Przegląd zastępów

Kluby Ekstraklasy jednogłośnie potwierdziły chęć kontynuowania rozgrywek w tej samej formule. To oznacza, że zmagania ligowe w sezonie 2014/2015 będą nie mniej wyczerpujące od tych dopiero co zakończonych. Legię czeka kolejny, jesienny maraton. Nic więc dziwnego, że w budynku klubowym zamiast myśleć o wakacjach, kombinują nad jak najlepszym przygotowaniem do tego ciężkiego okresu.

Z przeprowadzonej niedawno analizy pierwszej drużyny wynika, że sztabowi szkoleniowemu udało się zbudować solidny szkielet zespołu. Przeglądając kadrę, można też dojść do wniosku, że w zasadzie jest czym, a raczej kim, ten podstawowy trzon drużyny obudować. Faktem jednak jest, że w efekcie ewentualnych kontuzji, kartek czy przemęczenia, zasoby Henninga Berga dość szybko mogą się kurczyć, a nawet wyczerpać. Wtedy na „scenę”, a raczej na murawę, wkroczyć muszą rezerwy, piłkarze gotowi zastąpić pierwszoplanowych aktorów. Co ważne, zrobić to bez większej straty dla poziomu prezentowanego przez wychodzący na boisko zespół. Jak więc prezentuje się sytuacja na zapleczu zespołu? Tym razem zajmijmy się przeglądem legijnych zastępów:

Bramka:

Dusan Kuciak rządzi niepodzielnie, natomiast za jego plecami rywalizować będzie dwóch młodych (jak na bramkarzy) zawodników. Konrad Jałocha, zawodnik, na którego już chyba nikt nie liczył, jednak wypożyczenie do Chojniczanki zupełnie zmieniło postrzeganie umiejętności tego golkipera. Niedawny mecz w Szczecinie tylko potwierdził, że gra na poziomie Ekstraklasy wcale tego chłopaka nie przeraża.  Drugim kandydatem na miejsce numer dwa, jest niedawny nabytek stołecznej ekipy, Łukasz Budziłek. Zawodnik, który w barwach GKS Katowice raz po raz udowadniał, że należy mu się miano najlepszego bramkarze pierwszej ligi. Mając w pamięci umiejętności trenera Dowhania o obsadę legijnej bramki jestem spokojny, a zacięta rywalizacja pomiędzy tą dwójką pozwoli utrzymać odpowiedni poziom zawodnika mogącego stanąć pomiędzy słupkami.

Obrona:

Mateusz Wieteska, według mnie jeden z powodów, dla których pożegnano Alan Fialho. Silny, trudny do przejścia, dobrze grający piłką, środkowy obrońca to rzadkość w naszym młodzieżowym futbolu. Mateusz zdradza wszelkie predyspozycje, aby te cechy dobrego defensora posiąść. Na szczególną uwagę zasługuje umiejętność wprowadzanie piłki do gry, w tym elemencie Wieteska już teraz zawstydza niektórych zawodników z kadry Henninga Berga. Nic więc dziwnego, że zwrócił na siebie uwagę norweskiego szkoleniowca i wraz ze starszymi kolegami pojedzie na obóz w Gniewinie.

Wydaje się, że pomimo braku młodych następców defensywa Legii jest całkiem nieźle zabezpieczona. Po zapowiadanym przyjściu Ronana, w podstawowym zespole, w zasadzie będziemy po dwóch zawodników na jedną pozycję. Opisany powyżej Wieteska może być czwartym do brydża na środku obrony, niniejszym zamykając zestaw naszych potrzeb w tej formacji.

Pomoc:

Środek pola to bardzo ważny rejon boiska. Dlatego może dziwić mizeria klubowych rezerw mogących grać w tym właśnie obszarze. O ile pierwszoplanowe postacie Vrdoljaka i Jodłowca to niesamowita siła zespołu prowadzonego przez norweskich szkoleniowców, o tyle w razie ewentualnych kontuzji, nie za bardzo jest w kim wybierać. Szczególnie w obliczu informacji, jakoby Daniel Łukasik wybierał się nad wielką wodę, grać w barwach gdańskiej Lechii. W tej sytuacji zaplecze tworzy grywający w tej części boiska Helio Pinto. Piłkarz, który może jest w stanie wzbudzić naszą grę do przodu, ale akcji rywali już raczej nie zatrzyma. Brakuje więc zawodników o odpowiednich cechach, mogących zastąpić dwóch naszych wojowników. Szykowany do gry od kilku lat, Michał Kopczyński nie wykorzystał swojego powrotu do zdrowia i nie przekonał do siebie sztabu trenerskiego, w efekcie czego, jesień najprawdopodobniej spędzi na wypożyczeniu. Utalentowany Bartłomiej Kalinkowski na każdym kroku pokazuje, że drzemie w nim niemały potencjał, wydaje się jednak, że przynajmniej jak na razie nie przekonał do siebie trenera Sokołowskiego i spółki. Pozostaje mu walka w zespole Jacka Magiery. Koniec końców, pozostajemy z niepewnym w tej chwili „Miłkiem” i udającym piłkarza mogącego grać na ósemce Portugalczykiem - niefajnie.

Skrzydła - paradoksalnie pozycja, na której mamy niemały problem, gdy mówimy o pierwszoplanowych graczach, natomiast gdy mówimy o rezerwach to, przynajmniej w teorii, jest to najlepiej obsadzona formacja w zespole. O ile nikt nie jest w stanie wskazać liderów tej formacji, o tyle zawodników mogących uchodzić za groźnych dla rywala mamy tu całkiem sporo. Nawet jeśli założymy, że Michał Żyro to już gracz pełną gębą, a Kubie Koseckiemu wystarczy do tego poziomu tylko odrobiny zdrowia, to wciąż pozostają nam Henrik Ojamaa Guilherme oraz Michał Kucharczyk. Piłkarze, którzy znaleźliby zatrudnienie w każdym z klubów Ekstraklasy, a pewnie i wśród naszych potencjalnych europejskich rywali mogliby wzbudzać zainteresowanie. Jest więc, w czym wybierać, a przecież dopiero co do drużyny dołączył Mateusz Szwoch. Młody piłkarz Arki Gdynia, który na boiskach pierwszej ligi udowodnił niemałe już umiejętności. Szwoch to zawodnik uniwersalny, mogący grać w zasadzie na każdej pozycji w ofensywie. W zasadzie jedyna wątpliwość to czy podoła fizycznej rywalizacji na poziomie Ekstraklasy. Jeśli w tracie obozu w Gniwinie okaże się, że jak najbardziej, to Mateusz powinien być naprawdę niezłym wsparciem legijnego ataku.

Na oddzielne potraktowanie zasługuje Robert Bartczak, niezwykle utalentowany 18-to letni wychowanek Lidera Włocławek. Jeszcze niedawno wszystko wskazywało na to, że kwestią tygodni jest moment, w którym młodu skrzydłowy zagości w szatni starszych kolegów. Niestety wiosna nieco ostudziła w obserwatorów, co gorsza zdaje się, że również trenerów stołecznej drużyny. Robert nie rozwija się tak jak wszyscy zakładali, nie może przeskoczyć pewnego poziomu, ma też problem z porzuceniem juniorskich przyzwyczajeń. Występujący w dorosłym zespole Estończyk, Henrik Ojamaa jest idealnym przykładem jak skrzydłowy grać nie powinien, niestety Bartczak zdaje się podążać tym samym torem. Fajnie się patrzy na jego dryblingi, na to jak potrafi wymanewrować obrońców przeciwnika, ale gdy spojrzy się na liczbę asyst czy goli, to uczucie zadowolenia szybko przechodzi. Piłkarz występujący na skrzydle musi albo wykorzystywać sytuacje, albo wypracowywać je kolegom, bezproduktywne kwiki żadnego pożytku zespołowi nie przynoszą. To musi zrozumieć Robert, w innym wypadku może podążyć drogą nie mniej utalentowanego Bartosza Żurka.

Podsumowując, o ile na skrzydłach nie mamy zawodników wybitnych, o tyle z pewną dozą pewności możemy założyć, że zawsze coś ciekawego w tej części boiska wykombinujemy. Wielka rywalizacja jaka będzie się toczyła na każdym właściwie treningu jest gwarancją utrzymywania najwyższej możliwej formy grających na tej pozycji futbolistów.

Niezwykle ważne rola rozgrywającego zarezerwowana jest dla Miroslava Radovicia, jego naturalnym zmiennikiem wydaje się Ondrej Duda. Ta dwójka zawodników w zasadzie zapewnia nam funkcjonowanie tej pozycji na odpowiednim poziomie. A warto wspomnieć, że obowiązki rozgrywającego to nie pierwszyzna do świeżo upieczonego legionisty, Mateusza Szwocha. Wygląda więc na to, że pozycja rozgrywającego to silna strona Legii i to zarówno tej pierwszoplanowej, jak i ewentualnych rezerw.

W tym momencie, orientujący się w legijnej młodzieży kibice zapytają, gdzie jest Grzegorz Tomasiewicz? Odpowiem krótko, w juniorach, ewentualnie na meczach rezerw prowadzonych przez Jacka Magierę. Grzesiek to niemały talent, świetny technik, błyskotliwy drybler. Jednak swojej fizjonomii nie przeskoczy, warunki fizyczne, jakimi dysponuje nie ułatwią mu funkcjonowania w futbolu, a juniorski styl gry, który wciąż prezentuje uniemożliwia na razie rywalizację z dorosłymi, doświadczonymi piłkarzami. Tomasiewicz musi zrozumieć, że Lionel Messi jest jeden, a nad tym, aby Argentyńczyk w ogóle zaistniał, pracował cały sztab ludzi. Dlatego taż, aby funkcjonować w poważnej piłce, młody pomocnik musi nauczyć się szybszej gry piłką. Im szybciej zrozumie, że to nie drybling powinien być jego najmocniejszą stroną, a szybkie podanie i wyjście na pozycje, tym szybciej zobaczymy go na boiskach Ekstraklasy. To nie wspomniany Lionel Messi powinien być jego wzorcem a grający w „Starej Damie”, Sebastian Giovinco. W innym wypadku starcie z bezpardonowym, dorosłym futbolem prędzej zakończy się jakimś poważnym urazem niż spektakularnym sukcesem.

Napastnik:

Wobec coraz pewniejszego wypożyczenia Michała Efira, na pierwszy plan wysuwa jego zastępca Jakub Arak. Zawodnik, o którym nie można powiedzieć, że jego rozwój przyspieszył, ale faktem jest napastnik wydoroślał, dojrzał mentalnie. Oczywiście, nie oczekujmy od Kuby dryblingu wkręcającego obrońców rywali w ziemię, za to możemy spodziewać się cech typowego, silnego snajpera, dla którego pole karne to środowisko naturalne. Wydaje się, że w oczach sztabu Henninga Berga młody napastnik zasługuje na szansę i bardzo możliwe, że to właśnie On będzie przygotowywał się do sezonu z pierwszym zespołem. Jeśli nie to podobnie jak Efir odejdzie do jakiegoś zespołu by rozwijać swoje umiejętności w wyższej lidze. Gra w III ligowych rezerwach, podobnie jak dla wspominanego Michała nie stanowi już dla tego chłopaka wyzwania.

Na pewno warto też wspomnieć o Adamie Ryczkowskim, który na życzenie sztabu szkoleniowego będzie przygotowywał się do sezonu z dorosłym zespołem. Młody napastnik, który występuje również na skrzydle zaskarbił sobie przychylną opinię nie tylko trenerów, ale też wielu obserwatorów. Teraz na boiskach w Gniewinie będzie miał okazję udowodnić swoje umiejętności i przydatność do drużyny Henninga Berga. Czy wykorzysta tą szansę? Sam jestem ciekaw, na pewno opinie odnośnie gry młodego napastnika są mocno podzielone. Nie ukrywam, że należę do tej grupy, dla której ten ruch jest zupełnym zaskoczeniem.

Siląc się na ocenę potencjału naszych młodych snajperów, sam jestem ciekaw czy ci zawodnicy faktycznie mają szansę odpalić „na już” i stanowić realne zaplecze dla starszych kolegów. Właściwie nigdy nie byłem zwolennikiem umiejętności Jakuba Araka, muszę jednak przyznać, że poczynione przez tego chłopaka postępy wzbudzają u mnie wielki szacunek. Decyzja norweskiego szkoleniowca, który to właśnie na Kubie widzi groźniejszego zawodnika niż w utalentowanym Efirze, też daje do myślenia. Adam Ryczkowski to melodia przyszłości, wydaje się, że jeszcze wiele pracy przed tym młodym jeszcze zawodnikiem, ale kto wie… ponoć dopóki piłka w grze…

Ogólnie rezerwy pierwszego zespołu może nie wyglądają tak obiecująco jak rok temu, ale wydaje się, że jest to spowodowane nie tyle mniejszym potencjałem samych zawodników, co podniesieniem kryteriów oceny przez obecny sztab szkoleniowy. W zasadzie poza środkiem boiska, gdzie mamy spory problem, dysponujemy odpowiednim zapleczem mogącym stanowić nienajgorsze zabezpieczenie dla jedenastki pierwszego wyboru. Oczywiście nie są to zawodnicy, których zobaczymy w meczach rozgrywanych na europejskich boiskach, ale już ze słabszymi przeciwnikami ligowymi, lub w krajowym pucharze, jak najbardziej możemy na nich liczyć.