Relatywizm remisu

Pierwsze ligowe punkty w tym sezonie Legia straciła w Zabrzu na rzecz ambitnie grającej drużyny Górnika. Bramki dla Legii zdobywali Marek Saganowski po fatalnym błędzie bramkarza zabrzan Łukasza Skorpskiego oraz Dominik Furman po fenomenalnym uderzeniu z dystansu. Niestety, gospodarze zdołali pójść w ślady naszych pucharowych przeciwników z Łotwy, Austrii oraz Norwegii i również dwukrotnie trafili do bramki Dusana Kuciaka.

Na remis w Zabrzu można patrzeć dwojako, dostrzegając bądź to jedynie niedzielne popołudnie i przebieg wydarzeń na obiekcie Górnika, bądź usiłując skoncentrować się na planie nieco szerszym.

W pierwszym przypadku trzeba być zadowolonym, mimo że utrata punktów w ostatnich minutach zawsze pozostawia w ustach gorzki posmak.

Przede wszystkim, odrzucając wszelkie lokalne szowinizmy, trzeba przyznać, że oglądaliśmy naprawdę dobry, dramatyczny mecz. Sądzę, że gdyby w polskiej lidze pojawiło się więcej drużyn tak odważnych i bezkompromisowych jak Legia i Górnik, więcej zespołów zainteresowanych grą ofensywną, chętnie operujących piłką, podejmujących próby odebrania rywalowi piłki wysoko na jego połowie, Ekstraklasa byłaby po prostu znacznie lepsza, o wiele ciekawsza, ze wszystkimi tego faktu korzystnymi implikacjami.

Cieszyć musi fakt, że w tym twardym starciu to my byliśmy drużyną grającą lepszy futbol. Górnik co prawda usiłował w pierwszej fazie meczu odciąć nam tlen w stylu, którym imponuje od początku sezonu, jednak tym razem zabrzanie musieli stosunkowo szybko powiedzieć "pas". Okazało się, że pressing Górnika nam nie straszny, że to my lepiej utrzymujemy się przy piłce, że to my płynniej i dokładniej konstruujemy swoje akcje. Gdyby jakość prowadzonej gry oraz ilość stworzonych sytuacji bramkowych przekładały się w niezawodny sposób na wynik piłkarskiego meczu, Górnik zostałby dziś pokonany. Jednak futbolowe prawidła, mówią, że liczy się to co 'w sieci' i te prawidła trzeba uszanować, być może to my skorzystamy z nich w nieodległej przyszłości. Tak niby monotonnie pchający się do przodu Górnik, nękający głównie łatwymi do rozszyfrowania wrzutkami w pole karne, dopiął swego w końcowym kwadransie meczu. Nie ma drużyn nieomylnych, na naszych chłopaków pomstować nie zamierzam. Wolę docenić zaciekłość, upór i wolę walki Górnika.

Na osobny aplauz zasłużył Artur Jędrzejczyk, który wręcz zmasakrował na swoim skrzydle 'Prezesa' Nakoulmę, przegrywając z tak wybornym dryblerem bodaj tylko jeden pojedynek o piłkę, tuż przed zmianą Nakoulmy. Nie ukrywam, przez długie miesiące byłem zajadłym antagonistą pomysłu z 'Jędzą' występującym w wyjściowej jedenastce kosztem Kuby Rzeźniczaka, jednak obecnie muszę uznać swój błąd. Jędrzejczyka w takiej formie nie widziałem jeszcze nigdy. Przyznam, że chodzi mi po głowie pomysł na takie ustawienie prawego skrzydła naszej reprezentacji, w którym wybiegany i znakomity w powietrzu Jędrzejczyk jest prawym obrońcą, a Łukasz Piszczek, którego inklinacje do gry ofensywnej stoją na wyższym pułapie niż defensywna solidność, przenosi się na prawą pomoc, spychając Błaszczykowskiego na lewe skrzydło. Jestem pod ogromnym wrażeniem postępów 'Jędzy' i tylko żałuję regularnie powiększającej się kolekcji 'żółtek'. Dzisiejsze wyglądało na kompletnie naciągane, a złośliwy los chciał, że ten faul (?) poprzedził akcję, która doprowadziła do bramki na 2:2.

Oczywiście, można ubolewać nad niepotrzebnym błędem Kuciaka, którego w tym momencie meczu być może nie powinno już być na boisku, ale czy i my nie skorzystaliśmy z bramkarskiego błędu? Swoją drogą, tak kuriozalny błąd bramkarza jak wyczyn Skorupskiego nie zdarza się często, jednak nie trzeba było długo szperać w pamięci w poszukiwaniu podobnego zagrania. Oby Skorupski zrobił przynajmniej taką karierę jak ten pan.

No i jeszcze słowo o bramce Furmana. Dosłownie jedno, myślę że wystarczy: cudo!

Tyle jeżeli chodzi o plan bliski.

W szerszym ujęciu sprawy nie wyglądają już tak różowo, widać bowiem pewien wzór niepokojących zachowań, dotyczących tak całego zespołu, jak i poszczególnych zawodników.

Po pierwsze nadal niezbyt satysfakcjonujący wydaje się stosunek zdobytych bramek do ilości stworzonych sytuacji strzeleckich. Te bramki, które dziś wpadły, wpaść wcale nie musiały. Powinny za to wpaść w innych sytuacjach, takich jak wtedy gdy Kosecki, mając na nodze 'patelnię' wyłożoną przez Ljuboję, huknął na wiwat ponad bramką Skorupskiego, czy wtedy gdy Miro Radović zdrzemnął się i źle przyjął piłkę po znakomitym podaniu od Jorge Salinasa.

Po drugie, kolejny raz nie umiemy zdyskontować dobrze układającego nam się przebiegu gry. Prowadzimy, mamy liczne okazje do kontr, ale albo wyprowadzamy je w sposób mało precyzyjny, zawodząc w momencie ostatniego podania, albo fatalnie pudłujemy w wyśmienitych sytuacjach bramkowych. Nie mający nic do stracenia przeciwnik wreszcie nas dopada, mecz kończy się inaczej niż powinien. Trudno bronić tezy, że prowadząc 1:0, systemowo nasza gra wygląda jakoś zbyt defensywnie czy zbyt ofensywnie. Wygląda dobrze, tylko zawodzi wykończenie. Nie dobijamy przeciwnika. Tak było z Rosenborgiem w Warszawie, tak było dziś w Zabrzu.

Po trzecie coraz bardziej martwią Radović i Gol. Zapaść formy Rado jest już permanentna, brak szybkości, odejścia, związanej z tym pewności siebie dotkliwie uderza w drużynę. Rado jest potrzebny, jego dar do odnajdowania się w pobliżu bramki przeciwnika to wielki atut, podobnie jak odwaga w braniu ciężaru gry na siebie, jak umiejętność przetrzymania piłki i udokumentowane predyspozycje do współpracy z Danijelem Ljuboją. Ale Rado tak wolny jak obecnie nie jest w stanie spełniać swojej roli. Nie potrafi dochodzić do tych kierowanych ku niemu piłek. Miro musi odbudować się fizycznie, w innym przypadku będzie musiał wkrótce ustąpić miejsca innym. Z kolei Janek Gol to równie permanentny problem z wejściem w mecz z pozycji rezerwowego. Zmiana za kontuzjowanego Koseckiego musiała być typową zmianą zadaniową, na przetrzymanie piłki, na wniesienie odrobiny spokoju - tego zabrakło. Gol wyróżnił się jedynie katastrofalnym kryciem na skrzydle przy dośrodkowaniu poprzedzającym bramkę Dancha i niezłym uderzeniem przytomnie obronionym przez Skorupskiego. Jaka szkoda, że to nie wpadło, nie tylko wygralibyśmy mecz, ale i być może 'odzyskalibyśmy' Janka, który został bezceremonialnie posadzony na ławę przez dwóch młokosów, Łukasika i Furmana, i chyba nie radzi sobie z tym najlepiej.

Cóż, kiedyś trzeba było te punkty stracić. Cieszy, że po takim meczu, a nie jakimś smętnym 0:0 czy, tfu, 0:1. A teraz już tylko odliczanie godzin do piątkowego wieczoru!