ExpressLiga

Ligowy pociąg gna coraz szybciej. Bez wytchnienia przejeżdża od stacji do stacji, w ten weekend osiągnie już kolejny siódmy etap podróży. Co ciekawe wygląda na to, że nikt nie zważa na fakt, że maszynista (Biszof) nie od końca panuje nad składem, a wszyscy doskonale wiedzą, iż za chwilę wysiada konduktor (Lato). Nikomu też nie przeszkadza, że wszystko ciągnie stara, zdezelowana ciuchcia (Ekstraklasa) i z paru wagonów poodpadały już koła (Fornalik, Kiereś, Probierz). Ba, gdzieś na końcu stawki jedna z doczepek (bodajże węglarka) zdaje się rozpadać (Bełchatów) i wygląda na to, że raczej nie dojedzie do końca. A mimo to na każdej stacji stoi tłum gapiów, gotowych oklaskiwać każdy kolejny przejazd, wierząc iż emocje zapowiadane w folderach nie były tanim chwytem marketingowym.

Musze przyznać, że w tej siódmej już odsłonie naszej rodzimej ligi znalazło się kilka godnych odnotowania piłkarskich wydarzeń. Pojedynki zarówno w piątek, w sobotę czy niedzielę powinny spełnić wymogi najbardziej wybrednych kibiców piłki nożnej (oczywiście w naszym osobliwym wydaniu). Wygląda na to, że warto wiec poświęcić ten weekend na spacer… najlepiej na stadion, bądź jogę... przed telewizorem. Będzie się działo.

Zaczyna się jednak spokojnie, wręcz ospale. Odbudowany już chyba na dobre przez Jacka Zielińskiego Ruch Chorzów podejmie coraz bardziej rozpadający się bełchatowski GKS. Co prawda goście przyjadą ze swoim nowym szkoleniowcem, ale nie wydaje mi się, żeby taki stan rzeczy zmieniał cokolwiek. Niestety dla kibiców GKS-u odnoszę wrażenie, że „Brunatni” przestali już chyba stanowić jakiekolwiek zagrożenie dla swoich rywali. Natomiast „zjazd” tego klubu powinien już chyba tylko przyspieszać, nie dość, że nie ma składu, nie dość, że wyraźnie brak pomysłu na to co dalej, to jeszcze klub zaczęły gonić demony przeszłości (niezapłacone kontrakty i zaległości finansowe). Na tle kłopotów, jakie mają goście, niedawne problemy „Niebieskich” wydają się wręcz niewinnym żartem. A mając na uwadze, że kłopoty gospodarzy definitywnie zakończyły dwa kolejne zwycięstwa to… zdecydowany faworyt może być tylko jeden. Wszystko wskazuje na to, że fani na stadionie przy ulicy Cichej po tym spotkaniu bedą świętować kolejne, trzecie już zwycięstwo swoich pupili. Tak to widzę, dla chorzowian będzie to mecz, miły, łatwy i przyjemny a „eRkowcy” znów wespną się kilka oczek w górę tabeli. GKS? No cóż goście zmierzają w wiadomym kierunku, tym razem chyba już nieuchronnie.

Drugi piątkowy mecz to już zupełnie inna kategoria wagowa. Niegdyś wielki klasyk, dziś pojedynek zespołów niepotrafiących odzyskać dawnego blasku. Zarówno gospodarze - Legia Warszawa, jak i goście – Wisłą Kraków, mają mnóstwo problemów z radzeniem sobie w obecnej rzeczywistości. Co prawda kibice obu ekip wciąż oczekują gry na miarę wielkich nazw, ale przetrzebione kadry nie gwarantują już takiego poziomu gry jak kiedyś. Ani goście z Krakowa, ani stali bywalcy Łazienkowskiej 3 nie potrafią poradzić sobie w dobie kryzysu. Problemy finansowe, kłopoty z dalszym planem działania to tylko nieliczne z wielu problemów wielkich niegdyś firm naszej Ekstraklasy, którym przyszło w tej kolejce skrzyżować szpad „korki”. Gdy do tego dodamy warszawskie napięcia na linii klub-władza-kibice to mamy pełen obraz szykującego się widowiska. Nie jest to wizja, jakiej byśmy oczekiwali po meczu takich rywali. Wygląda na to, że szykuje nam się klasyk, ale jakiś taki zakurzony, niewzbudzający raczej większych emocji i zapewne stojący na takim sobie poziomie piłkarskim. Wisła ma co prawda nowego trenera, ale pomimo tego iż ten zapewne zna zespół gości od podszewki, to w tak krótkim czasie nie był w stanie zmienić zbyt wiele. Wydaje się, że w tej sytuacji jedynym wyjściem dla „Białej Gwiazdy” jest gra na… remis. A, że „Wojskowi” w ostatnich dniach też nie zachwycają, to założony przez gości scenariusz jest całkiem prawdopodobny. Pewnie, chciałoby się napisać, że miejscowi po wspaniałych szarżach Radovicia, maestrii podań Ljuboji i zabójczej skuteczności Sagana Kucharczyka (?) powiozą gości co najmniej trójką… tyle, że jakoś w to nie wierzę. Legioniści grają tak jakby zeszło z nich powietrze, jakby przestało im zależeć na kolejnych zwycięstwach, jeśli w te trzeba włożyć zbyt wiele wysiłku. W ostatnich meczach to rywale zespołu Jana Urbana prezentowali się lepiej pod względem wolicjonalnym. Czyżby zawodnicy w koszulkach z czarną eLką na piersiach zapomnieli, że bez tego w naszej lidze się nie wygrywa? Boje się, że chyba tak i pewnie dlatego myśląc o tym pojedynku to czuję, że może to być najsłabszy pojedynek tych zespołów od lat.

O ile pisałem, że mecze tej kolejki powinny zadowolić kibiców piłki nożnej, o tyle nie chodziło mi o rywalizację piątkowe. Ten wieczór proponuję poświęcić na wkupienie się w łaski rodziny (spacer, zmywanie, kolacja), tak aby w kolejnych dniach otrzymać dyspensę na śledzenie następnych w tej rundzie pojedynków.

Sobota rozpocznie się spotkaniem w Kielcach, gdzie jak się zapewne domyślacie miejscowa Korona podejmie coraz lepiej radzące sobie Zagłębie Lubin. Kibice z województwa świętokrzyskiego wierzą zapewne w kolejne w tym sezonie trzy punkty swojej drużyny, mając nadzieję, że „Gang Ojrzyńskiego” powoli odzyskują formę z poprzedniego sezonu. Być może widać jakieś oznaki lepszej gry miejscowych chłopaków, jednak puki co to ciągle grają Oni w kratkę. Tradycyjnie okraszając swoją grę „toną” czerwonych kartek, a to w końcowych wynikach wcale nie pomaga. „Krwisto-czerwoni” drepczą więc w miejscu, bardziej zawodząc niż ciesząc własnych fanów. „Miedziowi” natomiast zdają się jakby otrząsać po ostatnim letargu w jaki niespodziewanie zapadli a remis z Legią (a powinno być zwycięstwo) i późniejszy trumf nad powszechnie chwaloną przez ekspertów (przeze nie też) Polonią Warszawa to sygnały mające znamionować zwyżkę formy podopiecznych trenera Hapala. Czy tak jest w rzeczywistości? Mecz w Kielcach zdaje się być idealną okazją odpowiedzi na to nurtujące ich kibiców pytanie. Myślę więc, że to może być naprawdę ciekawe spotkanie, może nieobfitujące w piękne i finezyjne zagrania, ale za to piłkarskiej walki nie powinno w nim zabraknąć, futbolowych emocji także. Dlatego kibice zgromadzeni na kieleckiej arenie nie powinni żałować decyzji o wycieczce na stadion. Będzie się działo, to pewne, a kto zwycięży? szczerze? nie mam bladego pojęcia. Choć gotów jestem postawić na Korzyma i spółkę, lubię tych walczaków i tyle.

W kolejnym meczu zawodnicy Podbeskidzia Bielsko-Biała postarają się odnieść pierwsze w tym sezonie zwycięstwo. Zważywszy jednak, iż przeciwnikiem podopiecznych trenera Kasperczyka będzie świetnie grający Górnik Zabrze to… szans na inauguracyjne trzy punkty nie ma zbyt wielkich. „Górale” może nie grają jakoś wybitnie źle, ale punktów prawie nie zdobywają. Za to ich sobotni rywale grają bardzo atrakcyjną piłkę, a na dodatek wszystko wskazuje na to, że ich największa gwiazda – Préjuce Nakoulma wrócił wreszcie z „wakacji”. W Zabrzu wszyscy wiedzą, że „Prezes” w formie, plus świetnie spisujący się Arkadiusz Milik, wchodzący z głębi pola Alek Kwiek to gwarancja nie tylko ładnej, przyjemnej dla kibicowskiego oka gry, ale przede wszystkim skuteczność (ta zaś gwarantuje punkty). Czy w takim razie gospodarze maja jakiekolwiek szanse? Będzie ciężko. Choć faktem jest, że zespół z Podbeskidzia nie zwykł odpuszczać i zazwyczaj twardzi gospodarze stawiają twarde warunki swoim rywalom. Muszę jednak przyznać, że tym razem niełatwo będzie przeciwstawić się świetnie poukładanym taktycznie (co ważne skrzętnie realizującym taktyczne niuanse swojego szkoleniowca) gościom. Dlatego trzy punkty pojada do Zabrza, a miejscowi znajdą się w bardzo nieciekawej sytuacji.

Ostatni sobotni pojedynek, to spotkanie ofensywnego, aczkolwiek nieskutecznego Lecha Poznań, z bardzo zdyscyplinowanym Piastem Gliwice. Po raz kolejny musze przyznać, że podoba mi się gra (pomysł, taktyka) zawodników kierowanych przez Mariusza Rumaka, co prawda czasem zabraknie im umiejętności, czasem zamiast do pustej ramki poślą piłkę w okoliczne krzaki, ale jako zespół prezentują się całkiem nieźle. Problem w tym (dla Poznaniaków), że gliwickie „Piastunki” nie prezentują się wcale gorzej. Po tych przestraszonych chłopakach z pierwszych kolejek nie ma już najmniejszego śladu. Zamiast nich są mężczyźni mający na rozkładzie Wisłę, Jagę czy w pełni zasłużone zwycięstwo ze szczecińską Pogonią, twardzi faceci zajmujący zaskakującą – trzecią pozycje w lidze. Czy żelazna taktyka trenera Brosza przyniesie efekty na ciężkim terenie w Poznaniu? Może niektórym wydaje się to futbolowym scienice-fiction, ale jeśli goście swoje przedmeczowe założenia będą realizowali z równie wielką konsekwencją jak w poprzednich trzech pojedynkach to… wcale nie stoją na przegnanej pozycji. Niesłychanie małe odległości pomiędzy formacjami, nieustająca ścisła współpraca i świetna asekuracja zawodników w „niebiesko-czerwonych” trykotach mogą być nie do przeskoczenia dla zawodników „Kolejorza”. Którzy owszem, potrafią zagonić przeciwnika w kozi róg, ale aby tego dokonać potrzebują się rozpędzić, muszą nabrać wiatru w żagle, niestety ich sobotni goście mogą Im na to nie pozwolić. Czyli co, znów sensacja? Nie powiem, to całkiem możliwy scenariusz.

Piłkarska sobota być może nie rzuci na kolana, futbolowymi fajerwerkami, technicznymi popisami głównych aktorów, ale odbywające się tego dnia mecze powinny być emocjonujące, ciekawe dla koneserów taktycznych niuansów. Oglądanie zespołów Górnika Zabrze czy Piasta Gliwice to pod tym względem czysta przyjemność. Co ważne każda z tych ekip ma w swoich szeregach zawodników potrafiących niekonwencjonalnym zagraniem wyprowadzić przeciwników w pole (Jurado, Naokulma). Dlatego kibice, którzy poświęcą akurat tą część weekendu na śledzenie poczynań futbolistów powinni być ukontentowani. Jeśli piłkarska sobota powinna prezentować się całkiem nieźle, to niedziela będzie czasem pojedynków – zagadek. Oba niedzielne mecze mogą być zarówno doskonałymi widowiskami jak też koszmarnymi, nudnymi jak flaki z olejem parodiami futbolu. Zaryzykować i oglądać? Czy może jednak odpuścić i pójść na spacer lub odkurzyć mieszkanie? Ciężki wybór.

Piłkarską niedzielę, na boisku w Łodzi przywitają jedenastki – miejscowa, Widzewa i przyjezdna -Pogoni Szczecin. Lider Ekstraklasy zmierzy się z beniaminkiem, teoretycznie, więc faworyt jest jeden. Tyle, że… to nie do końca prawda. Szczecinianie grają bardzo fajny i niebezpieczny (dla rywali) futbol, natomiast gospodarze… wcale nie grają gorzej. Dyscyplina i precyzyjnie realizowana taktyka to obecnie znaki rozpoznawcze ekipy trenera Mroczkowskiego. Natomiast szkoleniowiec „Portowców” nastawia swój zespół to twardej ale bardzo ofensywnej (trzeba przyznać, że atrakcyjnej dla kibiców) gry. Wygląda więc na to, że jeśli tylko oba zespoły zagaja na swoim poziomie to możemy być światkami bardzo atrakcyjnego widowiska. Oczywiście to przecież jest nasza liga, to oznacza, że może też być kompletnie na odwrót a sam mecz może być marny niemożebnie. Ja mam jednak nadzieje (być może naiwne), że obejrzymy kawał futbolu na naprawdę niezłym poziomie. Przecież jedni i drudzy grają bardzo fajną piłkę, a w obu zespołach są gracze, których oglądanie to czyta przyjemność; Okachi, Andradina, Akahoshi, Broź, to tylko niektóre z nazwisk, na które zwróciłem uwagę w tym sezonie. Zwycięzca? O nim na razie wiemy tyle, że tylko jedna z tych drużyn może nim być. Osobiście stawiam na gospodarzy, zespół z al. Piłsudskiego wydaje mi się bardziej zdyscyplinowany, bardziej świadomy własnych wad i zalet, w dodatku wciąż widać tych piłkarzach wiarę we własne możliwości. Muszę przyznać, że nawet przegrywając z Polonią zrobili na mnie wrażenie. Tym razem jednak wygrają, być może przesądzi o tym jedna akcja, jeden strzał, ale i tak będzie na co popatrzeć.

Co ciekawe, drugie niedzielne spotkanie może być równie ciekawe jak poprzedzający je pojedynek. Ba, może nawet lepsze. Mistrz Polski, Śląsk Wrocław w nowej odświeżonej szacie podejmie na własnym pięknym obiekcie wciąż zaskakującą Polonię Warszawa. Trzeba przyznać, że wrocławianie wyglądają zupełnie inaczej niż kilka tygodni temu, w ich grze widać wiarę, nawet poruszają się jakby żwawiej. Tyle tylko, że zupełnie nie wiem czy to za sprawą nowego trenera, czy może to jednak powrót lidera, Sebastiana Mili wlał nowe siły w wciąż aktualnych mistrzów. Ciężka zagadka. Co by to jednak nie było (sam nie rozstrzygnę), faktem jest, że wrocławianie grają w piłkę zupełnie inaczej. Dlatego pomimo faktu, iż to goście wzbudzają zachwyty ekspertów, w moim mniemaniu to jednak gospodarze pozostają faworytami tego spotkania. Z drugiej jednak strony, jak przypomnę sobie straszne lanie, jakie dostali w Zabrzu to… już taki pewien nie jestem. A przecież goście potrafią grać równie skutecznie i widowiskowo jak piłkarze Górnika. Ha, moim zdaniem w ofensywie są nawet lepsi, ale… no właśnie jest jedno ale. Gdyby mecz odbywał się na Konwiktorskiej to umiejętność falowych ataków „Czarnych Koszul” byłyby kluczowa, ale na Stadionie Miejskim we Wrocławiu może być zupełnie inaczej. Tutaj biegłość w działaniach destrukcyjnych, taktyka i zdyscyplinowanie mogą być języczkiem u wagi, a z tym u podopiecznych trenera Stokowca bywa różnie. Poloniści popełniają sporo błędów w obronie, często ratując sytuacje nie do końca zgodnie z przepisami. A przecież musimy pamiętać, że grając ze Śląskiem nie powinno się nawet faulować w okolicach własnego pola karnego. Przecież aspirujący nie tak dawno do występów w chórze, kapitan gospodarzy każdy rzut wolny potrafi zamienić w decydujące trafienie. Czy tak będzie i tym razem? Całkiem możliwe.

Na koniec siódmej kolejki zastaje nam pojedynek dwóch zespołów zagadek. Konia z rzędem temu, kto przewidzi jak zagrają Jagiellonia (bo to ona będzie grała u siebie), prawdę powiedziawszy oferuję drugi zaprzęg dla wróża poprawnie odnajdującego w tym meczu jakość gry Lechii Gdańsk (bo to oni przyjeżdżają do Białegostoku). Ot wygląda na to, iż zarówno jedna jak i druga drużyna może zagrać; cokolwiek, świetnie, fatalnie, doskonale, tragicznie – po spotkaniu niepotrzebne skreślić, a to z kolei gwarantuje nam kompletna nieprzewidywalność końcowego wyniku. Strzeli Jaga trzy bramka? Wcale się nie zdziwię, strzelą lechiści dwie z kontry? W sumie też może być. Prawda jest taka, że obie ekipy maja potencjał by stworzyć ciekawe widowisko, faktem jednak jest, że obie częściej tego potencjału nie wykorzystują. Grają w kratkę, od jakiegoś czasu zdając się nie znajdować recepty na stabilizację. Raz błyśnie Franek, innym razem Razak Traore, jak nie zakręci Wiśniewski to huknie Makuszewski – a nie, przepraszam Makuszewski już nie huknie. Problem w tym, że pozostali koledzy wyżej wymienionych (po obu stronach) najczęściej zdają się grać w nieco inną dyscyplinę sportu. Kto tym razem wystrzeli? Czy w ogóle wystrzeli? Naprawdę ciężko wyczuć, mam natomiast nadzieję, że będziemy świadkami emocjonującego meczu. A kto wygra? Lepszy – tego dnia oczywiście.