San Marino - Polska 1-5: Bez napięcia

W ósmym meczu rozegranym w ramach eliminacji do przyszłorocznych Mistrzostw Świata w Brazylii, reprezentacja Polski odniosła trzecie zwycięstwo. Amatorzy w barwach San Marino zostali pokonani pięć do jednego. By mieć szansę awansu na brazylijski turniej, podopieczni Waldemara Fornalika potrzebują wyjazdowych zwycięstw nad Ukrainą i Anglią.

Reprezentacja San Marino nie należy do tych ekip, które potwierdzałyby tezę, że w światowym futbolu nie ma już słabeuszy, a poziom piłki ogólnie rzecz biorąc się wyrównuje. Kiedy sięgam pamięcią do naszych dawniejszych gier z San Marino, odnoszę wrażenie, że bywało nam w nich ciężko, tak naprawdę ciężko. Nie chodzi wyłącznie o obrosłe legendą, wstydliwe łódzkie 1:0 z 1993 roku, w którym do zdobycia bramki potrzebna była ręka Jana Furtoka, ale i o rewanż rozegrany podczas tych samych eliminacji. W tamtym meczu epizod powrotu do reprezentacji zaliczył 'uciekinier' Andrzej Rudy, Polacy wygrali co prawda 3:0, ale bramki padały dopiero po przerwie, a 'Orły' Andrzeja Strejlaua cierpiały wprost niemożebnie. Również aktualny prezes PZPN Zbigniew Boniek powinien znać smak stresu związanego z wyprawą do Serravalle, przecież podczas swojej krótkiej przygody w charakterze selekcjonera kadry, wymęczył tam zwycięstwo 2:0, po golach wciśniętych w ostatnim kwadransie meczu. Dziś? Dziś reprezentacja Polski, którą przecież uważamy za, wybaczcie kolokwializm, cienką, mogłaby śmiało mecze z San Marino kończyć 'niemieckim' 13:0, oczywiście gdyby trochę bardziej chciało nam się chcieć, no i gdyby Paweł Brożek opanował sztukę lobowania bramkarza przeciwnika w takim stopniu, jak grający w drużynie Legia Oldboys Robert Podoliński.

Przeciw kopciuszkom w futbolu zasadniczo nic nie mam, trudno zresztą, żeby było inaczej, skoro kibicuję reprezentacji Polski, znacznie bliższej temu statusowi, niż światowej czołówce, jednak San Marino uważam nie tylko za ekipę dla nas pechową (w końcu żadnych eliminacji ze wspólnym udziałem naszym i San Marino, nie zakończyliśmy awansem), ale i osobliwie trudną w odbiorze, amatorsko prymitywną nie tylko w grze (choć gol na 1:1, przyznaję, pierwsza klasa!), ale i w gry utrudnianiu poprzez chamskie faule i irytujące 'turlanie się' po murawie następujące po starciach z przeciwnikiem. Życzę zatem zawodnikom San Marino powodzenia w przyszłości, doceniam fakt, że to jedni z nielicznych, z którymi nadal jesteśmy w stanie komfortowo zwyciężać, ale w kolejnych eliminacjach wolałbym ujrzeć inny zespół dolosowany do nas z najsłabszego koszyka.

O przebiegu meczu w Serravalle nie sensu się rozwodzić, personalnych rozważań na jego podstawie, również snuć nie ma co. No, może poza faktem, że nawet w pojedynku z amatorami z San Marino, otrzymaliśmy potwierdzenie podejrzeń, że istnieje w naszym futbolu drobny problem z napastnikami.

Wydarzenie bardziej istotne dla układu grupy miało miejsce tego wieczoru w Kijowie. Bez wdawania się w matematyczne szczegóły, odnotowany tam remis 0:0 oznacza z grubsza, że jeżeli wygramy z Ukrainą i Anglią, załapiemy się w najgorszym razie na baraże, jeżeli stracimy punkty w choć jednym z tych meczów - droga do Brazylii zostanie przed nami definitywnie zatrzaśnięta. Można kolejny raz żałować remisów z Mołdawią i Czarnogórą, cztery punkty więcej kreśliłyby obecnie przed nami scenariusze obejmujące nieco mniej karkołomne zadania do wykonania, co się jednak stało, to się już nie odstanie. Nie zawsze uda się rozegrać eliminacje w sposób taki jak przed Mistrzostwami Świata w Niemczech 2006 roku, kiedy to mogliśmy pozwolić sobie na luksus poniesienia dwóch porażek z Anglią, tymczasem awans i tak był nasz dzięki niesamowitej regularności, z jaką punktowaliśmy w pozostałych meczach.

Może statystycy wskażą, kiedy w przeszłości znajdowaliśmy się w sytuacji, w której musieliśmy wygrać w jaskini lwa (i to dwukrotnie?!), żeby przedłużyć nadzieje na awans. Na szybko przychodzą mi do głowy tylko eliminacje do turnieju w Anglii w 1966, prehistoria, wtedy po wygranej na Hampden Park ze Szkocją 2:1, zwycięstwo z Włochami w Rzymie mogło dać Polsce prawo wyjazdu do Anglii. Niestety, skończyło się klęską 1:6...

Potrzebujemy cudu, a szanse na jego realizację są mniej więcej takie jak to zwykle w przypadku cudów bywa. Ale przynajmniej znów przeżyjemy chwilę emocji, znów zasiądziemy przed telewizorami, na moment wyłączając rozum, znów gdzieś głęboko zatli się irracjonalna nadzieja, że Glik, Klich i Sobota potrafią rzucić się do gardeł Jarmolence, Konopliance, Lampardowi czy Gerrardowi. Cieszę się, że mimo wszystko nie będą to mecze (no, przynajmniej pierwszy z nich) z naszego punktu widzenia już teraz oficjalnie i nieodwołalnie o nic.