Kosecki torero

Zadanie wykonane. Na koncie Legii pojawiły się kolejne trzy punkty, dzięki którym możemy z przyjemnym spokojem przyglądać się piłkarskiemu weekendowi w polskiej Ekstraklasie. Mecz z Widzewem nie był wielkim widowiskiem, o jego wyniku przesądziła jedna bramka, którą zdobył Jakub Kosecki.

Nie pasowało mi to forowanie Koseckiego przez Urbana, oj nie pasowało. Bo chaotyczny, bo nieskuteczny, bo spalił się, kiedy wystawił go Skorża, bo cieszył się z bramki, która oddaliła nas od mistrzostwa, bo skomplikował życie Michałowi Żyro, dla którego, jak wierzyłem, ten sezon miał być sezonem przełomowym. Roman Kosecki, o, to był piłkarz! Nie tylko szybki jak wicher, ale i piekielnie silny fizycznie, mocny również mentalnie, naturalny lider drużyny. Koseckiego seniora (cholera, jak to brzmi...) śledziłem już w Gwardii, oczywiście w Legii, potem dzięki niemieckiemu kanałowi DSF także podczas pobytu w Atletico Madryt. Jego epizod z powrotem do Warszawy w latach dziewięćdziesiątych już udany nie był, podobnie zresztą jak i powroty innych wielkich, Dziekanowskiego i Kowalczyka, ale Roman Kosecki bez dwóch zdań był prawdziwą gwiazdą naszej piłki, takim go zapamiętałem, w pewnym momencie najgłośniejszym i prawdopodobnie najlepszym polskim piłkarzem. Kuba? Kubę od takiego statusu zdawały się dzielić lata świetlne. Dzielą zresztą nadal, ale, uwaga, 'Kosa' coraz wyraźniej nam się wyrabia. Nie można odmówić mu zaangażowania, coraz umiejętniej wykorzystuje swoją szybkość, coraz częściej strzela ważne bramki. Obrońcy zaczynają się go bać. Trudno jest Koseckiego dogonić kiedy już zabierze się z piłką, przez to pojawiają się faule taktyczne. W meczu z Jagiellonią Kosecki mógł mógł w takich okolicznościach 'wykartkować' Ukaha, z Widzewem nieco boiskowego cwaniactwa zabrakło do tego, by z boiska wyleciał Kaczmarek. No i ta bramka... Tak to bywa, że czasem kiedy drużyna się męczy, o wyniku decydują indywidualności. Kosecki w piątkowy wieczór okazał się taką robiącą różnicę indywidualnością, po prostu, zwyczajnie, wygrał nam mecz z Widzewem. Cóż mogę zatem powiedzieć, czapki z głów. Moja w pierwszej kolejności. Tylko nie spoczywaj na laurach chłopaku.

Mecz stał na bardzo niskim poziomie, po części na skutek ultradefensywnego nastawienia Widzewa, po części przez nasz problem z rozwiązaniem tak układającego się meczu. Widzew nie miał armat, nie ryzykował, całkowicie oddał nam pole. Ludzie Mroczkowskiego grali na 0:0, grali tak nawet wtedy, kiedy przegrywali już 0:1. Dawno nie byłem tak spokojny o wynik przy zaledwie jednobramkowym prowadzeniu Legii. Widzew był za słaby w ofensywie, żeby cokolwiek nam zrobić i niedostatecznie zdeterminowany, żeby wprowadzić do meczu element emocji, żeby pojawiły się nerwy.

Obawiałem się o naszą grę defensywną, o powrót rozkojarzenia, które dopadało nas w poprzednich meczach u siebie, o krycie na radar, tymczasem blok obronny sprawował się dobrze, tak dobrze jak nie sprawował się już od dawna. Gorzej wyglądaliśmy w konstrukcji, ciężko było mi dostrzec jakiś wiodący pomysł na ten mecz. Ani nie wciągaliśmy Widzewa na swoją połowę (zresztą czy taki minimalistyczny Widzew dałby się wciągnąć na naszą połowę?), ani nie siedzieliśmy na nich wysoko na ich połowie, nie walczyliśmy o szybki odbiór. Brakowało naszym akcjom tempa, brakowało uwolnienia się od krycia przeciwnika, wygranych indywidualnych pojedynków na skrzydłach, precyzyjnej klepy na dwudziestym metrze, brakowało strzałów na bramkę. Głęboko cofnięty Widzew, podwajający naszych atakujących, w żadnym momencie nie zapominający o asekuracji, nie otwierający się nawet przy niekorzystnym wyniku, był dla nas twardym orzechem do zgryzienia.

Takich meczów będziemy musieli na pewno rozegrać w tym sezonie jeszcze kilka, niestety nie zawsze uda nam się 'rozbujać' w szybkim ataku. Sądzę, że z myślą o takich właśnie meczach Jan Urban wchodził w sezon z tylko jednym defensywnym pomocnikiem, z Radoviciem, Ljuboją i Saganowskim w składzie. Niestety, choroba 'Sagana' wyznaczyła koniec takiego pomysłu na grę.

Wydawało mi się, że nieźle zaczął mecz z Widzewem Miro Radović, ale później jakoś zgasł. Z animuszem wszedł w grę także Danijel Ljuboja, ale kolejny raz zmarnował wyborną sytuację strzelecką, potem już osunął się w przeciętność, ogólnie w jego grze w tym fragmencie sezonu widać coś jakby fizyczne zmęczenie. Czyżby zaczynał wreszcie dawać o sobie znać brak regularnego reżimu treningowego? Słabiutkie 45 minut zagrał Michał Żyro, nie tylko marnując dobrą sytuację na 1:0 dla Legii, ale też prowokując niebezpieczeństwo pod naszym polem karnym, bardzo łatwo przegrywając indywidualny pojedynek w defensywie. Równie słaby był niestety Janek Gol, który przemieszczał się po boisku bez wyraźnej myśli przewodniej, w dodatku zanotował jedną groźną stratę, wykładając widzewiakom piłkę na kontrę. Nie ma jednak co Żyry i Gola potępiać, obarczać odpowiedzialnością za remisową pierwszą połowę, zwłaszcza że zmiennicy też nie zachwycili (chociaż można zaryzykować twierdzenie, że Daniel Łukasik wywiązywał się ze swoich zadań ciut lepiej niż Jorge Salinas). Taka jest po prostu Legia w tym sezonie. Jeżeli słabszy mecz zagra X, a gorszy dzień ma Y, akurat bramkę potrafi strzelić Z. Cenna dywersyfikacja.

Mecz jak mecz, cóż, jeden z gatunku tych, które trzeba zagrać, wygrać i zapomnieć. Dobrze, że się udało, kropka.