Mundial - czas rozstrzygnięć

Na mistrzostwach świata rozpoczyna się faza pucharowa. W rywalizacji pozostały trzydzieści dwie drużyny i 19 lipca jedna z nich wzniesie najcenniejsze trofeum jakie można zdobyć w piłce reprezentacyjnej. Czekamy na dobrą piłkę, bo przecież poziom i przebieg fazy pucharowej mają decydujące znaczenie dla sposobu w jaki zapamiętany zostaje każdy mundial.

Rywalizacja w grupach nie stała na tak niskim poziomie jak można było obawiać się przed turniejem, ale też trudno powiedzieć, żeby obrodziła widowiskami, które będą przywoływane przez lata. Były grupy, w których sytuacja zmieniała się jak w kalejdoskopie od pierwszej do trzeciej kolejki, ale i były takie, w których wszystko toczyło się zgodnie z przewidywalnym scenariuszem. Doszło do kilku niespodzianek, jednak ich kalibru nie da się porównać do tego co przydarzyło się Francji w 2002 i 2010, Hiszpanii w 2014 czy Niemcom w 2018 i 2022.

Właśnie brak sensacji sprawia, że szerokie grono faworytów póki co idzie ławą. Oczywiście niektóre drużyny nie weszły jeszcze na swój najwyższy poziom (Hiszpania, Portugalia), inne przeszły przez swoje grupy jak burza, imponując polotem i skutecznością (Argentyna, Francja), ale generalnie gwiazdy na pewno nie zawodzą. Do tego mamy zespoły takie jak USA, Japonia, Maroko czy Kolumbia, które mierzą wysoko i chcą wedrzeć się do strefy medalowej. Wszystko to stwarza warunki sprzyjające ku temu, byśmy byli świadkami spektakularnych widowisk w fazie pucharowej. Jak będzie w praktyce - przekonamy się już wkrótce.

Górna połówka drabinki wygląda następująco:

Niemcy – Paragwaj, Francja – Szwecja, Kanada – RPA, Holandia – Maroko
Chorwacja - Portugalia, Hiszpania – Austria, Bośnia i Hercegowina – USA, Belgia - Senegal

Dolna połówka drabinki to poniższe pary:

Brazylia - Japonia, Norwegia – WKS, Meksyk - Ekwador, Anglia – DR Konga
Argentyna – Wyspy Zielonego Przylądka, Australia – Egipt, Szwajcaria - Algieria, Kolumbia – Ghana

Faza grupowa MŚ

* * * * * *

1/16 finału: Kanada – RPA 1:0

Mecz jak z koszmaru. Brak jakości, brak tempa, brak emocji. Długimi fragmentami oglądaliśmy chodzonego i można było zastanawiać się czy to naprawdę mecz życia dla obu drużyn, a może raczej odrabianie pańszczyzny na towarzyskim turnieju na drugim końcu świata. Jako zespół minimalnie bardziej podobali mi się przedstawiciele Afryki, ale Kanadyjczycy mają więcej piłkarzy o wysokich umiejętnościach. O wyniku przesądził chyba najlepszy z nich – Eustáquio. Zwykle imponujący elegancją, techniką, przeglądem pola, tym razem dopadł do bezpańskiej piłki na linii pola karnego i celnie uderzył w róg. Było to w doliczonym czasie gry i drużyna RPA nie zdołała już zareagować.

1/16 finału: Brazylia – Japonia 2:1, Niemcy – Paragwaj 1:1 k. 3:4, Holandia – Maroko 1:1 k. 2:3

Emocjonujący dzień na mundialu, bramki w doliczonym czasie gry, dogrywki, karne. Europa w odwrocie!

Najpierw mieliśmy typowy mecz dwóch różnych połów. Do przerwy Japonia była drużyną lepszą od Brazylii, nie tylko zdobywając bramkę, ale posiadając pełną kontrolę nad meczem. Po przerwie Brazylijczycy uprościli taktykę, pojawiło się więcej zagrań bezpośrednich, więcej dośrodkowań obliczonych na wykorzystanie lepszych warunków fizycznych w polu karnym Japonii – i to przyniosło efekt. Co prawda rozstrzygnięcie padło dopiero w piątej minucie doliczonego czasu gry, ale było ono w pełni zasłużone, bo Japonia po przerwie nie miała żadnych atutów.

Mecz Niemiec z Paragwajem stał na bardzo słabym poziomie. Paragwaj grał tak, jakby na ich ławce siedział trener Michniewicz, broniąc głęboko niskim blokiem. Niemcy zostali zmuszeni do ataku pozycyjnego, który prowadzili w jednostajnym tempie, nudząc widownię brakiem przyspieszenia i kreatywności. Piłkarską nędzę wynagrodziła dawka emocji. Ambitna walka Paragwaju o przetrwanie dogrywki zawisła na włosku kiedy do bramki przeciwnika trafił po rzucie rożnym Tah, jednak trafienie zostało anulowane z powodu interwencji VAR. Tah stał się symbolem niemieckiej niemocy w tym meczu, bo kiedy w dramatycznej serii jedenastek Niemcy odrobili dwie bramki straty i wydawało się logiczne, że wykorzystają momentum i dobiją przeciwnika, to właśnie Tah kopnął w trybuny i podarował trzecią piłkę meczową Paragwajowi, tym razem wykorzystaną. O reprezentacji Niemiec krąży opinia, że jest najsłabsza od dawien dawna, nie do końca z tym się zgadzam, myślę, że głównym winnym blamażu jest trener Nagelsmann, a Paragwaj został przez Niemców zlekceważony.

Wreszcie nadszedł czas na z niecierpliwością oczekiwany mecz Holandii z Marokiem. Spotkanie nie zawiodło, choć rozkręcało się powoli. Marokańczycy przeważali, Holendrzy się odgryzali. W drugiej połowie Holandia zdobyła bramkę na 1:0 dzięki trafieniu Gakpo (nawiasem mówiąc, wzruszająca historia z osobistym dramatem w tle) i wydawało się, że dowiezie prowadzenie. Marokański trener rzucił wszystko na szalę, zdjął gwiazdy Diaza i Bouaddiego, ale sytuacje nie przychodziły, aż do doliczonego czasu gry, kiedy znakomicie w pole karne Holendrów wbiegł Diop. W dogrywce Maroko nadal miało inicjatywę, doskonałą okazję miał Rahimi, ale Verbruggen popisał się fenomenalną interwencją. Doszło do rzutów karnych, które były egzekwowane… fatalnie, i to z obu stron. Marokańczycy okazali się minimalnie mniej fatalni, a może po prostu dopisało im szczęście, bo na początku serii Holandia mogła szybko stanąć przed szansą osiągnięcia dwóch bramek przewagi, jednak Verbruggen, który już praktycznie obronił karnego, pechowo wbił nogą piłkę do bramki.

1/16 finału: Norwegia - WKS 2:1, Francja – Szwecja 3:0, Ekwador – Meksyk 0:2.

Pierwszy mecz był niezwykle wyrównany. Norwegia prowadziła po cudownym trafieniu Nusy. W drugiej połowie w równie efektowny sposób do wyrównania doprowadził Diallo. W 86. Haaland dostawił nogę i przesądził o zwycięstwie Skandynawów. Była to sytuacja, której Haaland nie mógł zepsuć, choć wydawało się, że... próbował, niezbyt czysto trafiając w piłkę. Z pewnością nie był to udany mecz norweskiego snajpera, tak jak przekonywująca nie była gra Norwegii, można wręcz stwierdzić, że drużyna WKS długimi fragmentami meczu sprawiała lepsze wrażenie. Norwegów w niedzielę czeka walka o ćwierćfinał z Brazylią i chcąc rzucić wyzwanie Canarinhos, muszą zagrać zdecydowanie lepiej.

Drugi mecz nie był ani wyrównany, ani szczególnie emocjonujący, ale oglądanie reprezentacji Francji to czysta przyjemność. Francuzi dosłownie fruwają w ataku, bawiąc się grą i będąc nie do powstrzymania dla przeciwnika. Szwedzi grali ambitnie, choć prawdopodobnie dość szybko musieli zrozumieć, że są bez żadnych szans. Tym samym z MŚ pożegnały się już wszystkie zespoły z niedoszłej polskiej grupy, która przecież na papierze wydawała się tak wyrównana i mocna.

W ostatnim meczu Meksyk zmierzył się z Ekwadorem. Muszę przyznać, że pomyliłem się co Meksyku, nieufnie i sceptycznie oceniając szanse gospodarzy. Tymczasem Meksykanie grają twardo w obronie i skutecznie w ataku, a wszystko to w znakomitej atmosferze na legendarnym Estadio Azteca. W pełni zasłużone zwycięstwo i awans.

1/16 finału: Anglia – DR Konga 2:1, Belgia – Senegal 3:2, Bośnia i Hercegowina – USA 0:2.

Dla Anglii reprezentacja DR Konga miała być tylko przystawką przed rywalizacją w kolejnych rundach, ale przebieg meczu okazał się zaskakujący. Kongijczycy szybko strzelili bramkę i uskrzydleni rozgrywali naprawdę dobrą partię, a między słupkami wybornie spisywał się bramkarz Mpasi. Ostatecznie Anglicy zmogli rywala. Zmiany zaordynowane przez Tuchela pomogły wyjść poza schemat, który przez większość meczu nie działał, a mężem opatrznościowym okazał się niezawodny Kane. Kongijczycy nie byli w stanie utrzymać poziomu intensywności i koncentracji przez cały mecz, przestali wychodzić z kontrami, przestali odrzucać Anglików od swojego pola karnego, przestali nadążać. Nie było niespodzianki, ale była dramaturgia.

Pod względem dramaturgii wszystko przebił jednak kolejny mecz. Senegal grał doskonale. Przedstawiciele Afryki byli szybcy, pomysłowi, ich znakomici napastnicy szachowali defensywę Belgów, a bramka Sarra na 2:0 to jedno z najbardziej efektownych trafień turnieju. Belgowie wydawali się zagubieni i sfrustrowani, co potwierdzała kuriozalna pyskówka Trossarda i Tielemansa. A potem przyszły trzy minuty, które wstrząsnęły Senegalem. Najpierw bramkę kontaktową zdobył Lukaku, a za chwilę do bramki Senegalu trafił Tielemans po podaniu od, jakżeby inaczej, Trossarda. O zwycięstwie Belgów przesądził rzut karny z końcówki dogrywki, słuszny, choć może szkoda, że tej akcji nie zdołał z gry wykończyć Lukebakio. Co ciekawe, gra Belgii wyraźnie zyskała na dynamice, kiedy z boiska zeszły największe gwiazdy, De Bruyne i Doku. Wyśmienity mecz, prawdopodobnie najlepszy spośród dotychczasowych na tegorocznym mundialu.

W trzecim meczu Amerykanie pewnie pokonali Bośnię i Hercegowinę. Przyznam, że nie udało się mi się utrzymać przytomności przez cały mecz, ale poderwałem się na równe nogi, kiedy przy stanie 1:0 dla USA czerwoną kartkę ujrzał strzelec bramki Balogun. Do żadnego bośniackiego szturmu jednak nie doszło, grający w dziesiątkę Amerykanie spokojnie stopowali przeciwnika, zdobywając jeszcze bramkę na 2:0 po rzucie wolnym.

1/16 finału: Austria – Hiszpania 0:3, Chorwacja – Portugalia 1:2, Algieria - Szwajcaria 0:2.

Hiszpania wróciła! Po fazie grupowej można było mieć wątpliwości, czy Hiszpanie są w stanie zbliżyć się do poziomu sprzed dwóch lat, ale mecz z Austrią wydaje się przesądzać, że podopieczni de la Fuente znów są bardzo mocni. Nie chodzi nawet o wynik i trzy bramki, a o sposób gry oparty o aktywność w wysokim odbiorze piłki, która pozbawia przeciwnika tlenu.

Głównym daniem dnia miała być rywalizacja Chorwacji z Portugalią, i faktycznie tak było, choć żeby delektować się rewelacyjnym poziomem drugiej połowy meczu, trzeba było najpierw przetrwać senne pierwsze czterdzieści pięć minut. Awans Portugalii mocno szczęśliwy, Chorwacja sprawiała lepsze wrażenie i zasłużenie wyszła na prowadzenie po trafieniu Perisicia. Potem przyszła kolej na aktywność systemu VAR, który najpierw pozbawił trafienia Ronaldo, a następnie dał Portugalii rzut karny za faul niemożliwy do wychwycenia gołym okiem. W doliczonym czasie do chorwackiej bramki trafił zmiennik Ronaldo, Ramos, wykorzystując bierność chorwackich obrońców, zwłaszcza Gvardiola. Największy dramat miał jednak dopiero nadejść. W jednej z ostatnich akcji meczu Gvardiol przez chwilę cieszył się z odkupienia win, bo trafił na 2:2. Bramka została jednak anulowana z powodu spalonego, a moment podania wyznaczał nieuchwytny kontakt głowy Matanovicia z piłką. Nieuchwytny dla ludzkiego oka, bo zamontowany w piłce czip wykazał kontakt. Bardzo pechowy dzień Chorwatów, choć trzeba przyznać, że już pierwszy mecz turnieju, przeciwko Anglii, wyeksponował problem tej drużyny, którym była gra w obronie.

Ostatni mecz nie zachwycił. Szwajcarzy wykorzystali swoje doświadczenie, ogranie i korzystny początek meczu i łatwo wypunktowali Algierię. Po pierwszej połowie można było mieć jeszcze nadzieje na emocje po przerwie, ale błyskawiczny gol na 2:0 zamknął temat. Szwajcarzy nie musieli, Algierczycy nie umieli i mecz ostygł.

1/16 finału: Australia – Egipt 1:1 k. 2:4, Argentyna – Wyspy Zielonego Przylądka 3:2, Ghana - Kolumbia 0:1.

Pierwszy mecz był brzydki. W starciu Australii z Egiptem dużo było fizycznej walki, natomiast brakowało jakości i płynności. Egipt był bardziej zainteresowany rozstrzygnięciem meczu w regulaminowym czasie gry, ale na drodze ekipy Salaha stał australijski bramkarz Beach. O dziwo tego właśnie Beacha trener Australii ściągnął z boiska przed konkursem rzutów karnych, zastępując doświadczonym Ryanem. Zagrywka va banque nie przyniosła efektu, Ryan nie obronił ani jednego karnego. Jego odpowiednik z Egiptu nie musiał popisywać się kunsztem, bo Australijczycy dwukrotnie nie trafili w bramkę i tym sposobem poznaliśmy kolejnego uczestnika 1/8 finału.

Drugi mecz dnia przejdzie do historii mistrzostw świata niczym heroiczna walka Kamerunu z Anglią z 1990 roku. Rywalizacja Argentyny z Wyspami Zielonego Przylądka rozpoczęła się zgodnie z przewidywaniami. Argentyńczycy nie forsowali tempa, ale mieli ogromną przewagę i prowadzili po bramce Messiego z pierwszej połowy. Po przerwie Kapowerdeńczycy nieoczekiwanie wyrównali i doprowadzili do dogrywki. W niej faworyt szybko trafił, jednak debiutanci znów wyrównali dzięki pięknej bramce Cabrala. Na trzecią bramkę Argentyny drużyna Wysp Zielonego Przylądka już nie zdołała odpowiedzieć, ale zepchnęła Argentynę do obrony i do ostatniej minuty dogrywki zaciekle walczyła o wyrównanie. Cudu nie było, ale Kapowerdeńczycy zasłużyli na szacunek i sympatię.

Grono uczestników 1/8 finału uzupełniła Kolumbia, która pokonała Ghanę najniższym możliwym wynikiem, szybko zdobywając bramkę i mając kolosalną przewagę przez cały mecz. Wynik utrzymywał się na styku, ale to za sprawą nieskuteczności reprezentacji Kolumbii, bo Ghana była całkowicie bezradna, nie potrafiąc zbliżyć się do kolumbijskiej bramki.

* * * * * *

1/8 finału: Kanada – Maroko 0:3, Francja – Paragwaj 1:0.

Pierwszy dzień kolejnej rundy bez większych emocji. Mecz Kanady z Marokiem rozpoczął się zaskakująco. Marokańczycy byli senni, ospali, w ich grze nie było widać zwykłej energii, w dodatku szybko kontuzji doznał ich podstawowy napastnik Saibari. Wystarczył jednak jeden pomysłowo rozegrany rzut wolny w 50. minucie meczu, żeby wszystko się zmieniło. Maroko objęło prowadzenie, Kanadyjczycy musieli zmienić taktykę, na boisku pojawiło się więcej przestrzeni i od tego momentu nie było już żadnych wątpliwości co do tego, która z drużyn jest lepsza.

W drugim meczu Francuzi męczyli się z Paragwajem. Paragwajczycy zaparkowali autobus w polu karnym, nie zostawiając Francuzom ani centymetra wolnego miejsca. Nie było błyskotliwych akcji, efektownych dryblingów ani celnych strzałów, była za to upalna pogoda i plażowa atmosfera na trybunach. W drugiej połowie pojawiły się złośliwe faule, przepychanki i prowokacje. Bardzo brzydki mecz. Francuzi wbili bramkę z rzutu karnego i grają dalej, ale rywalizacja z Paragwajem pokazała, że oni też są tylko ludźmi.

1/8 finału: Brazylia – Norwegia 1:2, Anglia – Meksyk 3:2.

Drugi dzień 1/8 finału zrekompensował miałkość pierwszych meczów, tym razem emocji było co niemiara. Norwegia odesłała do domu Brazylię. Niespodzianka? Historycznie i biorąc pod uwagę dotychczasowe mecze obu drużyn na tegorocznym mundialu, chyba tak. Nawet pierwsza połowa niedzielnego meczu nie zapowiadała takiego rozstrzygnięcia. Brazylijczycy byli bardziej konkretni, podczas gdy Norwegowie łatwo tracili piłkę, słaby dzień miał między innymi błyskotliwy Nusa. Trudno powiedzieć jak potoczyłby się ten mecz, gdyby nie rzut karny obroniony przez Nylanda w 14. minucie, doskonałą sytuację miał też po przerwie Endrick, który pojawił się na boisku w 58. minucie meczu. Ale Norwegowie w żadnym momencie nie wyrzekli się swojego pomysłu na ten mecz. Posiadali piłkę, grali ofensywnie, dążyli do wykreowania sytuacji Haalandowi. I wreszcie nadeszła 79. minuta meczu, kiedy Haaland po mistrzowsku wygrał walkę o pozycję z Gabrielem. Haaland dobił potem Brazylię doskonałym uderzeniem zza pola karnego i bramka Neymara z jedenastki nie mogła już nic zmienić. Piękna mundialowa przygoda Norwegów.

Drugi mecz został opóźniony o godzinę z powodu warunków atmosferycznych. Było w nim wszystko, bramki, parady bramkarzy, czerwona kartka, ogromna dramaturgia. Meksykanie grali z determinacją i pasją, ale Anglicy nie odstawali pod względem fizycznym ani wolicjonalnym. Widzieliśmy jak wielkie gwiazdy światowego futbolu, milionerzy, walczą jak lwy umieszczone na ich reprezentacyjnych trykotach. Ostatecznie zatriumfowała piłkarska jakość, Meksykanie nie mieli nikogo takiego jak fenomenalny tego wieczoru Bellingham. W końcówce meczu oglądaliśmy niezliczone dośrodkowania w angielskie pole karne, ale Meksykanie nie zdołali dogonić wyniku i doprowadzić do dogrywki. Znakomite widowisko bez szczęśliwego zakończenia dla współgospodarzy turnieju.

1/8 finału: Hiszpania – Portugalia 1:0, Belgia – USA 4:1.

Wielka szkoda, że na początku meczu Hiszpanii z Portugalią doskonałej sytuacji nie wykorzystał Oyarzabal. Być może szybko otwarty wynik dałby nam inny mecz niż ten, który oglądaliśmy w poniedziałkowy wieczór. Na boisku dominowała ostrożność, obie drużyny grały wolno i szanowały piłkę. Hiszpanie posiadali inicjatywę, więcej było faz meczu, w których przeważali i starali się spenetrować portugalską defensywę, ale ogólnie rzecz biorąc, z boiska niestety wiało nudą. Trener Portugalczyków Martinez uznał zapewne, że taki sposób gry daje największą nadzieję na pokonanie Hiszpanii, ale broń okazała się obosieczna, bo w doliczonym czasie gry do portugalskiej bramki trafił zmiennik Merino i było już zbyt mało czasu na to, by odwrócić losy rywalizacji. Jedyną sytuację miał Silva, jednak jego strzał głową w niewielkiej odległości minął bramkę Hiszpanów. Bardzo przeciętny turniej Portugalii, raczej nikt nie płacze po drużynie grającej tak monotonny i zachowawczy futbol.

Drugi mecz budził zrozumiałe emocje. Jego przebieg okazał się zupełnym zaskoczeniem. Amerykanie wyglądali na tym turnieju bardzo dobrze, byli szybcy, dynamiczni, pewni siebie, tymczasem w rywalizacji z Belgami okazali się całkowicie bezradni. Belgowie przejęli inicjatywę od pierwszych minut, doskonale operowali piłką, byli nieuchwytni dla przeciwnika. Nawet kiedy drużynie USA pomógł szczęśliwy gol z rzutu wolnego, Belgia natychmiast odpowiedziała trafieniem i ostudziła zapał przeciwnika. W rezultacie obejrzeliśmy całkowicie jednostronny mecz, wysokie i w pełni zasłużone zwycięstwo Belgii.

1/8 finału: Argentyna – Egipt 3:2, Kolumbia - Szwajcaria 0:0 k. 3:4.

Kolejny dramatyczny spektakl z udziałem Argentyny w fazie pucharowej tegorocznego mundialu. Egipcjanie mieli pomysł na mecz, uważnie i szczęśliwie bronili, wyprowadzali dynamiczne, błyskotliwe kontrataki. Po drugiej przerwie na nawodnienie Egipt prowadził 2:0 i wydawało się, że sensacja jest o włos. Ale determinacja Argentyńczyków rosła, podczas gdy Egipcjanie tracili siły i nie byli już w stanie utrzymać poziomu koncentracji. Argentyna szybko strzeliła dwie bramki i było 2:2. Żadna ze stron nie czekała na dogrywkę. Egipt wyprowadził kontrę w przewadze liczebnej, którą jednak fatalnie zepsuł zmiennik Marmoush. W doliczonym czasie gry kontrę wyprowadziła z kolei Argentyna i tu już błędu nie było. Fernandez po profesorsku trafił głową do bramki po dośrodkowaniu Martineza. Obejrzeliśmy niezwykle emocjonujące widowisko i aż szkoda, że nie doszło w nim do dogrywki.

Drugi mecz to już nie było kino akcji, ale można było brać taki scenariusz pod uwagę. Zmierzyły się ze sobą drużyny na podobnym poziomie, które trwały w klinczu od pierwszej do sto dwudziestej minuty. Szwajcarzy minimalnie lepiej operowali piłką jako zespół, górując nad przeciwnikiem organizacją gry. Kolumbijczycy nacierali zrywami, wierząc, że różnicę zrobią indywidualne umiejętności ich zawodników ofensywnych. Były w tym meczu momenty, ale nie było bramek. W karnych minimalnie lepsi okazali się Szwajcarzy, a kluczowa okazała się spektakularna interwencja Kobela w czwartej serii jedenastek.

* * * * * *

1/4 finału: Francja – Maroko 2:0.

Pierwszy ćwierćfinał zupełnie bez historii. Miażdżąca przewaga Francuzów. Jeszcze przed przerwą cudów w bramce dokonywał Bounou, broniąc między innymi rzut karny Mbappe, ale po przerwie Mbappe i Dembele znaleźli drogę do bramki przeciwnika. Dobry turniej Maroka, niestety pożegnanie bez wyrazu. Francja z kolejnym pokazem siły, jedyna troska Trójkolorowych to uraz Mbappe, który końcówkę meczu oglądał z wysokości ławki rezerwowych z bandażem na stopie.

1/4 finału: Belgia – Hiszpania 1:2.

Niezły mecz, na pewno bardziej emocjonujący niż ćwierćfinał rozegrany poprzedniego dnia. Stroną przeważającą byli oczywiście Hiszpanie, ale Belgowie walczyli dzielnie i prawdopodobnie nie obyłoby się bez dogrywki gdyby nie ogromny pech Courtoisa, który w 71. minucie musiał opuścić boisko z kontuzją. Jego zmiennik Lammens nie emanował pewnością siebie i w 88. minucie popełnił błąd, odbijając piłkę po strzale Cubarsiego pod nogi Merino. W ogóle był to dla Belgów pechowy mecz, z powodu kontuzji nie mógł zagrać kluczowy zawodnik środka pola Tielemans, sobą nie był Trossard, meczu nie był w stanie dokończyć także De Bruyne. W tych okolicznościach Belgia trzymała się nad podziw dobrze, ale każda dokonywana zmiana przechylała szalę coraz bardziej na stronę Hiszpanii. W półfinale dojdzie do starcia Francji z Hiszpanią i ten mecz zapowiada się nader ekscytująco.

1/4 finału: Anglia – Norwegia 2:1, Argentyna – Szwajcaria 3:1.

Trzeci ćwierćfinał odbył się w Miami w bardzo trudnych warunkach. Upał i wilgotność dawały się piłkarzom we znaki, im bliżej było do końca meczu tym więcej pojawiało się skurczów i wymuszonych zmian. Symptomatyczna była zmiana Haalanda przed drugą częścią dogrywki. Norweski gladiator powłóczył nogami i nie był w stanie pomóc swojej drużynie w kluczowym momencie rywalizacji, kiedy jego drużynie pozostał ostatni kwadrans nadziei na odrobienie strat. Norwegowie długo grali naprawdę dobrze, objęli prowadzenie, a wyrównująca bramka Bellinghama nie wpłynęła negatywnie na jakość ich gry. W drugiej połowie przeważali, jednak trener rywali dobrze czytał grę. Tuchel z każdą zmianą dokładał w swojej drużynie fizyczności i Anglicy zaczęli przejmować inicjatywę. W Norwegii zmiennicy natomiast chyba trochę zawiedli, Bobb i Nusa weszli na podmęczonego rywala i mieli zrobić różnicę na skrzydłach, ale to nie był ich dzień. Z pewnością był to za to dzień Bellinghama, który dwukrotnie pokonał Nylanda. Norwegowie mogą mówić o pechu, w drugiej połowie VAR anulował im bramkę na 2:1, a co gorsza wszystko wskazuje na to, że bramka Anglików na 1:1 mogła paść po kuriozalnym kontakcie piłki z osprzętowieniem jednej z kamer zawieszonych nad murawą. Jeżeli tak było to zaawansowana technologia, która niedawno wychwyciła muśnięcie piłki włosami przez chorwackiego napastnika, tym razem okazała się bezużyteczna. Mecz nie był płynny ani intensywny pod względem tempa i ilości wykreowanych strzeleckich, ale należy docenić jego niezwykłą dramaturgię.

W ostatnim ćwierćfinale Argentyna zmierzyła się ze Szwajcarią. Argentyńczycy szybko wyszli na prowadzenie po stałym fragmencie gry i postanowili czekać na to co zrobił przeciwnik. A ten długo nie mógł zrobić nic. Szwajcarzy grali nerwowo, byli niedokładni, wyglądało na to, że sparaliżowała ich stawka meczu. W drugiej połowie zdołali jednak wreszcie uporządkować grę, zaczęli zamykać Argentyńczyków na ich połowie i w 67. minucie Ndoye trafił na 1:1. Wydawało się, że będzie to moment przełomowy meczu, tymczasem trzy minuty później niewytłumaczalną bezmyślnością popisał się Embolo, który w mało istotnej sytuacji na środku boiska usiłował nabrać sędziego na faul Paredesa. Portugalski sędzia w pierwszym momencie dał się oszukać, pokazał kartkę Argentyńczykowi i w tym momencie rozegrał się dramat. Protokół VAR do tej pory nie przewidywał możliwości zmiany takiej decyzji. Tym razem jednak podciągnięto tę sytuację pod wprowadzoną na mistrzostwach procedurę korekty tzw. mistaken identity, co może mieć miejsce między innymi właśnie w sytuacji, gdy kartka jest efektem symulki ze strony rywala. Portugalczyk anulował kartkę Paredesa i pokazał ją Embolo, który miał już żółtą kartkę na koncie, w konsekwencji ujrzał czerwoną i tym samym zmarnował gigantyczny wysiłek swojego zespołu oraz szansę Szwajcarów na półfinał. Grająca w przewadze liczebnej Argentyna osiągnęła ogromną przewagę. Argentyńczycy co prawda męczyli się straszliwie, ale wreszcie w 112. minucie Kobela pokonał Alvarez, potem jeszcze Helwetów dobił Martinez. Był to mecz jakościowo mocno przeciętny, dodatkowo zepsuty przez incydent z Embolo.

* * * * * *

1/2 finału: Francja – Hiszpania 0:2.

Pierwszy półfinał nadspodziewanie jednostronny. Hiszpanie byli dla Francuzów nieuchwytni, ze swobodą operowali piłką, z łatwością wychodzili spod pressingu, przeprowadzili kilka znakomitych akcji, z których jedna doprowadziła do bramki na 2:0. Po Francuzach widać było zaskoczenie, rosnącą frustrację i bezradność. Błyskotliwa francuska ofensywa realnie zagroziła hiszpańskiej bramce dopiero w doliczonym czasie gry drugiej połowy, to mówi samo za siebie. Zabrakło w tym meczu dramaturgii czy zwrotów akcji, ale czapki z głów przed Hiszpanią, bo zagrać taki mecz w takim momencie przeciw takiemu przeciwnikowi, to doprawdy niezwykłe.

1/2 finału: Anglia - Argentyna 1:2.

Oglądaliśmy zupełnie inny mecz niż we wtorek. Tym razem bardzo długo był to mecz niezwykle wyrównany, pełen fizycznej walki, w którym nikt nie chciał popełnić najmniejszego błędu. Na boisku iskrzyło, ale nie było celnych strzałów. Wreszcie przyszła 55. minuta meczu, Gordon wyskoczył zza pleców argentyńskich obrońców i trafił do bramki. Anglia objęła prowadzenie 1:0 i… to był początek końca tej drużyny. Argentyna w tym momencie się przebudziła, pokazała imponującą jakość i niezwykły charakter. Messi dowodził kolejnymi atakami na angielską bramkę, tymczasem trener Anglików Tuchel nawet nie próbował podjąć rękawicy, chciał jedynie przetrwać do końcowego gwizdka, ściągając najpierw Gordona, a następnie Rice’a. To się srodze zemściło, w 85. minucie skupieni na głębokiej obronie pola karnego Anglicy pozwolili oddać strzał sprzed szesnastki Fernandezowi, a w pierwszej minucie doliczonego czasu gry zamroczona, pozbawiona balansu drużyna przyjęła drugi cios, po tym jak żaden z trójki środkowych obrońców nie był w stanie odciąć od podania Martineza, który pokonał Pickforda strzałem głową z kilku metrów. Starym mistrzom należą się brawa na stojąco, odwrócili wynik meczu dzięki rzuceniu wszystkich sił do ataku, dzięki brawurowej szarży, którą rozbili angielską defensywę w proch i pył.

* * * * * *

Mecz o trzecie miejsce: Anglia - Francja 6:4.

Przednia zabawa dla postronnego widza. Od 4:0 dla Anglii po pierwszej połowie, po 4:3, aż do wymiany ciosów w ostatnich minutach meczu. Taki był to mecz, w którym Francuzi co prawda bardzo pokpili sprawę przed przerwą, tracąc cztery bramki, ale nie dogonili Anglików głównie przez swoją nieskuteczność po przerwie. Po zawodnikach obu drużyn widać było trudy turnieju, a poważne analizy taktyczne tego spotkania zupełnie nie mają sensu, jednak w tych okolicznościach piłkarze dostarczyli widowni solidnej rozrywki, nie uciekając się do pozorowania gry. Sobotnim meczem wieloletnią pracę z reprezentacją Francji zakończył Deschamps. Pracujący z Anglikami Tuchel przedłużył przed turniejem kontrakt do 2028 roku i mimo krytyki, która spadła na niego po połfinałowej porażce z Argentyną, można spodziewać się, że pozostanie na stanowisku.

Finał: Argentyna – Hiszpania 0:1.

Ostatni mecz mundialu niestety ciężkostrawny, nawiązujący do tradycji finałów z 1990 czy 2010 roku. Niska intensywność, obawa przed popełnieniem błędu, nerwy i brutalność. Drużyną odpowiedzialną za to, że otrzymaliśmy takiego potworka była Argentyna, która jeszcze w dogrywce mogła wykazać się kompromitującym bilansem zera strzałów na hiszpańską bramkę. Trzeba jednak zauważyć, że po straconej bramce Argentyńczycy (grając przecież w dziesiątkę!) potrafili ruszyć do desperackiego ataku i napędzili stracha Hiszpanii, dlatego szkoda, że bramka otwierająca mecz padła tak późno. Nieoczywistym bohaterem Hiszpanii został Torres. Napastnik będący w ostatnich sezonach w najlepszym razie zawodnikiem do rotacji w Barcelonie doskonale wykończył sytuację w polu karnym Argentyny po przytomnym zgraniu od Williamsa. Pożegnanie Messiego wypadło blado, choć oczywiście nie sposób nie pochylić się z szacunkiem nad tym co wielki Argentyńczyk osiągnął na amerykańskim mundialu. Końcowy triumf Hiszpanii w pełni zasłużony, Hiszpanie co prawda rozpędzali się wolno, ale w kluczowej fazie turnieju osiągnęli znakomitą formę, panując na boisku w każdym meczu fazy pucharowej, aż do jednostronnego finału.