Wyścig z czasem

Rozpędzona Ekstraklasa wcale nie ma zamiaru zwalniać tempa, nie ma w tym jednak nic dziwnego. Aż do ostatniej w tym roku, 15 kolejki spotkań (08-09.12.2012) będziemy światkami swoistego wyścigu organizatorów z aurą. Zdążą przed srogą zimą czy… będziemy światkami jazdy figurowej na lodzie? Zobaczymy, na razie czeka nas jedenasta runda piłkarskich rozgrywek. Natura jak na razie nie zamierza sabotować rozgrywek, więc nie pozostaje nic innego jak udać się na stadiony/przed telewizory by dopingować swoich ulubieńców. Co ważne, i tym razem znów powinno być ciekawie.

Nasza liga, już od piątku rozpoczyna się bardzo obiecująco. W bezpośrednim boju zetrą się sąsiadujące w tabeli, Ruch Chorzów, który ugości mającą punkt przewagi Lechię Gdańsk. Trzeba przyznać, że „Niebiescy” teoretycznie mają wszystkie atuty by być postrzegani, jako faworyt tego spotkania. Wygrana z Piastem w ostatniej kolejce, oraz atut własnej publiczności to niewątpliwie ogromny handicap podopiecznych Jacka Zielińskiego. Prawdą jednak jest, że to Gdańszczanie prezentują się w tym roku o wiele ciekawiej, a w dodatku zawodnicy trenera Kaczmarka na wyjazdach czują się jak… ryby w wodzie. To właśnie na boiskach rywali „biało-zieloni” zdobyli gro swoich ligowych punktów. W tej sytuacji ewentualne zwycięstwo „eRkowców” wcale nie jest takie pewne, a musimy pamiętać o kłopotach zespołu z ulicy Cichej. Kontuzjowany Arek Piech ponoć ma szansę się wykurować, ale już Marek Zieńczuk na pewno nie zdąży. Nie ma co ukrywać, że bez tych dwóch graczy zespół gospodarzy traci bardzo wiele ze swojej wartości. W takim razie zwyciężą goście? Czemu nie, jeśli Razak Traore nadal będzie szalał w swoim stylu, jeśli na fali wznoszącej utrzyma się Ricardinho, a na swoim zwykłym poziomie (czyli wysokim) zagra Machaj… to trzy punkty jadące do Gdańska są całkiem prawdopodobne.

Edit: Wygląda na to, że w zespole gości nie zagra ich największa gwiazda Razak Traore. W tej sytuacji przyjezdnym będzie zdecydowanie trudniej. Czy oznacza to pewną porażkę? Nie sądzę, niemniej jednak w tej chwili potencjał obu zespołów jest zdecydowanie bardziej zbliżony. A to oznacza, że o zwycięstwie, bądź porażce może zadecydować jeden błąd, jedna udana akcja.

Jeśli jednak pierwsze spotkanie jedenastej kolejki ligowej nie przypadło komuś do gustu, to już na kolejny pojedynek narzekać nie ma prawa. Bezsprzeczne objawienie tej rundy, Widzew Łódź podejmie u siebie mających wielkie aspiracje piłkarzy Lecha Poznań. Piłkarze trenera Rumaka wygrywają gdzie bądź, ale nie brakuje głosów, że zwycięstwa takie jak choćby to ostatnie z Wisłą Kraków są zdecydowanie na wyrost. Ba, część obserwatorów twierdzi, iż miejsce w tabeli oraz wyniki „Kolejorza” nijak nie odzwierciedlają faktycznej formy Poznaniaków, mnóstwo fartu w ataku, fura szczęścia w obronie – to jedna z wcale nieodosobnionych opinii na temat rezultatów osiąganych przez Lechitów. Czy tym razem zerwą z tymi bądź, co bądź niezbyt pochlebnymi werdyktami? Na pewno nie będzie łatwo. W końcu nie na darmo zacząłem od określenia piłkarzy z Łodzi mianem objawienia tego sezonu (jak dotychczas). Na Widzew nie stawiał nikt (wraz z niżej/wyżej podpisanym), mówiło się raczej o rychłym spadku ekipy zarządzanej przez pana Cacka, a tu… mamy do czynienia z szóstym zespołem ligi. W dodatku zupełnie nieprzypadkowo zasiadającym właśnie w tym miejscu tabeli. Oczywiście chłopaki trenera Mroczkowskiego mają swoje wady, mają ich nawet całe mnóstwo, ale grają tak jakby mieli pełną świadomość swoich niedostatków, w taki sposób, aby te problemy nie miały większego wpływu na rozgrywane przez nich spotkania, tak by przeciwnik nijak nie mógł ich wykorzystać. Zamiast tego starają się maksymalnie skorzystać z własnych przewag, a tych ku ogólnemu zaskoczeniu wcale nie im nie brakuje. Dlatego moim zdaniem pojedynek czwartej z szóstą drużyną w tabeli jawi się, jako naprawdę interesujące widowisko. Moim zdaniem możemy oczekiwać nie tylko emocji, ale też kilku akcji na naprawdę satysfakcjonującym poziomie. A wygra? Coś czuję, że pełnej puli nie zgarnie nikt.

Edit: Bramkarz gospodarzy, Maciej Mielcarz zerwał wiązadła, nie zagra przez kilka miesięcy. To ogromny cios dla Widzewa. Doświadczony bramkarz był ostoją łódzkiej defensywy, czy jego młodzi (kompletnie nieopierzeni) koledzy dadzą radę go zastąpić? Nie mam pojęcia, wiem natomiast, że będzie to bardzo, ale to bardzo trudne zadanie. W każdym razie szale wagi zwycięstwa delikatnie przechylają się na korzyść gości.

Piłkarska sobota przywita nas piękna „góralską” melodią, płynącą z głośników na boisku miejscowego Podbeskidzia, które u siebie w Bielsku-Białej podejmować będzie pędzącą jak pociąg ekspresowy Polonię Warszawa. Czy nieco rozpogodzonym po ostatniej wiktorii piłkarzom gospodarzy uda się zatrzymać zmierzających od zwycięstwa do zwycięstwa zawodników gości? Teoretycznie jest to możliwe, ale jak by na to nie patrzeć przed podopiecznymi trenera Sasala stoi szalenie trudne zadanie. Potencjał ataku przyjezdnych jest tak wielki, że w odnoszeniu kolejnych zwycięstw nie przeszkadzają im nawet seryjnie przestrzeliwane karne. Czy wobec tego Irek Jeleń wraz z nowymi kolegami jest w stanie zatrzymać rozpędzone „Czarne Koszule”. Ciężka sprawa, tym bardziej, że pomimo zwycięstwa w Lubinie nie można mówić o jakiejś wyraźnej zwyżce formy „Górali”. No cóż, jeśli miejscowi pragną coś ugrać muszą wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności, ale prawdę mówiąc nawet to może nie wystarczyć do zainkasowania jakichkolwiek punktów. Jak dla mnie trzy oczka dopiszą sobie chłopaki trenera Stokowca. Dlaczego? Ano dlatego, że wystarczy aby Polonia zagrała swoją piłkę, tą do której już nas przyzwyczaiła, a wtedy szanse gospodarzy na pozytywny wynik będą wyjątkowo iluzoryczne. Rzekłbym raczej, że należałoby je rozpatrywać w kategoriach cudu.

Kolejny pojedynek, to starcie chwalonych ostatnio przeze mnie zespołów. Z tym, że o ile Śląsk Wrocław najczęściej potwierdza wyrażaną przeze mnie opinię, o tyle Piast Gliwice zaciął się na dobre. Co prawda podopiecznym Stanislava Levego brakuje nieco stabilizacji, nie ma w ich grze tyle polotu, co choćby u piłkarzy Legii Warszawa, ale jednak często potrafią znaleźć receptę na swoich rywali. Natomiast Piast Gliwice jakby kompletnie na odwrót, powszechnie chwalony za swoje występy, rozgrywający całkiem dobre spotkania a jednak niepotrafiący w końcowym rozrachunku przechylić szli na swoja korzyść. Co im po świetnych recenzjach za kolejne ligowe starcia w Poznaniu, Łodzi, Warszawie jak z tych wojaży przywieźli 0 (słownie zero) punktów. I jakby tego było mało, przyszła ostatnia porażka z Ruchem Chorzów. Pewnie, że gdy grali jedenastu na jedenastu byli lepsi, tylko co z tego, gdy w pełnym składzie grali tylko 30 minut. W pozostałej części meczu „Niebiescy” zrobili swoje i rozbili świetnego do tego kluczowego momentu rywala. W ten oto sposób będący niedawno w czubie ligi zespół trenera Brosza, wylądował na jedenastej pozycji, z całkiem pokaźną strata punktową i koniecznością walki o byt. Czy tym razem uda im się poprawić ? Jeśli zagrają z dawno zapomnianą skutecznością, jeśli tym razem skończą mecz w komplecie, to kto wie. Jeśli uda im się wyłączyć Sebastiana Milę… no właśnie, tylko czy można wyłączyć lidera Śląska? Chyba nie bardzo, jeśli nawet okaże się to możliwe na placu, to do wolnego/rożnego kapitan Śląska tak podejdzie a wtedy…. To może być bardzo fajny mecz, dużo piłkarskich szachów, ale też kilka akcji na dobrym ligowym poziomie. Kibice zgromadzeni na stadionie powinni być w pełni usatysfakcjonowani, czy ucieszą się jednocześnie z kompletu punktów? Jest to całkiem możliwe, ale ich pupile muszą bardzo się postarać.

W ostatnim sobotnim meczu lider, Legia Warszawa podejmie na Pepsi Arenie największych pechowców ostatniej kolejki, piłkarzy Jagielloni Białystok. Jakim cudem można wygrywać 2:0, prowadzić grę, mieć przeciwników na łopatkach, by finalnie zremisować? To wie już tylko trener Hajto i jego zawodnicy. Złe zmiany? Ja wszystko rozumiem, ale przecież na boisko nie weszli ludzie z trybun, tylko piłkarze z szerokiej kadry zespołu, jakim cudem drużyna może nagle zacząć grać na poziomie amatorskim. To jedna z zagadek XXI wieku, która raczej pozostanie niewyjaśniona. A przecież Jaga ma swoje problemy, bardzo mocny jak na polską ligę skład i miejsce w dopiero środku stawki, nie tak wyobrażali sobie ten sezon włodarze klubu z Podlasia. Dlatego coraz częściej słyszy się o końcu współpracy z obecnym trenerem, czy piłkarze rzutem na taśmę wstawią się za swoim szkoleniowcem? Wygrana w warszawie mogłaby o takim przywiązaniu świadczyć, ale czy popularne „Pszczółki” są w stanie tego dokonać? Niewątpliwie stoi przed nimi bardzo trudne zadanie, za kadencji Jana Urbana gospodarze niezwykli nikomu odpuszczać, a na własnym obiekcie wręcz wyłażą ze skóry by utrzymać status straszliwych pogromców. Nie udało się to jedynie w meczu derbowym, ale czy Jagiellonia będzie potrafiła zagrać z równie wielką determinacją co zawodnicy z K6? Jeśli skutecznie odetnie napastników „Wojskowych” od podań, byłoby to całkiem możliwe. Jeśli jednak Legia zagra na swoim poziomie to jestem pewien, że któryś z kolejnych ataków się przedrze. Coraz lepszy Miroslav Radović, niezmordowany Kucharczyk, przebojowy Kosecki, czy w końcu profesor Ljuboja, w swojej zwykłej dyspozycji są nie do powstrzymania dla któregokolwiek z lokalnych rywali. Dlatego jedynym sposobem na grę legionistów jest strzelenie im większej (niż Oni) ilości bramek. Próbowało Zagłębie Lubin, próbowali „Górnicy” z Zabrza i trzeba przyznać, że niewiele im brakowało. Niemniej jednak brakowało, wydaje się, że Jaga też nie da rady, szczególnie, że akurat strzelanie bramek idzie im w tym sezonie nadzwyczaj opornie.

Ligowe, niedzielne popołudnie zawita na stadion w Zabrzu. Tu regularnie punktujący, miejscowy Górnik podejmie zupełnie porozbijane Zagłębie Lubin. Wydawało się, że goście po zaskakującym zwycięstwie nad lokalnym rywalem, Śląskiem Wrocław wszystko się w Lubinie poukładało, jednak porażka z ostatnim (wtedy) w tabeli Podbeskidziem przekreśliła wszystkie pozytywne wrażenia, jakie pozostawił po sobie mecz derbowy. Rzekłbym nawet, że sytuacja nie tyle wróciła do tej sprzed tamtego spotkania, co jest w tej chwili jeszcze gorsza. Losy trenera Hapala są ponoć policzone, kwestią dni ma być zatrudnienie nowego szkoleniowca. No cóż, nikt kto śledzi losy „Miedziowych” nie powinien być w tej chwili zdziwiony. Można by wręcz powiedzieć, że w Lubinie rok, jak co rok. Ciekawe, kiedy w klubie z Dolnego Śląska wpadną na pomysł, że to może wcale nie jest problem miejscowych szkoleniowców. Pożyjemy, zobaczymy. W każdym razie pojedynek z bardzo pewnie grającym (choć ostatnio nieco słabiej) Górnikiem raczej nie poprawi pozycji klubu z Lubina, a trener Hapal (o ile w ogóle dotrwa do tego spotkania) zapewne zakończy swoja przygodę z naszym nadwiślańskim futbolem. Team Nawałki ostatnio może nie olśniewa, nie mam jednak wątpliwości, że to nadal bardzo mocna drużyna. Zespól, dla którego chimerycznie grający piłkarze Zagłębia nie powinni stanowić większego zagrożenia. W końcu ile można ugrać jednym, jedynym Pawłowskim, szczególnie, że „Górnicy” mogą odpowiedzieć Kwiekiem, Milikiem, Nakoulmą. Zbyt wiele atutów leży po stronie gospodarzy by w ogóle rozważać szanse piłkarzy Hapala i to szanse na jakiekolwiek punkty. Moim zdaniem trzy punkty zostaną na stadionie przy Roosevelta.

Piłkarski weekend zakończy się meczem w Kielcach. Na miejscowej arenie, gospodarze, Korona Kielce podejmie zdziesiątkowaną Wisłę Kraków. W obozie gości szpital, co gorsza kontuzjowani zawodnicy są uważani za podporę działań zespołu trenera Kulawika. Nic więc dziwnego, że absencja Arkadiusza Głowackiego i Maora Meliksona jest postrzegana, jako olbrzymie osłabienie „Białej Gwiazdy”. Jestem pewien, że Gang Ojrzyńskiego zapewne za wszelką cenę będzie się starał wykorzystać osłabionych rywali, niestety (lub stety) w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Dlatego gospodarze, niw oglądając się na problemy gości wystawią swój najsilniejszy skład. Korzym, Janota, Sobolewski i spółka zrobią wszystko by na konto „Złocisto-Krwistych” dopisać kolejne trzy punkty. Czy rozbici goście są w stanie się im przeciwstawić? Szczerze? Moim zdaniem nie. Meczów nie wygra się solidnym „Sobolem”, nawet ze wsparciem Wilka nie pociągną oni tego zespołu, drużyny, w której coraz bardziej brakuje iskry. Wiślacy mają coraz większe problemy z psychiką, coraz słabiej też u nich z chęciami. Strata dwóch filarów może być wręcz zabójcza. Kto wie, może to spotkanie, rozgrywane w niedalekim województwie świętokrzyskim może być dla gości z Krakowa przysłowiowym gwoździem do trumny. Wieść gminna niesie, że ich dotychczasowy dobrodziej, Bogusław Cupiał ma coraz bardziej dość, walki o utrzymanie może już nie znieść. A Wisła poza nim nie ma tak naprawdę nic, czy to powolny koniec Krakowskiego giganta? Zobaczymy, porażka w Kielcach może być tego zaczątkiem.

Ostatnie poniedziałkowe spotkanie to mecz ostatniej szansy. Mocno porozbijany GKS Bełchatów podejmie przetrąconą ostatnimi czasy Pogoń Szczecin. Konia z rzędem temu, kto wskaże faworyta poniedziałkowej rywalizacji. Waszak oba zespoły w poprzednich kolejkach solidarnie nadstawiały karku, a ich rywale spokojnie inkasowali przynależne im komplety punktów. Niby „Brunatni” grają u siebie, ale czy to, aby na pewno jeszcze kogoś „rusza”? Z drugiej strony faktem jest, że czasy, gdy malutki stadion w Bełchatowie uznawany był za trudny teren podeszły do lamusa, jednak nie podlega również dyskusji, iż mit groźnych „Gryfów” też jakby się nieco zdewaluował. Owszem „Portowcy” nadal grają ciekawą, odważną piłkę, cóż jednak z tego, jeśli w kolejnych meczach wciąż zbierają cięgi od swoich ligowych rywali. Mam jednak wątpliwości czy „biorący w łeb” od kogo popadnie gospodarze będą w stanie wykorzystać niedostatki swoich przeciwników. W mojej opinii Oni sami mają już chyba dość, ligowa piłka w Bełchatowie to już chyba zamierzchła przeszłość, a ten mecz tylko się do tego przyczyni. Warunek jest jednak jeden, podopieczni trenera Skowronka muszą grać na podobnym jak teraz poziomie, ale o niebo skuteczniej. Tylko wtedy maja szansę pokonać jakiegokolwiek rywala, co z tego, że w meczach z Legią czy Śląskiem mieli, co najmniej siedem stuprocentowych okazji, jak oba mecze przegrali do zera. Jeśli w Bełchatowie trafią wreszcie do bramki Adama Stachowiaka to wszystko powinno być dobrze. W przeciwnym wypadku któraś z kontr gospodarzy może się powieść, a wtedy… nie, lepiej nie rozpatrywać takiego scenariusza. Tak sobie myślą kibice i działacze w Szczecinie.