Jedna jaskółka

Po ostatnim gwizdku sędziego Pawła Gila, kończącym mecz Legii z Podbeskidziem w Bielsku-Białej, wielu kibicom Legii spadł zapewne z serca pokaźnej wielkości kamień. Bardzo potrzebowaliśmy tego zwycięstwa. Na szczęście po nierównym, nerwowym spotkaniu - stało się ono faktem.

Strach pomyśleć, co pisalibyśmy teraz i o czym rozmawiali, gdyby nie znakomita parada Dusana Kuciaka w jednej z ostatnich akcji meczu. Cetković kropnął jak się patrzy, ale 'Kucio' pokazał, że nie gapa. Że zuch!

Jedno dość przypadkowe kopnięcie mogło kompletnie zmienić naszą optykę, tak jak zapewne jeden gol zdobyty w meczu z Bełchatowem zmieniłby znacząco ocenę tamtego spotkania. Cóż, tak to się w piłce układa, mecze często wygrywa się i przegrywa pojedynczymi zagraniami, dziś na szczęście wyszło na nasze.

Kwestia ważniejsza - jaki jest, jak zapytaliby klasycy z Kabaretu pod Egidą, "trynd".

Cieszą stwarzane sytuacje strzeleckie. Był ciąg na bramkę, był pomysł na grę, którego nie oglądaliśmy ani w Kielcach, ani w Warszawie podczas kopaniny z Bełchatowem. Przyjemnie patrzyło się na swobodę dryblingu Miro Radovicia, dobrze było widzieć Danijela Ljuboję w starym stylu wszędobylskiego, wychodzącego ze skóry, żeby pokazać krytykom, że mylą się w ocenie jego przydatności dla Legii. Fajnie wyglądało kilka podłączeń Bereszyńskiego, kilka zrywów Koseckiego, umiejętnością rozpoczęcia akcji kilkukrotnie zaimponował Daniel Łukasik.

Ogólnie rzecz biorąc - można zatem dostrzec progres w prowadzeniu gry ofensywnej. Były momenty, w których urywaliśmy się obrońcom, w których zdobywaliśmy teren podaniami. "Tyn trynd" trzeba określić mianem słusznego, radującego oko, godnego kontynuacji. Oczywiście, skuteczność jeszcze do poprawki. Co tu kryć, jakość większości zademonstrowanych dziś wykończeń - arcymizerna. Ale o skuteczność jestem spokojny, przyjdzie. Najważniejsze, że coś wreszcie zaczęło zazębiać się w grze ofensywnej.

Natomiast nasi ludzie nie wyglądali jeszcze na boisku szczególnie pewnie. Mieliśmy problem z odepchnięciem Podbeskidzia od naszego pola karnego, chaotyczne, prowadzone zrywami ataki gospodarzy sprawiały nam wiele problemów.

Choćby Bartek Bereszyński, tak jak dynamicznie podłączał się do ataków prawą flanka, tak jak imponował odpowiedzialnością, zaangażowaniem i wybieganiem, tak kilka razy pogubił się w ustawieniu w obronie, zdarzyło mu się stosunkowo łatwo przegrać indywidualny pojedynek. Mam problem z pełną oceną przydatności tego zawodnika na tej pozycji, tak jak chwilami chciałoby się zakrzyknąć: "Brawo, tego nam było trzeba" po jego rajdach zwieńczonych mocnymi dośrodkowaniami w pole karne, tak trudno oprzeć się wrażeniu, że Bereszyński na tej pozycji jeszcze nie raz i nie dwa zostanie wkręcony w ziemię przez przebojowych skrzydłowych.

Ha! Ale co tam Bereszyński. Wszak z drugiej strony czai się doświadczony reprezentant kraju Kuba Wawrzyniak, który z jednej strony potrafi zapewnić nam zwycięstwo kapitalnym trafieniem po rzucie rożnym, z drugiej strony, z właściwym sobie wdziękiem systematycznie prowokuje zagrożenie pod bramką Kuciaka, dziś choćby dopuszczając się faulu tuż przed naszym polem karnym po nieudanej próbie opanowania piłki, no i wystawiając głową piłkę Cetkoviciowi, który o mały włos (a właściwie mały palec Kuciaka), zrujnowałby nam już trzeci kolejny weekend.

Mimo wszystkich niedoskonałości, mecz w Bielsku okazał się jednak krokiem do przodu pod względem jakości naszej gry. Niewielkim, lecz zauważalnym. W sumie chyba to nawet lepiej że wygraliśmy ten mecz po ciężkiej walce, nie prezentując jakiegoś wybitnego futbolu, niż byśmy mieli sprasować gospodarzy trzy czy pięć do kółka. Dzięki temu możemy mówić nie o jakiejś nadzwyczajnej mobilizacji czy szczęśliwym zbiegu okoliczności, lecz o logicznym postępie w wynikach i grze Legii, o progresie, powolnym, lecz przecież widocznym. Wypada czekać zatem na kolejne gry z optymizmem, choć, uwaga, bez euforii. Bo wiosna jeszcze nie uczyniona.