Asystent Żyro

Zwycięstwo w Gliwicach oznacza, że Legia zameldowała się w ćwierćfinale rozgrywek o puchar Polski. O to, by najkrótsza droga do europejskich pucharów nadal stała przed nami otworem, zadbali Michał Kucharczyk i Jorge Salinas. Przy obu bramkach  w rolę autora ostatniego podania skutecznie wcielił się Michał Żyro.

Zgodnie z oczekiwaniami, pucharowy mecz w Gliwicach stał się dla trenera Jana Urbana okazją do wypróbowania kilku personalnych wariantów, z którymi nie mieliśmy jeszcze do czynienia w przypadku spotkań ligowych. Niemal całkowitemu przemeblowaniu uległa legijna defensywa,  w której zameldowali się Wojtek Skaba, 'Dixi' Choto, Marko Suler i Kuba Rzeźniczak, ten ostatni kolejny raz w roli lewego obrońcy. Oprócz nich od pierwszej minuty na boisku pojawili się między innymi Dominik Furman i dawno nie oglądany w wyjściowym składzie Janusz Gol, a szansę gry w pierwszej linii otrzymał wreszcie Michał Kucharczyk.

Dublerzy swoje zadanie wypełnili dobrze, eksperyment się powiódł, Legia gra dalej. Oby jak najwięcej takich 'rutynowych' zwycięstw, odniesionych niekoniecznie po porywającej grze, niekoniecznie po widowiskach wzbudzających nadzwyczajne emocje od pierwszego do ostatniego gwizdka sędziego, za to po meczach w wykonaniu Legii po prostu skutecznych. Jeżeli czegoś zabrakło nam wiosną do zdobycia nieodżałowanego tytułu mistrzowskiego, to z pewnością solidnie odrobionej pracy domowej w meczach, które należało 'tylko' wygrać. Niech zatem mało spektakularne zwycięstwo w Gliwicach stanie się lepszą wróżbą na bieżący sezon, a przynajmniej na najbliższy sobotni mecz w Lubinie, który, przyznam, napawa mnie od kilku dni dużymi obawami.

Czy natomiast zawodnicy, którzy otrzymali dziś szansę, dostarczyli trenerowi Urbanowi pretekstu do rozmyślań na temat ewentualnego zasilenia nimi pierwszej jedenastki, to już zupełnie inna sprawa. Mecz był szarpany, płynnej gry było w nim jak na lekarstwo, nie da się niestety stwierdzić, żeby jakakolwiek postać w wyraźny i pozytywny sposób wybiła się spośród gromadki obecnych na murawie futbolistów.

Z bodaj największym zainteresowaniem przyglądałem się poczynaniom Marko Sulera, który, jak mniemam, musiał być sprowadzony latem z myślą o jak najszybszym zastąpieniu Inakiego Astiza lub zapewnieniu godnego następcy Michałowi Żewłakowowi, który, jak to się mówi, 'młodszy już nie będzie'. Niestety, reprezentant Słowenii nadal nie wygląda na transferowy 'strzał w dziesiątkę'. Jego interwencjom brak pewności i przekonania. Dziś w pierwszej połowie wystawił na ciężką próbę Skabę, w drugiej połowie łatwo przegrał drybling w okolicy pola karnego, miał też swój udział przy bramce, przegrywając walkę o pozycję z Hiszpanem Cuerdą. Nie wygląda to obiecująco, zwłaszcza że poza jednym niezłym przerzutem piłki na prawe skrzydło, Suler tym razem nie zademonstrował niczego, czym byłby w stanie zrekompensować swoje niedostatki w grze obronnej.

A propos bramki dla Piasta, muszę jednak w tym przypadku wziąć nieco Sulera w obronę i zauważyć, że większa bodaj wina w tej akcji spoczywa na Choto i Rzeźniczaku, zwłaszcza Rzeźniczaku, który jakby zupełnie odpuścił swojego zawodnika. W momencie podania z wolnego zawodnicy Piasta poszli na długi słupek, należało iść za nimi do końca, to z pewnością zapobiegłoby łatwej, ostrej centrze w pole bramkowe, która nastąpiła do nieprecyzyjnej główce Sulera. Zawsze powtarzam, że łatwiej jest mi zrozumieć błąd w piłkarskiej sztuce (jak w przypadku Sulera) niż błąd zaniechania.

Nieco lepiej niż Suler wyglądał Choto, jednak nie ukrywam, że nie jest to typ środkowego obrońcy, którego traktowałbym jako wartościowe uzupełnienie naszego składu. Marzy mi się, żeby zamiast wystawiania piłkarza, który celuje w wybiciach piłki na aut, dość co prawda pewnych i zdecydowanych, nasi skauci rozglądali się za obrońcą, który jest w stanie połączyć defensywną solidność z umiejętnością rozegrania piłki ze środkowymi pomocnikami i potencjałem zrobienia przewagi liczebnej w środku pola.

Jeżeli chodzi o drugą linię, nadal jestem odrobinę nieufny wobec Jorge Salinasa. Szanując jego umiejętności techniczne i chęć obsłużenia kolegów odważnymi podaniami otwierającymi drogę do bramki, ciesząc się niezmiernie z debiutanckiego trafienia Paragwajczyka, przyznam, że nieco irytuje mnie łatwość, z jaką mocniejsi fizycznie obrońcy odbierają Salinasowi piłkę. Trochę za rzadko jak na mój gust Salinas jest w stanie stanąć na nogach na tyle mocno, żeby wytrzymać napór obrońcy i zgubić go zwodem lub szybko oddać piłkę koledze. Mam nadzieję, że to jedynie kwestia adaptacji Salinasa do obowiązujących w Polsce warunków fizycznej walki o piłkę, która rychło ulegnie nieuchronnej poprawie. Żałuję jednocześnie, że Jorge nie dostaje szansy na pozycji za plecami napastnika, dziś choćby należącej do tradycyjnie mało ostatnio przekonującego Miro Radovicia.

Im dłużej trwał mecz, tym lepiej wyglądał natomiast Janusz Gol, pokazując, że zwłaszcza w kwestii podłączenia się do ataku nadal jeszcze może mieć do zaoferowania więcej niż Daniel Łukasik i Dominik Furman, mimo że waleczność i nieszablonowość tego ostatniego, to pyszna obietnica na przyszłość. Nie zdziwiłbym się, gdybyśmy w sobotę w Lubinie wyszli w środku pola z Łukasikiem i Golem właśnie. 

Bodaj najlepsze wrażenie z całej drużyny wywarli na mnie Michałowie Żyro i Kucharczyk. Podania 'Żyrki' wręcz znakomite, szkoda że zabrakło 'wisienki na torcie' i bramki z rzutu wolnego w ostatnich minutach meczu. Kucharczyk zrobił swoje, chociaż sądziłem, że będzie mniej zaangażowany w działania defensywne na naszej połowie, a aktywniejszy w wywieraniu presji na obrońcach Piasta.

Cóż, był to zwykły mecz, po którym trudno kogoś wyróżnić, za to stosunkowo łatwo można wskazać elementy do poprawy. Ale byliśmy w tym meczu lepsi i zwyciężyliśmy. To jest kierunek dla nas słuszny.