Kiedy nie można meczu wygrać...

... to trzeba go przynajmniej zremisować. Właśnie tę znaną i chwalebną futbolową zasadę wcielili dziś w życie w Lubinie piłkarze Legii. Pewien szkopuł polega jednak na tym, że uczynili to już w trzecim kolejnym ligowym meczu z rzędu. Mężem opatrznościowym naszego zespołu okazał się Marek Saganowski, który dwukrotnie trafił do bramki gospodarzy.

Nie ma co owijać w bawełnę - Legia zagrała dziś słaby mecz.

Brakowało nam polotu w prowadzeniu gry ofensywnej, brakowało pewności i zdecydowania w obronie, mnożyły się irytujące indywidualne błędy, zdające się świadczyć o tym, że zespół nie czuje się najlepiej. Niesłychanie denerwujące drobiazgi, takie jak wówczas, gdy Daniel Łukasik nieprecyzyjnie przyjmując piłkę, rozpoczął bramkową kontrę Zagłębia, jak wtedy gdy Michał Żyro wyłuskał w pierwszej połowie piłkę Banasiowi, a następnie... dreptał w jednym miejscu przez kilka sekund, gdy ten sam zawodnik w drugiej połowie dwukrotnie w przeciągu kilku minut potknął się na piłce, jak wtedy gdy Dominik Furman wygrał pojedynek z Pawłowskim tylko po to, by w następnej sekundzie pozwolić znów odebrać sobie piłkę, gdy Kuba Wawrzyniak wypuścił prostą piłkę na aut, a sam maestro Danijel Ljuboja kilkukrotnie chwytał się za głowę po swoich własnych zagraniach.

Można spekulować co stałoby się, gdybyśmy to my strzelili pierwszą bramkę i zmusili Zagłębie do opuszczenia gardy. Niestety, Kuba Kosecki w stuprocentowej sytuacji zamiast skierować piłkę w zupełnie odsłonięty krótki róg, pchnął futbolówkę akurat w ten jedyny fragment światła bramki, który był zasłonięty ciałem obrońcy. Można również spekulować, co stałoby się, gdyby Michał Żewłakow był bliżej Papadopulosa w  sytuacji na 1:0 dla Zagłębia, w sytuacji, którą nasz defensor powinien mieć absolutnie pod kontrolą. Gwoli sprawiedliwości, trzeba jednak oddać Papadopulosowi, że jego strzał był wręcz wyśmienity. Wolej lewą nogą przy dośrodkowaniu z prawego skrzydła - palce lizać! Papadopulos miał zresztą wielki udział również przy drugiej bramce dla Zagłębia, kiedy kapitalnie utrzymał się przy piłce, wiążąc dwóch naszych zawodników i umożliwił swoim kolegom wyjście z podręcznikowym atakiem. Warto w następnym meczach mieć oko na tego zawodnika.

Tak - spekulować można, szukać winnych jak zawsze też, ale sensu wielkiego w tym nie ma. Tym razem trzeba bowiem jasno sobie powiedzieć, że jeżeli któraś z drużyn powinna być zadowolona z końcowego wyniku, to biorąc pod uwagę przebieg spotkania, jesteśmy tą drużyną my. Wywalczenie remisu przy grze tak ciężkiej, ospałej, prowadzonej w jednostajnym tempie, chwilami lekkomyślnej, to w gruncie rzeczy sukces. Jednak przedłużenie passy takich 'sukcesów' może nas wiele kosztować w kontekście walki o mistrzostwo Polski.

Trzeba zastanowić się zatem, czy mamy do czynienia z przejściowym dołkiem formy, czy raczej z jakimś narastającym problemem taktycznym, względnie personalnym. W pierwszym przypadku nie ma większych powodów do niepokoju, słabszą formę okupujemy przecież stosunkowo małymi stratami punktowymi, a gra drużyny lada mecz powinna wrócić na właściwe tory. W drugim przypadku może być natomiast różnie.

Porównując sposób gry Legii sprzed kilku tygodni z obecnym, może się wydawać, że doświadczamy fazy, w której zespół złapał małą zadyszkę. Tamta Legia grała lżej, szybciej, traciła co prawda bramki, ale sama stwarzała mnóstwo sytuacji. Legia sprzed tygodnia i z dzisiejszego meczu z Zagłębiem, to zespół, który jako całość cierpi na wyraźny brak swobody i płynności w grze.

Z drugiej strony, może też być tak, że  ligowi przeciwnicy 'rozczytali' już Legię Urbana, zorientowali się, jakie są jej słabości i próbują te słabości wykorzystać. Już Polonia nie bała się wychodzić z kontrami w liczbie 4-5 zawodników, przewidując, że z naszej strony nie zawsze następuje powrót, nie zawsze jest asekuracja, a nasi obrońcy nie są 'nie do przejścia'. Dziś było podobnie. Choćby niepozorny Rakowski wchodził w nasze przedpole jak w masło. A druga bramka? Widanow poszedł za akcją od swojego pola karnego, dostał podanie i spokojnie wystawił 'patelnię' nadbiegającemu Jeżowi. Gdzie w tym czasie był Michał Żyro lub Kuba Kosecki (nie pomnę, który z nich akurat w tej fazie meczu biegał po lewym skrzydle)? Nigdzie w zasięgu wzroku - a to doprawdy paskudne piłkarskie zaniedbanie.

Złośliwie można byłoby wypomnieć Janowi Urbanowi, że jego Legia zaczęła tracić punkty, od kiedy zaczął wystawiać zespół tylko z jednym defensywnym pomocnikiem. Przy trzech początkowych zwycięstwach w wyjściowym składzie mieliśmy na boisku kolejno pary Vrdoljak - Łukasik, Vrdoljak - Gol i Łukasik - Gol. Od kiedy w środku miejsce drugiego środkowego pomocnika zajął Miro Radović, coś się w naszej maszynerii zacięło.

Nie sądzę jednak, żeby akurat w niuansach taktycznych tkwiła przyczyna naszej passy remisów. Ba, powiem więcej - taki pomysł Urbana na grę szanuję i mam nadzieję, że w  finalnym rozrachunku okaże się zwycięski. Przyznam też, że jestem zdania, że dla atrakcyjności polskiej piłki fajnie byłoby, gdyby zespoły takie jak Legia, Wisła czy Lech z założenia stawiały na podobny futbol, akceptowały grę na wysokim ryzyku, może wtedy wróciłyby czasy wielkich klasyków, w których odpowiedzią na atak jest również atak.

W Legii mamy w tym momencie do czynienia z defektami na poziomie wykonawczym - a to z fatalną w skutkach stratą, gdy zawodnicy są już zorientowani na atak na bramkę przeciwnika, a z to brakiem precyzji pod bramką rywala, anemicznymi strzałami i podaniami w próżnię. Brakuje wyrachowania i pewności. Jeżeli coś musi się w naszej grze szybko poprawić to właśnie efektywność rozwiązywania poszczególnych boiskowych sytuacji.

Wielkie szczęście, że był dziś na boisku Marek Saganowski, który w mistrzowski sposób wykorzystał dwa podania Miro Radovicia (szczególnie to drugie - fenomenalne). Nie ukrywam, nie sądziłem, że Saganowski będzie w tym sezonie osobą tak dla nas ważną. Mój błąd i... szacun 'Sagan'!