Kwestia zaufania

Niewiele brakowało, a zmarnowalibyśmy szansę na ucieczkę Lechowi i Śląskowi w tabeli. W meczu z Piastem było już dwubramkowe prowadzenie gości, była słaba gra naszej drużyny, były momenty zwątpienia na trybunach. A jednak Legia ostatecznie wyszarpała zwycięstwo 3:2, a na naszym koncie pojawiły się kolejne punkty.

0:2 na własnym boisku z teoretycznie słabszym przeciwnikiem zdarza się przegrywać każdemu - i Legii, i Bayernowi Monachium, i Manchesterowi United, i Barcelonie. Nie zawsze drużyna dobrze wejdzie się w mecz, a czasem przyjezdnym po prostu wszystko wychodzi. Niesłychanie istotna jest kwestia reakcji zespołu na takie zdarzenia. Nie tylko w kontekście uratowanych punktów, zwycięstwo odniesione dzięki udanej próbie odwrócenia fatalnego wyniku może stać się również fantastycznym kapitałem cementującym zespół, budującym jego morale, podnoszącym poziom pewności siebie. Oby Legia dzięki trzem punktom zdobytym z Piastem nauczyła się czegoś pożytecznego o samej sobie. W końcu to kwestia zaufania do własnych umiejętności. Oby czegoś pożytecznego o Legii nauczyli się też kibice i wstrzymali się z gwizdami towarzyszącymi próbom rozgrywania akcji przez swój zespół oraz darowali sobie wygwizdywanie zmienianych zawodników Legii. Moment rozliczenia powinien przyjść - zawsze. Ale... wraz z końcowym gwizdkiem.

Umiejętność zainkasowania trzech punktów po słabej grze to wprost bezcenna zdobycz w wyczerpującym wyścigu o mistrzostwo Polski. Za to, że Legia była dziś mimo wszystko w stanie przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść, należą się naszym chłopakom ogromne brawa. Ale co do tego, że zagraliśmy naprawdę słaby mecz, wątpliwości nie można mieć niestety żadnych. 

Legia na kilka minut została w szatni w poniedziałek w Szczecinie, tam nam się na szczęście upiekło. Dziś również od pierwszych kopnięć piłki to nasi rywale sprawiali wrażenie futbolistów dynamicznych, biegających i odpowiednio skoncentrowanych, podczas gdy my graliśmy 'letnią' piłeczkę, trochę na stojąco, trochę lekceważąco. Wydaje się, że ten element wymaga zdecydowanej poprawy. Przypomnijmy sobie jak Legia weszła w mecz w takim Bełchatowie. Grając u siebie z beniaminkiem, chyba mamy prawo oczekiwać podobnego nastawienia, podobnej chęci zdominowania i stłamszenia przeciwnika od pierwszych chwil meczu. Tymczasem to Piast grał dziś na początku meczu w piłkę. Bramka dla gości wisiała w powietrzu. Gol na 0:1 był logiczną konsekwencją wydarzeń z pierwszej odsłony dzisiejszego spotkania.

Warto zwrócić w tym miejscu uwagę, że kolejny raz tracimy bramkę po dośrodkowaniu z prawego skrzydła, opuszczonego przez naszego lewego obrońcę (vide mecz z Górnikiem Zabrze). Bez wątpienia takie są założenia, żeby Kuba Wawrzyniak schodził w pole karne przy stałych fragmentach gry rozgrywanych przez przeciwnika, ale w takim razie współpraca defensywnego pomocnika z lewoskrzydłowym musi być zdecydowanie lepsza. Dziś spóźnili się i 'Romek' Kosecki, i Vrdoljak. O drugiej bramce nie ma co pisać, wszyscy widzieliśmy co się stało. Błąd wręcz kompromitujący, ale takie niefrasobliwe zagrania do tyłu zdarzały się większym niż Jędrzejczyk i lepszym od niego będą się zdarzać. Dziś po prostu wypadło na niego i już ani słowa na ten temat.

Mieliśmy naprawdę ogromne szczęście, że udało się zdobyć bramkę kontaktową jeszcze przed przerwą. Ale mieliśmy też Danijela Ljuboję. Pomijając fakt, że prawdopodobnie zawdzięczamy tę bramkę w pewnym stopniu tolerancji sędziego liniowego, była to sytuacja, w której dał o sobie znać geniusz właśnie tego zawodnika, który miał robić różnicę, który miał podnosić zespół w trudnych momentach. Zrobił różnicę i podniósł zespół.

W drugiej połowie nie było lepiej. Niby 'momenty' były, ale Radović i Kucharczyk popełniający minimalne błędy w dogodnych sytuacjach na prawym skrzydle, Vrdoljak nie będący w stanie przydusić do ziemi piłki w stuprocentowej sytuacji kilka metrów przed bramką, Gol i Salinas bezsensownie uderzający w trybuny, to wszystko świadczyło tym, ze dziś po prostu nie jest nasz dzień. To, że wygraliśmy zakrawa właściwie na mały cud! 'Jędza' swoją pierwszą w tym sezonie bramkę dla Legii zdobył akurat w tym meczu, w którym tej bramki najbardziej potrzebowaliśmy, akurat w tym meczu, w którym wcześniej popełnił fatalny błąd. Piłka nożna lubi takie hollywoodzkie historie... Zachowując wszelkie proporcje, wystarczy przypomnieć jak Lilian Thuram jedyne dwie bramki (w ponad stu czterdziestu występach) dla reprezentacji Francji zdobył jednym meczu, w półfinale MŚ z Chorwacją. Gol na 3:2 padł natomiast po jedynej chyba w całym meczu akcji Legii, w której wreszcie wyszło nam wszystko, w której każde kopnięcie piłki było trafnym wyborem, podjętym w odpowiednim tempie, z należytą precyzją. To też o czymś świadczy, że na taką dopieszczoną, koronkową akcję musieliśmy czekać przeszło osiemdziesiąt minut.

Dobrze, że tak to się skończyło, naprawdę wszystkim nam spadł chyba ogromny kamień z serca. Cieszą te punkty, cieszą cholernie.

Przyznam, że w kolejnym meczu bardzo podobał mi się Michał Kucharczyk, który chyba na dobre posadził na ławce Jorge Salinasa. Chyba trzeba też przyznać słuszność tym, którzy prorokowali, że przy Janie Urbanie, odrodzi się na środku obrony Inaki Astiz. Mecz raczej nie wyszedł Koseckiemu i Radoviciowi, aczkolwiek mnie najbardziej zmartwiła chyba postawa naszych środkowych pomocników. Obaj byli chaotyczni, obaj nie wykazywali dość skuteczności w odbiorze w środku pola. Janek Gol aspirujący do miana głównego rozgrywającego zespołu to raczej nie jest dobry kierunek dla Legii. Gol to pracowity, waleczny, wybiegany zawodnik, ale naprawdę, nie wymagajmy od niego, żeby wymyślił proch - bo go po prostu nie wymyśli.

Sytuacja na trybunach nie zaskakuje. Na obecnym pacie nie zyskuje absolutnie nikt, traci na nim jedynie Legia, ale przynajmniej nikt nie rości sobie praw do decydowania za innych co to znaczy być prawdziwym kibicem. Dobre choć tyle.