Radwańska "zlinczowana"!?

Aga - Martina pierwsze zwarcie chciałoby się rzec, ale po kolei, oto sekwencja wydarzeń.

Agnieszka chociaż jest faworytką przegrywa w IV rundzie Australian Open z siedmiokrotną triumfatorką wielkoszlemową, ale już w sporcie wiekową Venus Wilams. To już wiemy wszyscy, musieliśmy zaakceptować, Aga na pomeczowej konferencji komplementuje rywalkę, do siebie ma pretensje  za niewykorzystane okazje:

- Zawsze są dwie, trzy akcje, które są decydujące w pojedynkach takich jak ten. Dzisiaj ich nie wygrałam. Nie skończyłam ich i nagle wróciły na moją stronę - powiedziała krakowianka. - Jestem również niezadowolona z niektórych moich decyzji, podejmowanych w równie ważnych momentach.
- Zaskoczyła mnie jej postawa w III secie. Była bardzo regularna. Działał jej pierwszy serwis, udawała jej się większość zagrań. Na wszystko miała odpowiedź.
- Venus nie wyglądała dzisiaj na 34-latkę. Pomimo, że rozegrała trudny mecz w III rundzie, nie było tego po niej widać. Zagrała bardzo dobrze, świetnie się poruszała i było widać w tym wszystkim świeżość.

Postawa godna pochwały, ponieważ przegrywać też trzeba umieć.

W kraju od tenisowych fachowców spływają głosy krytyki za mecz, ale w zasadzie jakiejś wielkiej tragedii  nie ma. Tomasz Wolfke,  dziennikarz i komentator sportowy, specjalizujący się w tenisie:

- Venus ostatnio, już od połowy ubiegłego roku, ewidentnie przeżywa renesans, ale Agnieszka wydawała się być w bardzo dobrej formie. Niestety to nie pierwszy raz, gdy w turniejach Wielkiego Szlema gra dwa-trzy dobre mecze, a potem przychodzi niespodziewany kryzys. To nie tak, że Venus ją zdominowała, tylko powróciły "demony"
- Wyszły wszystkie najgorsze cechy tenisa Agnieszki Radwańskiej. Przede wszystkim, i to już trzeba sobie odważnie powiedzieć, dopóki nie poprawi drugiego serwisu, to nigdy nie wygra turnieju wielkoszlemowego. Niezależnie od tego, czy będzie ją trenowała Martina Navratilova, John McEnroe, Wojciech Fibak czy Tomasz Wiktorowski.
 - Zabrakło śmiałości, odwagi, tenisowego szaleństwa - mówił komentator Polsatu Sport, Tomasz Tomaszewski. - W decydujących momentach grała słabo, bezpiecznie. (sport.pl)

Tragedii jednak nie ma, ponieważ choćby i sceptyczny Tomasz Wolfke o efektach współpracy Radwańskiej z Navratilovą pisał, w kontekście Wimbledonu nawet optymistycznie:

- Panie trenowały ze sobą może tydzień. Nie ma co oczekiwać cudów
- Agnieszka jest lekka, po trawiastym korcie wręcz "pływa". Intuicyjnymi zagraniami bezpośrednio po koźle jest w stanie narobić "bigosu" właśnie tym mocno grającym rywalkom. Pojawi się wielka szansa. Do tego dodajmy ogromne doświadczenie wimbledońskie Navratilovej, która być może zdradzi Agnieszce jakieś nieopanowane przez nią sekrety gry na trawie

W tym momencie na scenę wkracza owa legenda tenisa Martina Navratilova, od niedawna współopiekunka, konsultantka, oficjalna mentorka Isi i bezceremonialnie publicznie  w okienku TV  i poprzez portal Changeovertennis na cały tenisowy świat podoopieczną obsztorcowuje!

- Trzeba przyznać, że pod siatką nie grała tak, jak to ćwiczymy - mówiła Navrátilová.
- Radwańska nie weszła emocjonalnie w ten mecz, grała pasywny tenis - Williams bardziej chciała wygrać to spotkanie. Agnieszka za często posyłała piłkę na bekhend przeciwniczki. Jej uderzenia nie były tak silne, jak na treningu - powiedziała 58-latka urodzona w Pradze. Brak kontaktu wzrokowego w III secie skwitowała: „Równie dobrze mogłam obejrzeć ten mecz w hotelowym pokoju." Agnieszka nie wykonała nic z przedmeczowego planu. W skali od 1 do 10 jej występ oceniam na 1 - podsumowała bezlitośnie.

Powstało dosyć spore zamieszanie i konsternacja. W obronie córki stanął tata, Robert Radwański:

- Pani Navratilova nie ma jeszcze doświadczenia jako trenerka, mentorka czy guru. Myślę, że trochę przesadziła z tą oceną. Trzeba być stonowanym z taką krytyką, bo za chwilę będzie nowy mecz, nowe otwarcie i wszystko może pójść lepiej. Dlatego uważam, że Agnieszka nie zasłużyła tylko na jedynkę. (eurosport.onet.pl)

Jego opinia nie była spowodowana li tylko rodzicielskim nastawieniem, wiele osób ją podzieliło:

- Po co publicznie prać brudy? Swojego zawodnika co prawda nie wolno cały czas głaskać, ale się go nie linczuje. To nie było w porządku wobec Agnieszki - powiedział były tenisista Dawid Olejniczak. (sport.pl)

Również Wojciech Fibak wyraził wątpliwość wobec reakcji Wielkiej Mistrzyni.

Warto dodać, że znający doskonale córkę Robert Radwański również nie przesądza jeszcze o efektach współpracy silnej i stanowczej charakterem mentorki z świadomą siebie samej i kierującą samodzielnie sobą Agnieszką.

- Jeszcze jest za wcześnie na jakąkolwiek ocenę. Umówmy się, że gdyby Agnieszka w Australian Open doszła nawet do finału, to i tak nie byłoby w tym większej zasługi pani Navratilovej, po prostu za krótko jest przy Agnieszce. Podobnie gdyby Agnieszka przegrała w pierwszej rundzie, trudno by było ją za to obwiniać. (...) poczekajmy co najmniej do turniejów w Miami czy Indian Wells, wówczas minie kwartał i będziemy mogli oceniać pracę nowej trenerki.

Sama Aga już 7-8 lutego w FedCup w meczu Polski z Rosją zmierzy się w Krakowie z Marią Szarapową.

Tyle sekwencji wydarzeń. Co o tym wszystkim sądzić?

Pierwsza osobista uwaga. Nie lubię trenerów piłkarskich po przegranych meczach przed kamerami i mikrofonami jeżdżących po swoich piłkarzach, ich błędami  wybielających siebie samych, wolę typów w rodzaju Mourinho i Kloppa, którzy przecież po głowie sobie chodzić nie dadzą, a jednak na konferencjach przybierają inny ton niż w szatni, gdy trzeba gagatkom trafić do rozumu. Mam szacunek do osiągnięć, ale jakoś Martiny Navratilovej szczególną estymą nie darzę, wolałem Gaby Sabatini.

Sądzę również że Radwańska w meczu z Venus ewidentnie nie miała swojego dnia, uderzenie jej nie siedziało, pewność gry uleciała, walczyła z sobą samą, tak czasem bywa, niekoniecznie jest to „funkcja sportowa”,  biorytmy, wstała lewą nogą, zobaczyła że Dawid Celt obejrzał się za inną dziewczyną!? Diabli wiedzą co mogło być przyczyną!? Porażki rzecz jasna szkoda, ale większe rozczarowanie przeżyłem rok temu, gdy po wspaniałej grze z Azarenką, Isia nie była w stanie fizycznie przeciwstawić się Cibulkowej. Suma sumarum, teraz zatem jako kibic byłem wyrozumiały.

W obliczu tego co powyżej, jaką mam opinię na temat „zlinczowania” Agi przez Martinę? Yes, yes, yes! Trzy razy tak! Robert Radwański znający córkę doskonale przyznał: „Myślę, że chodzi o to, co jest w jej głowie. Wydaje mi się, że ten mecz był przegrany już w szatni, (...) zawiodła przede wszystkim głowa, nie wyszła z dobrym nastawieniem na ten mecz, więc skończyło się tak, jak się skończyło.” Według mnie celne spostrzeżenie i to samo dostrzegła również Navratilova. Owszem można mieć gorszy dzień, w którym nic nie wychodzi, ale mistrzynię musiało wkurzyć, że gdy Aga przełamała serwis Venus w pierwszym gemie trzeciego seta, gdy Stopa i Sakiewicz w komentarzu TV już „pisali epitafium” dla Wiliams, to zamiast „trzymać” Agnieszka odpuściła, a później w obliczu lepszej, silniejszej i bardziej zdecydowanej gry Amerykanki obraz z kortu powrócił do tego z pierwszego seta. To musiało Martinę wkurzyć, a że Aga nawiązać kontaktu z coachami nie próbowała, wzrokiem uciekała, zda się pogodzona z biegiem wydarzeń, to już mogło Navratilovą, walczaka nie z tej ziemi, z równowagi wyprowadzić. A to jeszcze nie wszystko.

Na konferencji prasowej Radwańska zachowała się fair wobec Venus, uznała jej wyższość, przyznała do własnych błędów, wszystko ok., ale też Aga na przybitą porażką nie wyglądała. Dosłownie ją zakończyła słowami:
- Rezultat w Australii nie jest wspaniały, ale muszę się z tym pogodzić. Wrócić na kort, potrenować. Zapomnieć i skupić się na kolejnych turniejach.

Mhm, rozpamiętywanie porażek może być błędem, ale szybkie przechodzenie nad nimi do porządku dziennego też może dobrze nie wróżyć. To nie pierwszy raz, gdy w konfrontacji z silnie uderzającymi przeciwniczkami, gdy uzyskują one stabilność swojej gry, nie popełniają zbyt wielu błędów, nie wyrzucają piłek za kort, Radwańska z takim stanem rzeczy wydaje się pogodzona, gdy przegrywa uznaje to za coś naturalnego, po prostu rywalka była lepsza, nie mogłam z nią wygrać, uderzała za mocno i celnie i tak jestem wśród topowych tenisistek zatem „muszę się z tym pogodzić”.

Głowa, głowa, głowa! Jeżeli Navratilova coś takiego dostrzegła i zdiagnozowała w podobny sposób, to jedyne co może zrobić to wstrząsnąć Radwańską, żeby wyrwać ją ze stanu w którym teoretycznie wszystko wydaje się być w porządku. Otóż chyba nie jest, jeżeli Aga szlema zamierza ustrzelić i niekoniecznie może tu chodzić o silniejszy drugi serwis i większą ilość winnerów, choć i jedno i drugie pewnie by się przydało. Potrzebne jest rozbicie tego stanu „samozadowolenia”, psychicznej równowagi, w którym Aga wydaje że się znajduje. Rozbicie, reset, a później tejże niezbędnej mentalnej równowagi  i pewności siebie zbudowanie na nowo, na już trochę innych warunkach, z oparciem na determinacji wejścia na sam wierzchołek.

Dzięki tacie, jego treningom, uporowi, poświęceniu Agnieszka dotarła do pierwszej 100, a następnie w okolice 10, najlepszych tenisistek świata. Gdy Robert Radwański jednak rugał córkę, beształ za błędy, wywierał presję, Isia potrafiła mu odpyskować na korcie, przy kamerach i mikrofonach i to nie przebierając w słowach, w stylu mało wyszukanym i godnym młodej damy, sportsmenki. Rodzicielski układ się wyczerpał, przy Tomku Wiktorowskim Agnieszka się usamodzielniła i uspokoiła, dzięki temu zadomowiła się na piątym, szóstym miejscu rankingowym WTA, dotarła do finału Wimbledonu, ale żeby być na samym topie, czegoś brakowało. Zgłoszenie się do Martiny Navratilovej świadczy, że ambicje nie zostały spełnione, szuka się recepty na jeszcze mały progres, którego potwierdzeniem byłby wielki sukces, triumf wielkoszlemowy. Uznana mistrzyni, do sprawy podeszła poważnie, nie jest „malowanym” konsultantem i takim być nie zamierza, widząc nastawienie Agnieszki zareagowała zgodnie z własnym charakterem, 18 krotnej indywidualnej zwyciężczyni turniejów wielkiego szlema, nie znoszącej porażek, nie godzącą się na nie, zawsze nieustępliwej, zdeterminowanej, nawet przy wygranych czasem z własnej gry niezadowolonej, dążącej do dominacji, wierzącej że może ją osiągnąć, potrafiąca własną wolą walki, nieustępliwością złamać przeciwniczkę. Ten „gen zwycięstwa” posiadały najlepsze z najlepszych, Justin Henin, Steffi Graf, Arantxa Sanches Vicario być może najmniej tenisowo uzdolniona, ale walcząca zawsze do upadłego. Jeśli Martina chce go zaszczepić Agnieszcze dotychczasowy mentalny, psychiczny „dobrostan”, wewnętrzne samozadowolenie i samouspokojenie musi rozbić i zburzyć. Byliśmy świadkami takiej próby.

Zderzenie było nieuchronne, musiało nastąpić i dobrze że ziściło się już na samym początku. Albo ten układ się rozwali, panie ze sobą współpracować nie będą potrafiły, Aga nie da się wpierw złamać, zresetować, a następnie odbudować, albo z tej mąki będzie chleb. Proces niełatwy, bez gwarancji sukcesu, rozbita, a niepoukładana mentalnie na nowo, Agnieszka na korcie może się również rozsypać. Jeśli będzie próbowała grać tenis do którego nie ma wewnętrznego przekonania, nic z tego nie będzie, gorzej posypią się porażki skutkujące spadkiem w rankingu. „Dobrostan” gwarantuje jej to co osiągnęła, przy zmianach, może zrobić kroczek do przodu, ale też i krok do tyłu i to nie jeden.

Padły zarzuty wobec Navratilowej dlaczego tak surowo potraktowała podopieczną publicznie w blasku kamer, ale Martina już wyjaśniła, że wcześniej rozmawiała też z Agnieszką w cztery oczy, reakcja być może nie była taka jakiej się spodziewała, wstrząs, „obudzenie” nie nastąpiło, stąd zapewne medialny postępek. Ile razy rodzic, lub nauczyciel, próbuje coś tłumaczyć, wbija do głowy, a widzi że „produkuje” się na darmo, nauka niby jest wysłuchiwana, ale po prawdzie idzie w las, „uczeń” niby przytakuje, zgadza się, ale i tak lepiej wie swoje. „Dotarcie do świadomości” być może powinno mieć wówczas charakter wstrząsu, nawet drastycznego, bez „medialnej poprawności”.

Martina Navratilova:
-Powiedziałam to głośno, ponieważ wiem, na ile więcej ją stać. Pewnie byłam dla Agnieszki zbyt surowa, ale to dlatego, że wiem, że ona może być dużo lepsza. Wygrała drugiego seta, mimo że nie prezentowała swojego najlepszego tenisa. Za pierwszego seta zasłużyła może na coś więcej niż na jedynkę, ale trzeci to już była jedynka.
- Jestem surowa, ale taka sama jestem w stosunku do samej siebie. Siebie też bym tak oceniła. Nie kwestionuję jej wysiłku, to jest poza dyskusją. Natomiast nie uznaję mówienia: "grałaś wspaniale", kiedy tak nie było, ale jestem pierwsza, która powie: "grałaś świetnie", kiedy tak było.
- Musicie pamiętać, że pochodzę z rodziny, w której gdy pewnego razu wygrałam Wimbledon, ojciec powiedział: "gratulacje za zwycięstwo, ale tak dobrze to ty wcale nie grałaś". Tak więc mam to w swoim DNA.
- Moje komentarze były szczere. Mecz był w jej rękach. Pozostało tylko odpowiednio się dostosować i grać tak, jak ona jest w stanie. Agnieszka nie czuła piłki, więc ani przez chwilę nie czuła się komfortowo, kiedy ją zagrywała. Owszem, takie dni się zdarzają. Kluczem jest to, żeby umieć to przezwyciężyć. Mam nadzieję, że następnym razem się uda.
- Ja też mam problem z krytyką, ale trzeba umieć ją przyjąć. (eurosport.onet.pl)

Świetnie, nie ma przebacz, już wiadomo, że albo Martina z Agą się nie dogadają, zatem ich współpraca nie ma sensu, albo...

Jak w tym wszystkim odnalazła się Agnieszka Radwańska i jak zareagowała na słowa krytyki ze strony mentorki?