O Krzysiu, który nadal wierzy

Wczesną jesienią zeszłego roku mojej koleżance przytrafił się wypadek samochodowy. Chłop jej wyjechał z podporządkowanej i rąbnęła mu w bok z prędkością +/- 90km/h. Samej E. na szczęście nic wielkiego się nie stało. OK., standardowe w takich razach bóle górnych partii kręgosłupa, ogólne siniaki i uraz psychiczny to z pewnością żadna radocha, niemniej zgódźmy się – mogło być znacznie gorzej. Niestety, ukochany samochodzik koleżanki pokiereszował się w takim stopniu, że konieczny okazał się zakup nowego. Płacz płaczem, trauma traumą, a jeździć czymś trzeba, bo to i praca, i dziecko w szkole, i w ogóle.

Budżet koleżanki na ów zakup wynosił ok. dwudziestu pięciu tysięcy złotych. Żadna wielka fortuna, Porsche Panamera kupić się za to nie da, ale i tak wachlarz możliwości oferuje całkiem spory. Gdyby dało się taniej – świetnie. Zawsze parę złotych zostanie na dodatkową rehabilitację, no i dobrze mieć jakieś oszczędności. Z drugiej strony, w razie jakiejś super okazji rodzice zasygnalizowali możliwość dorzucenia paru tysi. Ale wiecie jak to bywa z kasą od rodziny. Parafrazując slogan znanego banku – nie tylko pieniądze jesteś winny. Och, oczywiście, kredyt komercyjny też wchodził w grę, lecz jedynie w ostateczności. Wiadomo, wziąć łatwo, spłacać znacznie trudniej. Zwłaszcza, gdy do dyspozycji ma się jedną pensję, wcale niekoniecznie babilońską, a na utrzymaniu siebie, syna w wieku wczesnoszkolnym i mieszkanie.

Z początku E. upatrzyła sobie jeden z modeli Toyoty. Cóż, solidna marka, szeroko znana z niezawodności, no i oferująca duuuży komfort jazdy. W zakresie 15-23 tysiące dało się poszukiwanych Toyot znaleźć całe mrowie. Sęk w tym, że w najlepszym przypadku ośmioletnich, a zwykle nieco starszych. Corolla za Upa? Proszę bardzo. 2004 za 2011? Hmmm… Namówiliśmy więc E., by rozejrzała się za czymś nieco mniej renomowanym, ale za to młodszym. Po długich poszukiwaniach na ostatecznej ‘shortliście’ wylądowały cztery auta:

1) pięciodrzwiowa Corolla 1,4D, 2006 za 18500 plus opłaty rejestracyjne;
2) trzydrzwiowa Corolla 2,0D, 2004, 16000;
3) Mitsubishi Colt 1,6B + LPG, 2008, 19000;
4) VW Polo, 1,4B, 2011, 29500.

Które ostatecznie zostało wybrane? A Ty, Drogi Czytelniku, na co byś się zdecydował? Ano właśnie. Tak bez oglądania trudno stwierdzić. Jak, jak? Jasne, ja też bym tę listę poszerzył. Paroletnia Fiesta? Jakiś Peugeot? A może C3, dla mnie w sumie najfajniejszy wózek w tym segmencie. Ale E. nie lubi francuzów ani amerykańców. De gustibus i te rzeczy. Zupełnie inaczej typowałby Twój szwagier, jeszcze inaczej kumpel z pracy…

* * *

W różne odsłony CM/FM grywam namiętnie od kilkunastu lat. Ktoś powie, że dziecinada i/albo strata czasu. De gustibus i te rzeczy. Mnie cyberpiłka po prostu relaksuje. OK., od dawna już nie zarywam nocek ślęcząc nad wirtualną tablicą taktyczną, ani negocjacjami kontraktowymi, ale jak od czasu do czasu mnie wciągnie… No, hobby jak każde inne.

W chwili obecnej (lato 2031) mój Club Atletico Lanus stoi przed palącą potrzebą zakontraktowania napastnika. Poprzedniego goleadora opchnęliśmy za grubą kasę do Barcelony, zaś szykowany następca – to ci peszek… – wziął i się ciężko połamał. Do zdrowia wróci za siedem-osiem miesięcy, do formy najwcześniej za rok. Mamy niby jeszcze jednego zdolnego smarkacza w rezerwach, ale składanie ciężaru strzelania bramek wyłącznie na jego barki byłoby w tym momencie bez sensu. Owszem, można go włączyć do kadry pierwszego zespołu, niech trochę posiedzi na ławce, pogra ogony, generalnie się otrzaska, może co jeszcze kiedyś z niego będzie. Po długich poszukiwaniach, namysłach i przesiewaniu kolejnych kandydatur przez coraz to drobniejsze sitka koniec końców pozostałem z trzema opcjami:

i. German San Andres, 33 lata, bez klubu.

Gwiazda. Światowego. Formatu. Z reprezentacją Argentyny Mistrz Świata A.D. 2026 i autor hattricka (!!!) w zwycięskim finale z Brazylią oraz brązowy medalista Mundialu cztery lata później, kiedy to zakończył reprezentacyjną karierę. W sumie przyniosła mu ona 71 występów i 58 bramek w narodowych barwach. Kapitalny bilans, nieprawdaż? A pewnie byłby lepszy, gdyby nie uporczywe kontuzje kręgosłupa, które w sumie zabrały mu cztery lata grania.

Na niwie klubowej dwukrotny zwycięzca LM (najpierw z Realem, potem z Man City), wielokrotny mistrz Hiszpanii i Anglii oraz król strzelców w obu ligach. Parę dni temu po wspaniałych siedmiu sezonach rozstał się z the Citizens. Teraz pewnie chodzą mu po głowie jakieś przedemerytalne saksy u Arabów, ale… Ale że do wielkiej kariery startował właśnie z Lanus, rad by może na stare lata pokopać jeszcze w ojczyźnie i wspomóc swój pierwszy klub.

Czyli co? Nic, tylko brać?

No… niekoniecznie. German wciąż ma wysokie mniemanie o własnej klasie, które dość bezpośrednio przekłada się na jego wymagania płacowe. Owszem, chłop ma świadomość, że takiej kasy, jak ostatnio w City, to już na pewno nie dostanie. Niemniej to, czego chce, wysadziłoby nasz budżet kontraktowy przez sufit. Nie no, stać nas niby. Po tej barcelońskiej transakcji stan konta prezentuje się naprawdę sympatycznie, zarząd łaskawie zgadza się na hojne opłacanie gwiazd, ale… Ale komin płacowy? Dać jednemu, niechby nawet genialnemu piłkarzowi prawie dwukrotnie więcej, niż dostaje ten obecnie najlepiej wynagradzany? A co, jeśli wywoła to bunt w szatni?

Dalej – wiek. Coś takiego, jak ‘re-sale value’ w tym przypadku nie istnieje. Po prostu nikomu go już nie sprzedamy. Dobrze w ogóle, jeśli Andres faktycznie rozegra te dwa sezony (na tyle chce umowę). A jeśli znów dopadną go felerne plecy i będziemy mu płacić przez nos tylko dlatego, że się leczy? Echhh…

ii. Sebastiao, 19 lat, Union de Santa Fe.

Gwiazda (nieodległej) przyszłości. Chłopak ma taki potencjał, że moi skauci reagują na niego jak gimnazjaliści na gwiazdę bawarskiego kina akcji. Mimo że Tatengues to tylko drugoligowy średniak, Sebastiao regularnie grywa w brazylijskiej młodzieżówce. Ma nawet na koncie debiut w sparringu dorosłej ekipy Kanarków. Za dwa-trzy sezony najprawdopodobniej będzie wart niewyobrażalne pieniądze, a w tzw. międzyczasie natrzaska goli aż miło. W sumie dziwne, że do tej pory nikt poważniejszy od nas się nim nie zainteresował, ale to się może szybko zmienić.

Problem w tym, że chłopaki z Unionu nie są w ciemię bici i wiedzą o tym wszystkim dokładnie tak samo, jak my. Mają świadomość, że za długo już Sebastiao u siebie nie utrzymają, ale za orzeszki na pewno go nie puszczą. Według wszelkiego prawdopodobieństwa czekają nas długie, żmudne przepychanki cenowe. I wcale niewykluczone, że skończą się na tym, iż po miesiącu zjawi się jakiś europejski tuz i zgarnie nam chłopaka sprzed nosa.

iii. Maximilliano Martinez, 26 lat, Chivas.

Opcja z różnych względów pośrednia. Jakiś czas temu Maxi dał się poznać w barwach Chacarity jako solidny ligowy fachura. Nic tam na miarę króla strzelców, czy poważnej gry dla Albicelestes (choć cztery mecze w kadrze zaliczył), ale te naście bramek na sezon spokojnie gwarantował. Ta regularność musiała mocno przypaść do gustu włodarzom Kozłów, gdyż dwa lata temu zapłacili Grabarzom za Martineza cztery miliony dolców. Niestety (?), sam Maxi w Guadalajarze odnalazł się raczej słabo, zagubił gdzieś skuteczność i z każdym oknem transferowym opadał coraz niżej w rankingu napadziorów Rabano Sagrado. Aż w końcu opadł na tyle nisko, że Chivas bez mrugnięcia okiem łykną za niego ćwiartkę tego, co ongiś zapłacili, byleby tylko zszedł im z listy płac.

Tania solidność, hm? Może i tak, niewykluczone jednak, że to wcale nie meksykański klimat nie służył wychowankowi Chacarity. Może chłopak się po prostu skończył. Tak przecież bywa. Szczyt formy osiągasz w wieku lat dwudziestu trzech, a potem to już tylko gorzej i gorzej. Kupimy go, wyrzucimy bańkę w błoto, a zimą znów będziemy gmerać za napastnikiem. Ale jeśli go nie kupimy, a skusi się np. Godoy Cruz (klub mniej więcej naszej postury) i chłopak w ich barwach pakować nam będzie gola za golem…?

A Wy, Drodzy Czytelnicy? Macie jakieś sugestie? Wirtualnych dolarów Wam, co prawda, w ramach opłaty za doradztwo nie przeleję, służę jednak wszelką pomocą w podobnych przypadkach.

* * *

Achhh… Sugerujecie mi – i to zupełnie za darmo – żebym Wam wreszcie wyjaśnił, po co o tym wszystkim się rozpisuję? No, skoro tak Wam zależy… Odpowiedź zawiera się w nazwiskach dwóch ludzi: Michała Masłowskiego i Krzysztofa Stanowskiego.

Zacznijmy może od gracza (jeszcze?) Zawiszy. Otóż Michał Masłowski to człowiek, a więc istota nieskończenie bardziej skomplikowana od jakiejkolwiek bądź Toyoty, Mitsubishi, czy Volkswagena. W dodatku piłkarz. Prawdziwy. Zrobiony z krwi, kości, mięśni, skóry, emocji, uczuć, doświadczeń, etc., a nie – jak moje „menedżerkowe” cele transferowe – z zer i jedynek. Nie, wbrew pozorom nie jest to takie oczywiste, przynajmniej nie dla wszystkich. Ale o tym jeszcze będzie, podobnie jak o zerach i jedynkach.

O M.M. jest ostatnio dość głośno, nie ma sensu zatem rozwlekać się na temat jego życiorysu. Tak tylko po łebkach: drogi do kariery nie miał, delikatnie rzecz ujmując, usłanej różami. Przebijał się długo i z mozołem, po drodze łącząc kopanie gały z „normalną” pracą zarobkową. Ale twardy był, nie dał się przeciwnościom losu, no i wreszcie odpalił. W barwach bydgoskiego Zawiszy wygrał tzw. I ligę w sezonie 2012/3, zaś w następnych rozgrywkach zapracował na miano Odkrycia Roku w Ekstraklasie. Otrzymał także szansę debiutu w narodowych barwach, które – jak do tej pory – przywdziewał w trzech spotkaniach. Jak to w przypadku każdego choćby ćwierćzdolnego grajka bywa (a Michał zdaje się bardziej utalentowany), rodzime gryziklawiaturki z mety zaczęły go transferować za granicę, lub „przynajmniej” do silniejszego klubu, niż Zetka. I byłby się pewnie taki transfer szybko zmaterializował, gdyby nie przykra kontuzja, która na ładnych kilka miesięcy wstrzymała karierę „Masła”.

Mimo problemów zdrowotnych strzelinianina, wciąż pamiętała o nim warszawska Legia. I teraz wreszcie wygląda na to, że chłopak naprawdę trafi (już trafił?) na Ł3. Sprawa wywołuje wiele powszechnych i – zdać by się mogło – łatwo zrozumiałych kontrowersji.

Po pierwsze, owszem, Legia dysponuje znacznie wyższym budżetem, niż kupująca auto koleżanka E. Niemniej, cokolwiek by o Bogusławie Leśnodorskim nie sądzić, wypada wierzyć, że legijny prezes nie traktuje transferowanych do klubu zawodników jak samochodów, które dziś można kupić, jutro na nowo wstawić do komisu.

Po drugie, odpowiedzialność włodarzy Legii za wydawane pieniądze jest nieskończenie większa, niż moja odpowiedzialność za wirtualne finanse C.A. Lanus. Moja porażka transferowa grozi w najgorszym razie niezadowoleniem rodziny i sąsiadów wywołanym wydawanymi przeze mnie rykami wściekłości. Porażka B.L. to realne, wymierne straty, wcale nie tylko finansowe. Nic więc dziwnego, że tak powszechne są dyskusje o tym, czy „Masło” okaże się wart swej ceny. Milion, czy nawet siedemset tysięcy euro to kupa kasy. Naprawdę nie dałoby się znaleźć za tę cenę nikogo lepszego, niż Masłowski? I czy to aby nie za wielkie ryzyko tyle za niego płacić? W końcu raz zapłacone = wydane.

Po trzecie, M.M. jak do tej pory zagrał w życiu jeden dobry sezon w tzw. I lidze i jedną dobrą rundę w Ekstraklasie. Skąd przekonanie, że będzie w stanie wznieść się na podobny poziom w barwach Legii, od której wymaga się jednak ciut więcej, niż od Zawiszy? Mimo wieloletnich starań speców z SI Games, kolejne wersje ich produktu odzwierciedlają rzeczywistość tylko w jakimś tam stopniu. To wciąż, mimo wszystko, tylko gra. Przy pewnym doświadczeniu da się z dużą pewnością określić, co się w niej udaje, co nie. Tymczasem rzeczywistość oznacza nieskończoność wariantów. Ewentualności, o jakich najbardziej kreatywnym programistom nawet się nie śniło. Masłowski może okazać się hitem, supergwiazdą, która opuści Legię za dwa sezony i przyniesie klubowi dziesięć milionów euro czystego zysku. A zanim to się stanie, poprowadzi za chwilę drużynę do półfinału LE, zaś w przyszłym sezonie do wiosennych rund wyśnionej LM. A może będzie klapą. Koszmarną wtopą, wiecznym pacjentem, który po wiek wieków stanowić będzie powód do drwin z Legii i sromotnego wstydu dla jej kibiców. A może zupełnie co innego.

Współpraca z żywymi ludźmi w prawdziwym, niewirtualnym świecie to kopalnia niekończących się zaskoczeń. Możemy wypracowywać procedury, trzymać się dobrych praktyk, korzystać z wiedzy i doświadczeń, a koniec końców i tak nie mamy żadnej pewności, co czeka za następnym zakrętem. Dlatego – co przecież powszechnie wiadome i oczywiste – warto się zastanowić, czy wejdziemy w ten zakręt z luzem, czy może jednak spróbujemy przyhamować.

* * *

Oczywistości? Być może, ale – powtarzam – nie dla wszystkich. Wyjątek stanowi Krzysztof Stanowski, założyciel i naczelny portalu Weszło! i samozwańczy spec od nauk ekonomicznych. Owa szeroko znana w kibicowskim światku postać co wtorek raczy czytelników felietonem, w którym nierzadko odsłania swe arcyzabawne poglądy na temat pieniądza. Dlaczego arcyzabawne? Pozwolę sobie przytoczyć świeży przykład. A nawet dwa świeże przykłady, gdyż we wtorek redaktor Krzysiu postanowił strzelić z dubeltówki.

W pierwszym uderzeniu zaprezentował – nie po raz pierwszy zresztą – poglądy, których szczyt popularności przypadł tak z półtorej dekady temu. Wtedy właśnie w wiek produkcyjny wkraczali ludzie urodzeni jeszcze w PRL i dobrze nieboszczkę pamiętający, ale wychowani i wyedukowani już w III RP. Jedno z pierwszych odkryć, jakie czynili w dorosłym życiu, często stanowił fakt, iż czczony przez ich rodziców, zapewniający jako-takie bezpieczeństwo etat daje znikome profity w porównaniu z nowymi formami zarobkowania. Przedstawicielstwa handlowe, agencje ubezpieczeniowe – na tym wszystkim dało się wówczas wybić. Zamiast ciułać grosz do grosza z głodowej pensyjki, gromadzić coś, co nawet wyglądało na fortunę. Ze zdezelowanych Poldków i Uniaczy przesiadać się na Golfy czwórki (Krzysiu coś o tym wie), Passaty, klasy C, klasy S nawet. Zaciągać kredyty na szeregówki, a jak dobrze pójdzie, to i na apartamentowce. No i, rzecz jasna, modlić się po pięć razy na dzień zwróciwszy głowę w stronę najbliższego oddziału swojego banku. Czcić Balcerowicza, laissez-faire, domagać się zmniejszenia, uliniowienia, a najlepiej, w cholerę, zlikwidowania podatków. Na każde słowo z przedrostkiem „soc” reagować napadem alergii. Śpiewać hymny ku chwale Wolnego Rynku.

A potem rynek okazał się dla nich szybki. Za szybki. Koniunktura opadła, nadszedł kryzys, raty kredytów zaczęły rosnąć w tempie odwrotnie proporcjonalnym do spadającej sprzedaży. I nagle okazało się, że koffane państewko jednak na coś się przydaje. Zwłaszcza, gdy młodocianych rekynów byznesu dopadły zmarszczki i kilogramy, miażdżyce i depresje, których prywatna przychodnia nijak nie chciała leczyć. Wyleczyli się za to ze snów o absolutnie wolnym rynku, w którym każdy ma nie tylko taki sam start, ale i takie same możliwości rozwoju.

Redaktor Stanowski nadal wierzy, że każde Getafe może być Realem. A jeśli nie jest, to wyłącznie przez własną nieudolność. Cóż, mamy wolność wyznania. I wolność wypowiedzi. Również takiej, jak wtorkowy krzysiowy tekst numer dwa. Gdyby Ci się, Drogi Czytelniku, nie chciało czytać całości, zacytuję ledwie jedno zdanie: Cóż to za różnica, czy kosztować będzie (Masłowski – przyp. a-c10) 400 tysięcy euro więcej, czy mniej? Nie. To nie jest pytanie retoryczne. Skądże znowu. Ekonomista Stanowski naprawdę nie dostrzega różnicy w tym, czy za objawienie jednej rundy Legia przeleje Zawiszy (czyt. Osuchowi) sześćset tysięcy, czy milion euro. Grunt, żeby się nadawał.

Zero-jeden. Nie. Nie ciąg zer i jedynek tworzących wirtualne postaci Germana San Andresa, albo Guillermo Ramona Ibarrastegui’ego (to ten opchnięty to Barcy, można sobie „r” poćwiczyć, prawda?). Jedno zero. I jedna jedynka. Albo się nadaje, albo nie.

Dziewięć miesięcy temu kol. Zbyszek pisał o Krzysiu, który wierzy, że jest ekonomistą. Dziś można śmiało dodać, że równie gorąco Krzysiu wierzy w parę innych rzeczy.

Tak. Wolność wyznania to niewątpliwie fajna sprawa.