Dysonans

Niemożliwością jest porzucenie wiary, że drużyna, której kibicujemy, będzie wygrywać. W sporcie gra się o zwycięstwo i każdy kibic zawsze w nie wierzy. Dysonans wynikający z faktu, że rozum wielokrotnie chciałby storpedować nasze nadzieje, jest stałym elementem kibicowania. Banał to niby i oczywistość, a jednak mocno rozczarowujący jest fakt, że przed startem sezonu 2025/26 znajdujemy się jako kibice Legii w stanie takiego właśnie dysonansu.  

Czym innym jest przecież rywalizacja z Chelsea, kiedy łatwo zrozumieć, że irracjonalna nadzieja na sprawienie sensacji w dwumeczu jest w zasadzie jedynym kibicowskim punktem oparcia, zupełnie czym innym konstatacja, że na powiew futbolowej fortuny musimy także liczyć, ruszając do wyścigu z Lechem Poznań czy Rakowem Częstochowa.

Głowna przyczyna takiego stanu rzeczy jest prozaiczna. Kadra naszej drużyny praktycznie nie uległa zmianie w porównaniu z minionymi rozgrywkami, w związku z czym trener Iordănescu będzie miał do dyspozycji tych samych zawodników, którzy skończyli sezon 2024/25 na piątym miejscu w tabeli Ekstraklasy, szesnaście punktów za plecami mistrza Polski. W dodatku zeszłoroczne rozstrzygnięcie trudno uznać za dzieło przypadku, przecież na przestrzeni ostatnich sezonów Legia przyzwyczaiła nas do porażek i remisów z teoretycznie słabszymi przeciwnikami, do nieumiejętności rozstrzygania na swoją korzyść bezpośredniej rywalizacji z drużynami z czołówki tabeli, do nagłych zapaści skutkujących szybkim powiększaniem straty do ligowej konkurencji. Kolejni dyrektorzy sportowi i sami piłkarze mogą przysięgać, że ta drużyna jest zdolna pokonać każdego, tylko że fakty są nieubłagane. Mamy do czynienia z problemem, który został brutalnie potwierdzony empirycznie.

Oczywiście najłatwiej podsumować tę sytuację zarzutem braku wystarczającej jakości w kadrze. Jest to pewne uproszczenie, bo w Legii jest wielu zawodników jak na polskie warunki dobrych i solidnych, jednak nie sposób nie zauważyć, że naszej drużynie brakuje klasowych liderów. Polityka transferowa prowadzona przez Jacka Zielińskiego przez długi czas miała być polityką bezpieczną, minimalizującą ryzyko transferowe, koncentrującą się na zawodnikach znających realia polskiej ligi. Trudno odmówić takiemu podejściu sensu, ale jego skutkiem ubocznym było spłaszczenie poziomu kadry. W efekcie mamy liczne grono zawodników o bardzo zbliżonych umiejętnościach. Co ciekawe, Jacek Zieliński w swojej ostrożności chyba czuł pismo nosem, bo kiedy w Legii zdecydowano się wreszcie wyjść poza strefę komfortu i odważniej zaatakowano rynek transferowy latem 2024 roku, w większości przypadków fatalnie przestrzelono, a uosobieniem problemów wykreowanych przez tamto okienko pozostaje do dziś Jean-Pierre Nsame. W Legii nie ma zawodników wyrazistych, nie ma nikogo zbliżonego formatem choćby do Miro Radovicia, nie wspominając nawet o zawodnikach takich jak Danijel Ljuboja czy Vadis Odidja-Ofoe. Najciekawszych boiskowych zagrań można obecnie spodziewać się po sympatycznym Japończyku Morishicie, który uporem i ciężką pracą zapracował na awans w hierarchii pierwszej jedenastki, z kolei największe perspektywy rozwojowe wydają się mieć młody środkowy obrońca (Ziółkowski) i dwóch pomocników (Oyedele i Urbański), musimy jednak pamiętać, że jeden z nich jest u nas co najwyżej warunkowo i odejdzie gdy tylko ktoś postanowi wpłacić kuriozalnie niską kwotę odstępnego. Gdy skanuję swoje prawie czterdzieści lat świadomego kibicowania Legii to naprawdę trudno jest mi przypomnieć sobie kadrę, która byłaby równie nudna i nijaka jak obecna. I jest to bardzo przykra refleksja.

Recepta w tej sytuacji wydaje się oczywista, przecież nic prostszego niż ruszyć na zakupy, wykorzystać środki zarobione w europejskich pucharach i wyposażyć drużynę w niezbędną jakość. Niestety, jest to marzenie ściętej głowy. Poczucie braku finansowej swobody towarzyszy Legii od niepamiętnych czasów, zupełnie jakby mitycznym DNA naszego klubu wcale nie było niestrudzone dążenie do zwycięstw, lecz wieczne zadłużenie względem trudno powiedzieć kogo i na niemożliwą do ustalenia kwotę. Artykuł opublikowany kilka dnia temu na Interii otwiera być może oczy tym, którzy oczekują milionowych transferów do Legii, ale nie powinien być żadną sensacją dla osób śledzących losy naszego klubu w kilku ostatnich dekadach. Co więcej, można wyobrazić sobie scenariusz, w którym przychody klubu znów wzrastają, na przykład za sprawą awansu do Ligi Mistrzów w którymś z najbliższych sezonów (wiem, fantastyka piętro wyżej), tylko że jednocześnie wzrastają też wydatki, i to wzrastają w sposób tak zagmatwany i niejasny, że zdezorientowani kibice nadal drapią się po głowie, nie mogąc zrozumieć dlaczego imponujące liczby nie znajdują bezpośredniego przełożenia na równie imponującą kadrę. Zwłaszcza że, lawirując między kolumnami i rzędami swojego budżetu, Legia jakimś sposobem niezmiennie wydaje na pensje więcej niż krajowa konkurencja. 

Przy tej okazji warto wspomnieć o kolejnym motywie z cyklu ‘wszystko już było’, którym jest  zapowiadany przez część kibiców protest. Idei narzucanego z góry protestu nie pochwalam nigdy. Owszem, rozumiem, że kibice czują się w jakimś sensie oszukani. Wydaje się zupełnie realne, że kilka sezonów doskonałej sprzedaży karnetów i biletów, regularnie zapełnianego stadionu, spektakularnych opraw i głośnego dopingu doprowadziło niektóre osoby w klubie do kompromitującej intelektualnie konkluzji, że kibicowi można mydlić oczy marketingowymi sztuczkami, podczas gdy na boisku futbolista Gual będzie bił rekordy w obijaniu obrońców przeciwnika. Rozumiem, że ktoś może nie chcieć, by jego lojalność wobec ukochanego klubu została wzięta za aprobatę dla szeroko rozumianej nieudolności. Uważam jednak, że protest jako sposób walki z niezadowalającym zarządzaniem klubem nie ma żadnego waloru dyscyplinującego czy wychowawczego, i w ogóle każdy taki zamysł odrzucam niejako apriorycznie, pielęgnując wewnętrzne przekonanie, że z Legią należy być zawsze, bezwarunkowo, bezdyskusyjnie, na dobre i na złe, taki to jest związek na całe życie.

Wracając jeszcze do meritum, tym elementem systemu, który usprawni jego funkcjonowanie, może oczywiście stać się trener Iordănescu. Bez wątpienia wszyscy szczerze życzymy rumuńskiemu szkoleniowcowi sukcesu. Tylko że większe jest prawdopodobieństwo, że Iordănescu jest człowiekiem solidnej pracy niż że jest cudotwórcą. I niestety bardziej jest prawdopodobne, że odporność psychiczna naszego nowego trenera i jego mocodawców zostanie poddana poważnej próbie jeszcze tego lata, niż że pobyt w Legii będzie dla Iordănescu nieprzerwanym pasmem zwycięstw. Każdy trener potrzebuje czasu i zaufania, które są w Legii towarem deficytowym. Podniesienie poziomu kadry i jakości zespołu do poziomu dającego nadzieję na skuteczną walkę o mistrzostwo Polski wymaga płynnej i starannej wymiany poszczególnych ogniw zespołu na lepsze. To proces, którego nie uda się zakończyć na przestrzeni jednego okienka transferowego, bo Legia nie ruszy na zakupy z walizką pieniędzy tak jak czyni to na przykład czołówka ligi tureckiej. Ktoś musi z Legii odejść, żeby ktoś inny mógł przyjść, ten drugi ktoś musi chcieć tutaj grać i ostatecznie spełnić pokładane w nim nadzieje, co jak doskonale wiemy, nie jest żadnym pewnikiem. Tylko jak planować spokojną, przemyślaną ewolucję, kiedy do eliminacji do europejskich pucharów podchodzimy z nożem na gardle, bo jak zawsze trzeba ratować budżet, kiedy ligowa konkurencja zbroi się na potęgę, głodnych sukcesu, sławy i pieniędzy jest coraz więcej, a Legii w Polsce już od dawna nie boi się nikt?