Legia - Wisła 2-2: Piłkarz Stilić

Legia zremisowała pierwszy w tym sezonie ligowy mecz na własnym stadionie. Po bramkach Miroslava Radovicia i Ondreja Dudy prowadziliśmy do przerwy 2:0. Czerwoną kartką ukarany został filar defensywy Wisły, Arkadiusz Głowacki. Wydawało się, że trzy punkty są pewne. Niestety, po przerwie w niewytłumaczalny sposób wypuściliśmy zwycięstwo z rąk.

Kiedy trener Jan Urban został zwolniony z zajmowanego stanowiska, a zastąpił go Henning Berg, pomyślałem, że wiosną może przytrafić nam się kilka nieszczęść. Nie dlatego, żeby Berg był szkoleniowcem nieudolnym, brak danych mogących potwierdzić tak karkołomną tezę, lecz dlatego że majstrowanie przy wypróbowanym, rozpędzonym mechanizmie jest obarczone oczywistym ryzykiem. Urbana, zamiast Berga, mógłby zastąpić dajmy na to Carlo Ancelotti, i też musiałby nauczyć się polskiej ligi, a legioniści - nowego trenera.

Ku mojemu przyjemnemu zaskoczeniu, pierwsze wiosenne mecze Legii nie potwierdzały obaw sprzed rundy. Legia wprawdzie nie zachwycała, ale wystrzegała się wahań formy i punktowała dość solidnie. Tąpnięcie przyszło w najmniej spodziewanym momencie - w przerwie teoretycznie wygranego meczu z Wisłą Kraków.

Jeżeli eksperyment z Henningiem Bergiem na ławce trenerskiej Legii ma mieć elementarny sens, sytuacje takie jak irracjonalna strata punktów z Wisłą powinny być przyjmowane na zimno, traktowane jak uprzednio wkalkulowane ryzyko. Nie będzie lekko...

Legia przegrała drugą połowę meczu z Wisłą taktycznie i mentalnie.

Taktyczna niemoc Legii w wykorzystaniu osłabienia gości przypominała inny ligowy klasyk sprzed kilku lat, mecz Legii z Lechem Poznań. Wtedy Lech w pierwszej połowie dostał od Legii prezent w postaci czerwonej kartki Macieja Rybusa i... czekał na sytuacje, które 'musiały' przyjść. Nie przyszły. W przerwie niedzielnego meczu z Legią Franciszek Smuda uporządkował grę Wisły, przestawił swoją drużynę na grę dwoma nominalnymi skrzydłowymi (Sarki i Guerrier), w środku pola centralną postacią zrobił Semira Stilicia.

W tym momencie aż prosiło się o wycofanie Radovicia do środka pomocy lub wprowadzenie Helio Pinto zamiast jednego z defensywnych pomocników, żeby uderzyć w miękkie podbrzusze Wisły, jakim stała się druga linia krakowskiego zespołu. My tymczasem nadal czekaliśmy na okazje do rzucania piłek za plecy obrońców Wisły, zupełnie jakby Wisła wciąż miała zamiar doskakiwać do nas pressingiem, tak jak czyniła w pierwszej połowie. Wisła zmieniła taktykę, cofnęła się całym zespołem i nastawiła na szybkie ataki wyprowadzane niewielkimi siłami, a Legia jakby tego nie zauważyła. Nasi piłkarze chyba nie do końca wiedzieli po co właściwie wyszli po przerwie na boisko.

Przegraliśmy drugą połowę także mentalnie, ponieważ, niezależnie od niuansów taktycznych, Legia zwyczajnie 'stanęła'. Zniknął gdzieś ciąg na bramkę, chęć pokazania się do gry, bliskie podejście do przeciwnika w obronie. Dla naszych zawodników ten mecz zakończył się w przerwie.

Twarze legijnej zapaści w drugiej połowie to Tomasz Jodłowiec i Wladimer Dwaliszwili. O Jodłowcu nie od dziś powtarza się, że wielką rolę w jego boiskowej dyspozycji odgrywa tak zwana 'głowa'. Niechlujny, niestaranny w kryciu 'Jodła' dał się ograć Semirowi Stiliciowi niczym junior w akcji, która zakończyła się kontaktowym golem dla Wisły.

Z kolei Dwaliszwili wszedł do gry jako napastnik, w sytuacji kluczowej dla losów meczu prawidłowo, jak rasowy snajper zachował się przy stałym fragmencie gry, idąc na piłkę, która mogła być strącona w stronę bramki bądź 'wypluta' przez Miśkiewicza, by w kluczowym momencie... ledwo, nieporadnie trącić futbolówkę stopą. 'Lado' nie jest dziewiętnastoletnim chłopakiem, któremu można wybaczyć permanentnie marnowane 'setki', co gorsza, nie pierwsza to sytuacja tego rodzaju, którą Gruzin marnuje w bliźniaczo podobnym stylu. Szczerze przyznam, nie rozumiem tego, dla mnie napastnik, który nie zaatakuje czasem piłki wślizgiem tak, że idą iskry, który od czasu do czasu nie rąbnie tak, by piłka rozerwała siatkę, jest z założenia trochę podejrzany. Lado uwielbia plasować, trącać, zupełnie jakby najprostsze rozwiązania były dla niego dyshonorem. Z żalem stwierdzam, że moja cierpliwość do Dwaliszwilego zbliża się do ostatecznego wyczerpania. Szkoda.

Niedzielny mecz i remis z Wisłą to zadra, fatalnie psująca znakomite wrażenie z pierwszej połowy. Podczas pierwszych czterdziestu pięciu minut to Wisła nie miała pomysłu na Legię. Stworzyła sytuacje, owszem, po indywidualnych błędach Kuby Rzeźniczaka i Tomasza Brzyskiego, natomiast jakość szybkich ataków Legii pochodziła z zupełnie innej futbolowej galaktyki niż to, co proponowała Wisła. Bramki strzelaliśmy po ślicznych, koronkowych rozegraniach, a gdyby w ostatniej minucie pierwszej połowy odrobiną mądrzej zachował się Henrik Ojamaa, mówilibyśmy o zdeklasowaniu Wisły. Podopieczni Smudy z pewnością nie byliby w stanie odrobić trzech bramek straty. Pomijając indywidualne błędy popełniane przez obrońców, gra Legii w pierwszej połowie ocierała się o ideał.

Niestety, w drugiej połowie na boisku został tylko jeden piłkarz - Semir Stilić. Każde dojście bośniackiego rozgrywającego do piłki oznaczało alarm w defensywie Legii. Czapki z głów przed Stiliciem, który zademonstrował klasę rzadko widywaną na polskich boiskach, i nie chodzi tylko o fenomenalne uderzenie z rzutu wolnego. Ale jednak - to my sami zgotowaliśmy sobie ten los.