Atak frontalny

Mnóstwo nerwów kosztował nas mecz Legii z Podbeskidziem Bielsko-Biała. Dawno nie oglądaliśmy Legii tak bezdyskusyjnie dominującej nad przeciwnikiem, stwarzającej tak ogromną ilość wyśmienitych sytuacji strzeleckich, tak szybko i łatwo odbierającej rywalowi piłkę - a jednak... przegrywającej, i to aż do 82. minuty meczu. Na szczęście w porę błysnął Michał Żyro, w najlepszym momencie swojego pierwszego ligowego gola dla Legii zdobył Dominik Furman, a popis Legii zwieńczył celnym strzałem Miro Radović.

Tak po prawdzie to nie zapowiadało się, żeby miał to być mecz dla Legii łatwy. Po pierwsze istniało ryzyko, że po kompletnie nieudanej wyprawie do Trondheim, z drużyny trochę ujdzie powietrze. Po drugie liczne kontuzje w ewidentny sposób ograniczały pole manewru trenera Urbana, zwłaszcza w obszarze prowadzenia gry ofensywnej. Po trzecie zapowiedziany tuż przed meczem brak dopingu oznaczał, że może zabraknąć bodźca, który pchnie Legię ku włożeniu w mecz maksimum wysiłku. Po czwarte tradycyjnie idzie nam jak po grudzie ze zdrowymi, silnymi chłopakami, którzy wiedzą jak zaparkować autobus we własnym polu karnym. Po piąte trener Kasperczyk w niedzielnej Lidze+ Ekstra sprawiał wrażenie człowieka, który Legii nie boi się bardziej niż bałby się Misia Colargola z telewizyjnej dobranocki.

Konia z rzędem temu, kto po kwadransie gry nie wybrał sobie jednego z wyżej wskazanych wytłumaczeń i z ciężkim serduchem nie przygotowywał się na scenariusz, który przerabialiśmy już w zeszłym sezonie. Na szczęście szybko trzeba było dojść do wniosku, że... jednak coś się w tym wszystkim nie zgadza. Nawet mimo bramki na 0:1, Legia, zupełnie nie jak Legia, nie gubiła się bowiem w nieskończonych wymianach piłki między obrońcami a defensywnymi pomocnikami, nie rozgrywała futbolówki uparcie wszerz boiska, nie kierowała każdego zagrania ślepo do Danijela Ljuboji, który miał 'coś' wymyślić. Zamiast tego Legia nacierała z imponującą pasją, szturmowała połowę gości prawie całym zespołem, ze wszystkich stron prowadziła regularny ostrzał bramki Zajaca. Różnica w piłkarskiej jakości obu zespołów była kolosalna. Przez ostatnie sezony można było przyzwyczaić się do tego, że byle średniak potrafi zagrać z nami w Warszawie jak równy z równym, tymczasem Podbeskidzie w żaden sposób nie było w stanie przetrzymać piłki, oddalić zagrożenia od swojego pola karnego, pozwalało nam na seryjne ponawianie ataków, coś takiego to nic innego niż sznur zawieszony na szyi drużyny pozostającej w defensywie, o czym zresztą boleśnie przekonaliśmy się na własnej skórze w Trondheim. Gdybyśmy mecz z wstydliwie słabiutkim na naszym tle Podbeskidziem jakimś sposobem jednak przegrali, można byłoby narzekać w zasadzie tylko na jeden element - skuteczność. Bo ta do 82. minuty była zerowa! Na szczęście mecz trwa minut dziewięćdziesiąt.

Zasadne jest pytanie czy Legia może na dłuższą metę utrzymać sposób gry opierający się na tak wysokim poziomie ryzyka. Jeżeli wiosną można było narzekać, że atakujemy zbyt małą ilością zawodników, że w natarciu uczestniczy zwykle tylko jeden obrońca, a defensywni pomocnicy zupełnie nie kreują gry, to z Podbeskidziem widzieliśmy całkowite odwrócenie tak zachowawczego sposobu gry. I Wawrzyniak, i Jędrzejczyk stali niesłychanie wysoko, momentami zamieniając się w klasycznych skrzydłowych, i Gol i Łukasik (!) permanentnie pchali się do przodu, szukali okazji do włączenia się do ataku, do uderzenia na bramkę rywala. Wyglądało to niezwykle efektownie, natomiast skutek uboczny był taki, że w kilku sytuacjach zostawaliśmy dwójką środkowych obrońców na dwójkę napastników gości, to powinno było zakończyć się bramką 'do szatni' na 0:2, w sytuacji, w której Adamek wzorowo nawinął Żewłakowa i nieznacznie chybił. A graliśmy przecież z Podbeskidziem - drużyną, którą tłamsiliśmy, gnietliśmy, nad którą górowaliśmy w absolutnie każdym elemencie piłkarskiego rzemiosła. Co będzie, kiedy naprzeciw Żewłakowa i Astiza staną szybcy jak wiatr Teodorczyk i Wszołek, co będzie kiedy zabraknie asekuracji przy atakach wyprowadzanych przez Meliksona i Ilieva? Przy takim zaangażowaniu sił w grę ofensywną, musimy, po prostu musimy wykazywać się lepszą skutecznością, w innym przypadku cała para pójdzie w gwizdek, a z punktów cieszyć się będzie nie ta drużyna, która powinna.

Kolejny raz nie zachwycił mnie Janek Gol, który, poza jednym podaniem z pierwszej połowy, raził problemami z podejmowaniem poprawnych decyzji na boisku, a na słabą ocenę dodatkowo zapracował jeszcze efektownym poślizgiem, przez który dwóch graczy Podbeskidzia wyszło w pierwszej połowie na jednego Żewłakowa. Efektywności zabrakło tym razem Danijelowi Ljuboji. Trudno powiedzieć czy to za przyczyną urazu pachwiny, czy za jakąś inną, w każdym razie w pewnym momencie naszemu liderowi jakby po prostu odcięło prąd. Nie był to dobry występ Michała Żewłakowa, który maczał palce we wszystkich groźnych akcjach gości. Myślę jednak, że wszyscy wiemy, że w tych dniach nie jest Michałowi łatwo, pisał o tym zresztą we wczorajszym felietonie dla Weszło Paweł Zarzeczny. Jestem przekonany, że nasz doświadczony defensor będzie umiał się otrząsnąć i jeszcze wznieść na poziom, do którego przyzwyczaił nas w zeszłym sezonie.

Na drugim biegunie młodzież. Kolejny bardzo dobry występ Daniela Łukasika, który tym razem dotrwał do końca meczu bez skurczów i obniżenia jakości gry. Kolejny udany mecz Michała Żyry, w którym znów pokazał dynamikę, na której nieuleczalny brak miał rzekomo cierpieć. Michał dodatkowo zapracował na wysoką notę, wyprowadzając nas ze strzeleckiego impasu ze spokojem godnym Stanko Svitlicy. To był naprawdę mistrzowski gol. No i jeszcze Jorge Salinas, który w dwadzieścia kilka minut mógł zdobyć... trzy bramki i jeszcze zaliczyć 'malinową' asystę. Warto zwrócić uwagę na rzut wolny w końcowych fragmentach meczu, z którego mogli przecież uderzać tak Kuba Wawrzyniak, jak i Michał Żyro, tymczasem pozwolenie na uderzenie otrzymał właśnie Salinas (wyglądało to wręcz tak, jakby Wawrzyniak zachęcał Salinasa do wykonania tego wolnego). Paragwajczyk musi być dobry, inaczej koledzy nie podawaliby mu tak często, nie pozwalali na tak wiele na boisku i nie opierali na nim ciężaru prowadzenia ataków. Nie ma się co ekscytować jedną zmianą, tak jak nie było sensu martwić niewyraźnym wejściem w mecz w Bełchatowie, ale nie ukrywam, że z nadzieją czekam na ciąg dalszy. No i oczywiście jeszcze Dominik Furman - to było kapitalne wejście i fantastyczna radość, taka jakiej spodziewałbym się po młodym chłopaku, który właśnie wbił swojego pierwszego, zwycięskiego gola dla Legii.

Naprawdę szkoda, że teraz trafia się przerwa na mecze reprezentacji, przydałoby się kuć żelazo póki gorące. Niestety na mecz z Górnikiem przyjdzie nam czekać długie dwa tygodnie. Za to będzie to mecz, że hej! Tam powinniśmy poznać odpowiedzi na wiele ważnych pytań.

Słowo końcowe na temat pewnego incydentu na trybunach. Nie chodzi mi wcale o protest, aczkolwiek brak dopingu to raczej forma wzorowo wpisująca się w realizację zaleceń Wojewody niż jakikolwiek sprzeciw wobec tej decyzji. Szczerze mówiąc, nie widzę jednak najmniejszego problemu w tym, że ktoś nie ma ochoty prowadzić dopingu, to jego decyzja i prawo, sam zresztą też czasem nie mam chęci podrywać się z krzesełka, nawet kiedy wszyscy obok eksplodują. Jeżeli kibic postanowi oglądać mecz w ciszy niech ogląda go sobie w ciszy, nikomu nic do tego.

Czym innym jest natomiast wygwizdywanie tych kibiców (nielicznych) którzy doping prowadzić próbują. Toż to nic innego niż dowód na to, że niektórym stadionowym tytanom intelektu na serio udało się uwierzyć, że cały stadion jest tak szaleńczo zakochany w ich racach i serpentynach, że porzuci Legię po to, by realizować ideały solidarności prawdziwych kibiców. Typowy odlot, klasyczna utrata kontaktu z rzeczywistością. W sumie byłoby to nawet dość humorystycznie, gdyby nie to, że boleśnie kojarzy z patologiami okresu zdawało się już na naszym stadionie minionego.

Dobrzy ludzie, nie chcecie dopingować to nie dopingujcie - Wasza sprawa. Ale odstosunkujcie się z łaski swojej od tych, którzy dopingować próbują - nie Wasza sprawa.