Wystrychnięty leśny dudek

Dudek zwyczajny (Upupa epops) – gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny dudków (Upupidae). Ptak ciepłolubny zamieszkuje niemal całą Europę (najczęściej jej południowo-zachodnią część) oraz środkową i południową Azję. (wikipedia.org). Leśny dudek – okaz zidentyfikowany w Puszczy Kibicowskiej na Mazowszu.

Charakteryzuje się chęcią asymilacji z osobnikami drapieżnymi, żerowania w ich stadzie, według domniemań w celu ochrony przed nimi własnego gniazda. W futbolornitologii empirycznie dowiedziony fakt irracjonalnych zachowań.

Koegzystencja bywa podstawą bytu, tylko że oparta o zasady gwarantujące wzajemne przetrwanie. Brak zrozumienia, znajomości behawioralnych uwarunkowań drapieżników, dodajmy chorych, zarażonych wścieklizną, zadżumionych ślepą agresją, nadzieja, że uległość, fraternizacja, spowoduje zaniechanie imperatu splądrowania każdego gniazda, matecznika, nawet własnego siedliska w kniei, okazuje się płonna. Ptaki, wszystkie leśne zwierzęta ogarnięte chorobą, ślepą furią gryzienia, są zagrożeniem dla całej leśnej fauny i flory. W zainfekowanym stadzie należy przede wszystkim zdiagnozować  chore przypadki, zanim pozostałym zaproponuje się koegzystencję. Bez wiedzy, kto jest zarażony i jak infekcja w pewnym momencie może się objawić, również bez pomysłu jak sobie z kimś takim radzić, jak eliminować zawirusowaną tkankę, epidemia będzie się rozszerzać.

Gdy prezes Bogusław Leśnodorski realizował politykę dialogu z zaangażowanymi kibicami, zastanawiałem się, czy to z jego strony intencjonalne, głęboko przemyślane i przeanalizowane działanie, czy też wyraz opartej na powierzchownej wiedzy zwykłej naiwności? Po wypowiedziach prezesa z poniedziałkowej konferencji – the day after,  odpowiedź poznałem, choć obojętnie z jakich pobudek, moim zdaniem Leśny alternatywy nie posiadał, na dialog był skazany.

Z mojego punktu widzenia, słyszę, czytam, gdyby Leśny nie dogadywał się z protestującymi jesienią 2012, to frekwencja na stadionie nie dość że by nie zmalała, to jeszcze ciepłą wiosną 2013 w drodze po mistrza by się podniosła, zabieganie o Żyletę w takim razie było próżne i zbędne, ruch kibicowski jak rozumiem by się zniechęcił i sobie Ł3 odpuścił i tym sposobem problem jakikolwiek by zniknął na wieki wieków amen?

Mhm, śmiem wątpić – założenie, w którym wyniki sportowe są identyczne - owszem w meczach decydujących o tytule samych pasjonatów piłkarskich, może i pełen stadion by się zebrał, nie przeczę, ale już chłodną i temperaturami i wynikami jesienią, gdyby tych kilku tysięcy fanatyków z trybuny północnej zabrakło, ze statecznej trybuny wschodniej dominowałyby rzucane szydercze, złośliwe okrzyki, sytuacja tak kolorowo by już nie wyglądała. Warszawski piknik bywa i wybredny i niecierpliwy, przyznajmy to i posypmy głowy popiołem w tym względzie, wyrozumiałość wobec kiepsko grających piłkarzy to w stolicy towar deficytowy, a dezaprobata bywa okazywana w sposób raczej burzący niż tworzący pożądany klimat na trybunach. Ktoś zaręczy, że u włodarzy klubowych zatroskanych dochodami, będących funkcją atmosfery na stadionie, nie rozpoczęłyby się modlitwy o powrót w glorii i chwale „klimatycznej” Żylety!? Skoro rozpatrywane są jedne hipotetyczne scenariusze, drugie też należy uwzględniać.

To aspekt o dziwo doraźny, jest drugi, rzekłbym bardziej uniwersalny. W polskich realiach, wytworzonej już tradycji dopingowania na stadionie, nie wierzę, żeby w uproszczeniu „ultraska” z niego znikła. Taki typ, aktywnego kibicowania na stadionie, zdzierania gardła przez 90 minut, na stojąco, lub w okresowych podskokach, w chóralnym zespoleniu, jest mocno zaszczepiony, kolejne młode roczniki właśnie z czymś takim się identyfikują, tego pożądają, to jest pociągający, frapujący motyw dla młodego człowieka, który w tym znajduje ujście dla swojej nadwyżki energii. Samo w sobie, zjawisko „aktywnego kibicowania” nie jest złe, wręcz koegzystencja tylko coś takiego realizującego „fanatyka”, z siedzącym na tyłku wpatrzonym w piłkę „piknikiem”, zdaje się czymś naturalnym, wręcz pożądanym, dla obu „gatunków”. Na trybunach winny znaleźć się miejsca, na których wzajemnie sobie nie przeszkadzając i aktywny w dopingu i skupiony na grze, realizowaliby własne zgodne z ekspresją, emocjonalnym zapotrzebowaniem modele kibicowania. Uzupełnialiby się. Idylla!?

A może utopia?

Bo jednak skoro w teorii jest tak dobrze, to czemu w praktyce jest tak źle? Czy jesteśmy w stanie sobie wyobrazić na polskim stadionie „ultrasowski sposób kibicowania” bez anturażu rodzimego ruchu kibicowskiego z genezą tradycji idącej w dziesiątki lat? Niech dostanie wieloletnie zakazy trzy lub nawet cztery tysiące najbardziej aktywnych obecnie „kiboli z Żylety”, moim zdaniem, jeżeli już, to sytuacja tylko na krótką metę ulegnie zmianie. Niech wierchuszka ruchu z domniemanymi, czy rzeczywistymi profitami, wyemigruje za siedem gór i siedem lasów, według mnie problem wcześniej czy później powróci, to tylko kwestia czasu. Mentalność, to faktyczna przyczyna, tego z czym się zmagamy, wzorzec zachowań ukształtowany, wpajany i przypisywany „aktywnemu kibicowi”, nie tylko przez „trybunowych doktrynerów”, ale i narzucany medialnymi stereotypami, również propagowany w mainstreamowych reklamach.

Czy ultraska zespolona z ruchem kibicowskim to zło wcielone? Czytam na c-L i nie mam prawa nie wierzyć:

„Na początku bieżącego stulecia ja sam jeszcze byłem fanatykiem. Darlem gardło za swój klub, wymachiwałem flagą, potrafiłem zapierdzielać przez pół Polski, żeby pomóc w skonstruowaniu oprawy. I doskonale pamiętam, że wtedy właśnie mnóstwo ultrasów spod bardzo różnych barw zaczęło prezentować postawę pod hasłem "a na ch*j nam w ogóle cała ta chuliganka?! Niech się napierdalają po polach i lasach, jeśli im się to podoba, a my rywalizujmy na doping, śpiewy, oprawy, etc."

Głos odosobniony? Możecie mi wierzyć lub nie, na imiona się nie powołam, ale również w szeregach kumatych z Ł3 spotkałem podobnie myślących, chociaż oficjalna wykładnia jednego z głównych publicystycznych ideologów Żylety taką definicję ultrasa jak powyżej dezawuuje. No i właśnie, jeżeli na młodych ludzi przychodzących na stadion w celu „aktywnego dopingu”, na etapie kształtowania mentalności, świadomości swoich zachowań, wytwarzania odpowiedzialności za klub, z którym ponoć chcą się identyfikować, tenże klub chce mieć jakikolwiek wpływ, to dialog z tymi, którzy w środowisku ruchu kibicowskiego na taki dialog są szczerze otwarci (słowa kluczowe!) jest niezbędny, tylko w oparciu o niego może nastąpić próba polemiki z „trybunowym mentalnym doktrynerem”.

Piknik, lub jakiś dziennikarz, czy też działacz klubowy, grzmiący zapalczywie, z pełnym przekonaniem „ex katedra”, z nieodpartym poczuciem własnej moralnej, intelektualnej, kulturowej wyższości, jacy to wszyscy przychodzący na Żyletę są durni, głupi, zbydlęceni, zdemoralizowani i nic nie warci, oprócz tego, że mija się z prawdą, „trybunowemu doktrynerowi” napędza owieczki do jego „kościoła”, takiemu kaznodziei dopomaga w szerzeniu jego „religii”.

Kary, zakazy, jeśli ktoś wierzy, że u nas, w naszych realiach są w stanie zmienić mentalność, nastawienie młodych ludzi przychodzących na stadion, według mnie się oszukuje, niestety wiary w ich skuteczność na podstawie tego jak działają politycy, administracja, sądy, odpowiednie służby u mnie brak, opcja polityczna u steru rządów jest w tym kompletnie nieistotna. Co nie oznacza, że nie jestem zwolennikiem kar, dotkliwych, wysokich, eliminujących ze stadionów osobniki zainfekowane wścieklizną, takie, które zgodnie ze swą religią chcą tylko i wyłącznie „gryźć” mając w dupie jakiekolwiek konsekwencje swoich czynów. Niestety potrzebę czegoś takiego można sobie deklarować, postulować, w naszej rzeczywistości dużo łatwiej jest zamknąć trybunę, stadion żeby pokazać stanowczość, determinację w walce z patologicznymi zachowaniami, stworzyć teatrzyk, na który owa „patologia” wzrusza ramionami w poczuciu własnej bezkarności.

Z tych wymienionych powodów, uważałem, że Klub na dialog z tymi z ruchu kibicowskiego, którzy na rozmowę, test wspólnego rozwiązywania problemów są otwarci, a posiadają wpływ na własne szeregi, jest skazany. Leśny podejmując taką próbę postąpił według mnie słusznie, gdzie jednak zawinił?

Nie zdiagnozował właściwie źródła dotychczasowych kłopotów, choroby i nią zarażonych. Uznał, że panaceum na bolączki będzie sam fakt przypodobania się ruchowi kibicowskiemu, zyskania jako prezes jego aprobaty, zakumplowania się i już to wystarczy, żeby problemów kibicowskich się pozbyć, to znaczy takich poważniejszych, bo takie mniejsze „racowe” uznał „w imię przypodobania się środowisku” za wliczone w koszty. Miał jednak nadzieję, że własnego „gniazda” nikt pokalać mu się nie ośmieli, nie narazi na koszty, zawierzył w to tak bardzo, że samemu zdecydował się zainwestować w klub na zasadzie właścicielskiego współudziału.

No i prezes Bogusław Leśnodorski został w niedzielę 2 marca 2014 roku wystrychnięty na dudka, choć w zasadzie winno się rzec w bardziej adekwatnej „ulicznej” formule wystrzegającej się „poprawności politycznej”, no cóż, „wydymali go bez mydła”. Jak nikogo wcześniej w przeszłości. Ani Miklasa, ani Zygo, ani Kosmalę, dopiero ITI musiało odejść, żeby prezesa klubu tak dokumentnie załatwić.

Wczoraj człowiek roku polskiej piłki, dziś pierwszy naiwniak przerobiony na szaro.

Nie dziwię się okazanemu przygnębieniu Leśnego w światłach kamer, przed którymi dotychczas pewny siebie i dokonanych wyborów, brylował. Staliśmy się świadkami dużego, bolesnego upadku, zawodu i zapewne osobistego, ambicjonalnego, ale i zawodowego, prestiżowego. Dotychczasowy „człowiek sukcesu” gdyby funkcję decyzyjną sprawował w jakiejkolwiek innej firmie, korporacji, po narażeniu przedsiębiorstwa, któremu prezesuje na „perturbacje” jakich obecnie doświadcza Legia, zostałby zdymisjonowany w trybie niezwłocznym, pogoniony gdzie pieprz rośnie. Zapowiadane zarzuty prokuratorskie dla organizatora meczu to już wizerunkowy, tylko dodatkowy, mały pikuś.

Panie Prezesie! To szczere słowa, ale zgodne z moją piknikową perspektywą. Gorzka pigułka do przełknięcia, ale może Pan się pocieszać zapewnieniami płynącymi na „kibolskich” forach. „100% poparcia dla Prezesa”, „fiu fiu... jestem z Leśnym”, „Niech Pan się nie ugnie przed nimi. Jesteśmy z Panem.”, „Szacun BL”, „trzymaj się Leśny!!”- no przecież serce rośnie, gdy ma się tak wiernych przyjaciół! Ponowna moja zgryźliwość, proszę wybaczyć, ale gdy Pan mówił, że wszyscy kibice, z którymi Pan rozmawia są przeciwni niedzielnym wydarzeniom, to oszukuje Pan samego siebie, czy obłudnie wciska kit „na zewnątrz”? Albo może rozmawiał Pan z samymi „Januszami”, z nikim z Żylety? Jeżeli ci z Żylety kłamali Panu w żywe oczy, a Pan cały czas pełen ufności im wierzy, to zachodzi ten pierwszy przypadek? Czy ma Pan jakiekolwiek wątpliwości, że gdyby okoliczności się powtórzyły to i sekwencja wydarzeń w wykonaniu „przyjaciół” Leśnego byłaby identyczna, zgodna z  fanatyczną „mentalnością” ruchu kibicowskiego?

Sekwencja wydarzeń jest powtarzalna, oto dowód:

                                                                                                              
Tym razem w „zabawie w podchody” to Widzew Legii „zabrał” totem w postaci flagi „Visitors” i zaprezentował trofeum w odpowiedni sposób na swojej trybunie, tylko, że o dziwo stary łódzki stadion w 2010 roku okazał się bezpieczniejszy i lepiej zabezpieczony, niż Pepsi Arena w 2014 roku. Do bezpośredniego starcia „uczestników podchodów” nie doszło.

Czy ktoś jeszcze pamięta teksty zachęcające do przyjścia na nowy stadion przy Ł3? Według badań czynnikami zachęcającymi do przyjścia na stadion mają być bezpieczeństwo, komfort i nowoczesność. (legia.net) Chcemy pokazać ten obiekt jako nowoczesną inwestycję miejską, spełniającą najwyższe standardy bezpieczeństwa... (legia.com)

Do „wniebowzięcia”, stratowanych w panice, w niedzielę faktycznie niewiele zabrakło!

Panie Prezesie, jeżeli czyta Pan ten tekst i doszedł do tego miejsca znosząc cierpliwie uszczypliwości, to oświadczam, że miałem w tym cel. Należało się Panu, od piknika, takie jest moje zdanie. Bez tego moja poniższa deklaracja, nie miałaby sensu, byłaby tożsama z tymi wcześniej przytoczonymi „przyjaznymi” ponieważ brzmi:

Wierzę, że Bogusław Leśnodorski ma szansę stać się wybitnym prezesem Legii Warszawa! Właśnie teraz po niedzielnych wydarzeniach. Nie mam obiekcji, że „Leśny” to łebski facet, w kompetencje prawno-menadżerskie nie zwątpiłem. Edukację, uświadomienie w dziedzinie kibicowskiej choć spóźnioną właśnie przeszedł i tylko od Bogusława Leśnodorskiego zależy czy i jakie wyciągnie z niej wnioski.

Błędy przytrafić się mogą każdemu, nie sztuką upaść, ale właśnie z upadku się podnieść jest świadectwem przymiotów charakteru. Jeżeli Leśny „ma jaja” to właśnie obecnie będzie nam dane o tym się przekonać.

Kto jak nie Bogusław Leśnodorski - ukochany prezes kiboli, ma szansę wejść w polemikę z „trybunowymi mentalnymi doktrynerami” ruchu kibicowskiego? Dziennikarskie najbardziej wzniosłe, elokwentne, artykuły oleją, ściekiem falistym lub prostym, na teksty januszy, pikników choćby jak ten, pobłażliwie jedynie wzruszą ramionami, słowa piłkarzy też ich do refleksji nie pobudzą, Pana Lucjana można celebrować, ale tym co mówi w ogóle się nie przejmować, jeżeli istnieje ktokolwiek kto ma szansę przemówić do rozumu Żylecie, to jest to... „Leśny - 100 procent poparcia”!

Świętym nie zostanie, nawrócić nie nawróci, co do tego złudzeń mieć nie można, ale przekonać, że deklarować miłość do klubu i jednocześnie niepomiernie, nie bacząc na nic, mu szkodzić, to hipokryzja, cynizm, obłuda to tego dokonać Pan Prezes przynajmniej musi spróbować. Tym razem nie na zasadzie przypodobania, ale w oparciu o egzekucję zasad i reguł. Jasnych bez niedomówień.

Ruch kibicowski też musi sobie odpowiedzieć w jakiej formule chce funkcjonować, jeżeli pragnie kultywować tradycje z lat ’80 lub ’90 to niech sobie przynajmniej ust patriotyzmem nie wyciera, bo zamiast poparcia, zrozumienia, narazi się na powszechną śmieszność i rady gremialnego udania się do psychiatryka. Niech nie tchórzy, za „patriotycznym” parawanem się nie chowa, nazywa rzeczy po imieniu i adekwatnie, czyli szowinizm, szowinizmem, przynajmniej braku szczerości zarzucić nie będzie można.

Jeżeli również kibicowski fanatyzm ma być utożsamiany z nawalanką na stadionie, z ulicznymi zadymami, to litości, niech lamentów i płaczów się wyzbędzie, jak to  zaangażowani fani są przez wszystkich i wszędzie prześladowani. No będą, to chyba oczywista oczywistość, niezależnie od tego kto w danym momencie znajdzie się u władzy.

Natomiast, jeżeli jak sami członkowie przyznają ruch kibicowski przez lata ewoluuje, to i w drugiej dekadzie XXI wieku niech przyswoi sobie formułę, w której dewizie, niepokory, nieuległości pozostanie wierny, ale równocześnie będzie mógł głosić przywiązanie i miłość do klubu bez zarzutów o hipokryzję.

Czego oczekuję w dialogu Leśnego z ruchem kibicowskim? Przykładowo. Obojętnie czy stadion ostatecznie zostanie zamknięty na jeden, czy na trzy mecze, reset w wzajemnych relacjach musi nastąpić. Wiarygodność jednej ze stron została utracona. Ziści się nowe otwarcie. Ciągle jestem zwolennikiem Żylety jako trybuny stojącej, na meczach Ekstraklasy pozbawionej krzesełek i tym samym zwiększającą swą pojemność do ponad 11 tysięcy i mam nadzieję, że Leśny uważa podobnie. Tylko, że jeżeli jedna strona drugą olewa, naraża beztrosko na koszty, to żadne profity, przywileje się jej nie należą, a w takim razie trybuna północna winna być traktowana jak każda inna i zasady w tym przypisania do konkretnego miejsca winny obowiązywać i być respektowane w ten sam sposób jak na pozostałych trybunach. To jest alternatywa „trybuny stojącej” i punkt wyjścia do dialogu, na jakich warunkach i jakimi etapami do pożądanego stanu dojść, również z określeniem, kiedy może być utracony.

Oczekuję koegzystencji klubu i z aktywnymi, zaangażowanymi kibicami na modłę ultrasowską, ale i z pasjonatami piłkarskimi, potocznie zwanymi piknikami. I jedni i drudzy winni mieć zapewnione i respektowane warunki, w których w możliwie najbardziej komfortowy charakterystyczny dla siebie zatem i odmienny sposób mogą przeżywać na stadionie mecz. Moje oczekiwania sprowadzają się do postulatów: w przypadku okresowego zamykania trybuny północnej kibice z grup kibicowskich tracą prawo do „automatycznych” przenosin na inne trybuny. Mogą zakupić na nie bilety, ale tylko w indywidualny sposób na zasadach równoprawnych z innymi kibicami. Na trybunie wschodniej muszą się dostosować do „siedzącej” formy oglądania meczu, bez względu na jego rangę. Świetnie gdyby oprawy, których część przewidziana jest na trybunie wschodniej (np. moment i czas prezentacji sektorówki) były konsultowane z przedstawicielami tejże trybuny, o ile tacy na niej się wyłonią, choćby i na zasadzie „piknikowej” grupy kibicowskiej. Takowa miałaby i przychylność Klubu i akceptację SKLW do udziału w dyskusjach w  klubowych kwestiach dotykających i wpływających na kibiców - pasjonatów piłkarskich.

Koegzystencja bywa podstawą bytu.