Trójka do zera

Na taki mecz czekaliśmy tej wiosny. W mroźny piątkowy wieczór Legia pewnie pokonała drużynę Górnika Zabrze 3:0, umacniając się na pierwszym miejscu w tabeli oraz pozbywając jednego z rywali do mistrzowskiego tytułu, wszak nasza przewaga nad Górnikiem wzrosła już do dziewięciu punktów. Doskonały początek ligowego weekendu.

Kiedy rozmawiamy o różnego rodzaju 'specjalnościach zakładu', w przypadku Legii zwykle w pierwszej kolejności przychodzą nam do głowy definicje oparte na doświadczeniach wyraźnie negatywnych, typu wyjazdowe męczarnie gdzieś na prowincjonalnych boiskach, względnie rozczarowujące remisy na Łazienkowskiej z wszelkiej maści ligowymi przeciętniakami. Tymczasem specjalnością legijnego zakładu są również takie mecze jak ten piątkowy. Mecze, po których myślisz: "Hm, ten zagrał średni mecz, tamten podejmował złe decyzje, ten to w ogóle niczego ciekawego nie pokazał", a potem... patrzysz na wynik, widzisz 3:0 i przypominasz sobie, że w sumie mogło być dwa razy tyle.

Dwa tygodnie temu, po kopaninie z Bełchatowem, narzekałem na taktyczną niekonsekwencję i selekcyjną nerwowość trenera Urbana. Tym razem wypada mi zatem pochwalić... trenerską konsekwencję. Posadzenie na ławce Michała Żewłakowa po to, żeby przesunąć na środek obrony Artura Jędrzejczyka, umieszczenie w pierwszej jedenastce dopiero uczącego się nowego fachu Bartosza Bereszyńskiego - to decyzje odważne, odległe od wszelkiego personalnego kunktatorstwa, od szukania łatwizny, widać przy tym, że nie podyktowane jedynie doraźną potrzebą fizycznego wzmocnienia środka obrony w obliczu meczu takiego jak ten zeszłotygodniowy z Podbeskidziem, lecz wskazujące na zmianę systemową, przemyślaną, aczkolwiek zdaniem wielu spośród nas... spóźnioną. Również konsekwentne stawianie na Marka Saganowskiego kosztem 'Lado' Dwaliszwilego broni się póki co wymierną efektywnością takiej decyzji. Ze swojej strony, jak pisałem o tym już kilka razy, wolałbym Gruzina, dostrzegając w nim obietnicę czegoś więcej, niż może zaoferować nam Marek, ale uważam, że systemowo najistotniejsze jest, żeby w Legii był przejrzysty podział boiskowych ról. Zatem jeżeli napastnikiem jest 'Sagan', a jego dublerem 'Lado', mówię OK, taką trenerską decyzję szanuję i w pełni respektuję. Bardziej niż na przepychankach pod tytułem 'kto jest lepszym napastnikiem', zależy mi na tym, żeby nie było takiego chaosu i bałaganu jak z Bełchatowem.

Szkoda tylko, że za kolekcjonowanie 'żółtek' od nowa zabrał się 'Jędza', bo z Polonią oznacza to kolejną, tym razem wymuszoną roszadę w obronie. Czy okaże się nią powrót Michała Żewłakowa, czy wejście do składu Tomasza Jodłowca? W tym momencie stawiam na to pierwsze, nie tylko dlatego, że Jodłowiec będzie dopiero wracał do kadry po kontuzji, ale... czynię to z dość ciężkim sercem.

Kto zaimponował w piątek? W pierwszej kolejności wskazuję Daniela Łukasika. Kilka pokazów boiskowej antycypacji w wykonaniu 'Miłka' było absolutnie najwyższej próby, przy tym doskonała asekuracja, odpowiedzialne wypełnianie luk w grze defensywnej, bardzo mało strat. Vrdoljak zagrał wprawdzie mecz lepszy niż zdarzało mu się to w ostatnim czasie, naprawdę nieźle wszedł w pierwszą połowę, ale jednak wyraźnie pozostawał w cieniu Łukasika. Bartek Bereszyński - tu również kilka ciepłych słów. Imponującą ambicją wykazuje się ten chłopak, nawet po rajdzie w osiemdziesiątej minucie meczu potrafił jeszcze wrócić na swoją pozycję, żeby walczyć, jak lew i zwycięsko, ze świeżo wprowadzonym do gry 'Prezesem' Nakoulmą. Tym razem do poprawki, o dziwo, wyjścia do przodu, nie zawsze w odpowiednim momencie, nieco na 'hurrra', ale ludzi z takimi płucami i takim serduchem zdecydowanie nam potrzeba! No i jeszcze Inaki Astiz, przecierałem oczy, widząc jak w starym stylu bezbłędnie wyprzedza napastników gości, jak pewnie operuje piłką. Oby tak dalej.

Ucieszyła mnie tez ogromnie bramka Danijela Ljuboi. Jasne, niby nie grał najlepiej, seriami podejmował złe decyzje, zwalniał akcje, za co nawet zebrał porcję gwizdów pod koniec pierwszej połowy, pozwalał się przepychać Szeweluchinowi i Gancarczykowi, ale ta bramka... Cud, miód i orzeszki!

Rzecz sporej wagi teraz w tym, żeby nie popadać ze skrajności w skrajność, z wysokiej mobilizacji i koncentracji w samozadowolenie. Legia w pojedynczym meczu jest zdolna do zaprezentowania potencjału nieosiągalnego dla innych polskich drużyn. Demolka Śląska we Wrocławiu, nokaut mocnego przecież w zeszłym sezonie Ruchu w finale pucharu Polski, w tym sezonie trzy bramki w poznańskiej sieci już w pierwszej połowie meczu, wreszcie całkowita bezsilność Górnika w piątkowym starciu z nami - taką absolutną dominację nad bezpośrednim rywalem w walce o najwyższe cele w tym momencie potrafimy pokazać tylko my. Tyle że na przestrzeni całego sezonu chodzi o regularność i powtarzalność, a nie o pojedyncze erupcje, czego zresztą ponad wszelką wątpliwość dowiodły zeszłoroczne rozstrzygnięcia. Dlatego, Panie i Panowie... Nie grzejemy się!

Zwłaszcza, że aż przykro zestawić piątkowego Górnika ze wspomnieniem tego, co prezentował na jesieni. Gdzie tamta imponująca łatwość gry piłką, gdzie dynamika w ataku? Jakże widoczny jest brak Milika, jakże oni cierpią bez ostrych, precyzyjnych dośrodkowań Bembena. A Danch z Szeweluchinem, których, o zgrozo, sam niedawno reklamowałem, jako jeden z najlepszych duetów środkowych obrońców w lidze? Wolne żarty, w piątek najlepszym środkowym obrońcą Górnika był... defensywny pomocnik, Bartosz Iwan.

Ale to ich problemy. My złapaliśmy oddech, przypomnieliśmy sobie, że potrafimy stwarzać sytuacje, strzelać bramki, pewnie wygrywać mecze. Brawo!