ciekawe taki Rado zagrał zupełnie dobry mecz. Był często przy piłce, pokazywał się do gry, z entuzjazmem spełniał rolę głównego rozgrywającego zespołu. Wydaje się, że jest na dobrej drodze, żeby wrócić do dużej formy. Tylko że Rado nawet w swojej top dyspozycji o rozegraniu wielkiego pojęcia niestety nie ma. To facet od decydującego dryblingu, od jakiejś efektownej klepy w polu karnym, od strzału z pola karnego. Jeżeli nakażemy mu holować skórę od linii środkowej, wiele z niego stracimy, a czy dostaniemy coś wartościowego w zamian? Szczerze wątpię. Dalej Janek Gol, w sumie podobna historia. Mnóstwo walorów - też pokazuje się do gry, notuje odbiory, od czasu do czasu usiłuje wymyślić coś nieszablonowego na trzydziestym metrze, a to przymierzy się do pchnięcia piłki w uliczkę, a to do rzucenia jej za plecy obrońców, ale szefem środka pola być nie może, bo na przestrzeni dziewięćdziesięciu minut jego zapasy kreatywności i zmysłu do szybkiej gry kombinacyjnej prezentują się mizernie. Gol może być facetem od czarnej roboty, ale nie sklei nam gry w środku pola.

Na tym polega nasz paradoks - możemy mieć środkowych pomocników, którzy będą notowali zupełnie przyzwoite indywidualne występy i zarazem środek pomocy zwyczajnie... kiepski.

Jest jeszcze Daniel Łukasik, ale jego nawet nie liczę, mecz z Litwinami mu nie wyszedł, a może to ja za wiele spodziewałem się po nim po ostatnich pochwałach. Po staremu kompletnie bierny w rozegraniu, co gorsza bez błysku w odbiorze i asekuracji, nie raz i nie dwa dało się słyszeć nerwowe 'Miłek!' ze strony Kuciaka chyba niezadowolonego, że w momencie wybijania długiej piłki przez Litwinów Łukasik kryje powietrze w upatrzonym fragmencie środkowej strefy boiska.

Trzeba czekać na powrót Ljuboi, Wolskiego i Vrdoljaka, trzeba liczyć, że ludzie odpowiedzialni za transfery zauważą, że w tej formacji chyba jednak czegoś (kogoś) brakuje i żadne taktyczne roszady Urbana tego braku nie zastąpią.

Kwestia druga - nasza gra defensywna. Ekranas gola zdobył w pierwszej połowie co prawda dość przypadkowo po dziwacznej interwencji Kuciaka (to nie pierwszy raz, Dusan chyba powinien poważnie przemyśleć kwestię stylu swoich wyjść z bramki), ale za to po przerwie Litwini byli zaskakująco blisko zwycięstwa, bodaj trzykrotnie wyprowadzając imponujące szybkością ataki, po których nasi obrońcy mogli tylko oglądać plecy atakujących gości i gdyby napastnicy Ekranasu byli odrobinę bardziej precyzyjni, wynik mógłby być dla nas znacznie mniej korzystny. 

Na deser Marko Suler. Pierwsze dwa podania w meczu - dwa razy piłka ląduje idealnie pod nogami najbliżej znajdującego się piłkarza z Litwy. Dało się słyszeć pomruk dezaprobaty na trybunach, ten pomruk może się łatwo spotęgować przy Łazienkowskiej i szybko zrobić nam z gościa galaretę za trzysta tysięcy euro rocznie. W defensywie Suler niby starał się wyprzedzać Litwinów, ale jakoś słabo mu to wychodziło, jakby nie czuł się najlepiej fizycznie. Facet póki co wygląda jak Pance Kumbev i tak też niestety się prezentuje - nieelegancki w interwencjach, chaotyczny w zagraniach. Nie dziwi, że prezentujący w środę na trybunach styl 'casual' Marek Jóźwiak i Piotr Zygo miny mieli podczas meczu nietęgie. Ich wunderwaffe Marko Suler jakoś póki co nie wymiata.

No ale żeby nie było, że tylko narzekam. Spieszę zapewnić, że z pewnością nie zepsuli nam się Kuciak z Żewłakowem, a wyśmienita boiskowa polszczyzna Kuciaka może tylko usprawnić naszą defensywę. Z niezłej strony pokazał się Wojciech Lisowski, po przesunięciu na środek ataku zobaczyliśmy trochę innego Michała Kucharczyka niż ten który w pierwszej połowie bezproduktywnie wałęsał się raz po lewym, raz po prawym po skrzydle. Poza tym strzeliliśmy bramkę po stałym fragmencie gry i graliśmy do końca.

Jest jasne, że nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie budował formy drużyny na mecz z zespołem z Łotwy, który nastąpi na niemal miesiąc przed inauguracją ligi. Metalurgs weźmiemy z marszu, prawdopodobnie traktując oba mecze jako część cyklu przygotowawczego. Inaczej być po prostu nie może. I musi się udać.