- Kategoria: Kalejdoskop futbolowy
Polacy rządzą w Kijowie…!!!
Zgodnie z obietnicą złożoną czytelnikom czarnej-eLki przy okazji opisu wyprawy do Charkowa, mamy przyjemność zaprezentować kolejną relację Czarnego Elfa. Tym razem jest to sprawozdanie z ponownej wycieczki do kraju współorganizatora Euro 2012. Z tą różnicą, że celem obecnego wyjazdu na Ukrainę była jej stolica, Kijów - gdzie odbywał się mecz finałowy największej piłkarskiej imprezy 2012 roku. W tym najważniejszym meczu Euro zmierzyły się jedenastki Włoch i Hiszpanii. To właśnie na ten mecz zabiera nas w swojej relacji jeden z naszych stałych czytelników.
Mimo że od niesławnego meczu Polski z Czechami mijają wkrótce dwa tygodnie, nie milkną echa niepowodzenia naszej reprezentacji podczas turnieju Euro organizowanego na polskiej ziemi. Swoje osobiste pożegnanie z trenerem Franciszkiem Smudą przesłał nam Zbyszek.
Przygoda reprezentacji Polski z mistrzostwami Europy dobiegła końca. Wygląda na to, że z grubsza udała nam się organizacja turnieju, udała nam się atmosfera, udały stadiony. Nie udało się jedno - reprezentacja. Jeżeli dać wiarę popularnemu hasłu jednego ze sponsorów reprezentacji, głoszącego, że 'wszyscy jesteśmy drużyną narodową', to jej zdecydowanie najsłabszym ogniwem okazali się niestety piłkarze wraz ze sztabem szkoleniowym.
Czy niezwykłe pokolenie hiszpańskich mistrzów tiki-taki okaże się najlepsze na trzeciej z rzędu wielkiej imprezie? A może Hiszpanom tym razem do skóry dobiorą się depczący im w ostatnich latach po piętach Niemcy? Czy boski Cristiano Ronaldo zdoła wreszcie pociągnąć za sobą swoich kolegów z reprezentacji i Portugalia wywalczy pierwsze mistrzowskie trofeum w historii? A może sensację sprawią dowodzeni przez doświadczonego Dicka Advocaata Rosjanie? Jak daleko zajdą gospodarze - czy zameldują się w fazie pucharowej mistrzostw, czy podzielą smutny los Austrii i Szwajcarii sprzed czterech lat? Zapewne większość z nas ma swoich faworytów do zwycięstwa na Euro. Poniżej mała zabawa w football fiction.
Po sprowadzeniu do Warszawy prochów Kazimierza Deyny, wielkimi krokami zbliża się od dawna oczekiwana uroczystość odsłonięcia pomnika największego piłkarza w historii naszego klubu. Nawiązując do tego wydarzenia, prezentujemy kibicowskie wspomnienia związane z Deyną, autorstwa naszych regularnych komentatorów.
Nie będę umiał oprzeć się magnetycznej sile Euro w Polsce, w ogóle nie chcę jej się opierać. Ani myślę przejmować się wszechobecną komerchą, telenowelą wokół sporów o 'farbowane lisy', obśmiewaniem "Koko Euro Spoko", narzekaniami na PZPN, PO, czy kogo tam jeszcze. To forma, na którą się z dużą ulgą wyłączam, nic więcej. Treścią i esencją tego wszystkiego jest przecież piłka nożna - sport, w którym jesteśmy zakochani miłością dozgonną i bezwarunkową, którym możemy cieszyć się wraz z nieprzebranym tłumem podobnych nam zapaleńców.
Pewien uznany Redaktor telewizyjny komentował pewien mecz. Istotny, ważny, ale w tej stacji nadawany z kilkudniowym poślizgiem, "czili" retransmisja. Kanał sportowy, "czili" publika wyrobiona, świadoma końcowego wyniku, obryta w medialnych doniesieniach, zatem Pan Redaktor, chcąc podtrzymać zainteresowanie, rozpoczął snucie pozaboiskowych refleksji. Zerkając jednym okiem w telewizyjny ekran, w pewnym momencie mych uszu dobiegła subtelna fraza. "Ci dwaj poza boiskiem, pewnie się nie kochają". Bingo! Panu Redaktorowi udało się zwrócić moją uwagę. Zafrapować! Którzy z piłkarzy się nie kochają? A może za chwilę zostanie ogłoszony publiczny coming out i dowiem się, skoro taka tematyka już została poruszona, którzy z zawodników na odwrót, czują do siebie miętę. Cóż za frajda, a nuż, wypadnie oznajmić długonogiej córce sąsiada z, a jakże, innymi godnymi atrybutami, że plakat futbolisty prężącego tors nad jej łóżkiem, niestety, ale się "zdezaktualizował".
Sezon 2011/2012 już za nami, jedni się cieszą, inni chodzą z głową w ramionach. Rok, jak co rok, powie ktoś z boku. Jednak tylko pod warunkiem, że nie uczestniczy od środka w tym wszystkim, czym jest nasza liga. Zaangażowanym, związanym z uczestniczącymi w niej zespołami emocje nie pozwalają na taki luksus. Analizując wydarzenia tego sezonu postanowiłem na chwilę oderwać się od ocen Legii Warszawa i pokusić się o podsumowanie zakończonych rozgrywek bardziej „globalnie”. Poprosiłem autorów czarnej-eLki o pomoc i wzięcie udziału w głosowaniu, miało ono na celu wskazanie jasnych stron zakończonych rozgrywek w wykonaniu naszych ligowców.
Po niemrawej (jeden mecz zasługujący na miano emocjonującego) poprzedniej rundzie rozgrywek przyszła pora na kolejną 27. turę ligowych zmagań. Oczekujący na nią kibice zapewne tak jak ja mają nadzieję, że nasi ligowi siłacze wezmą sobie do serca słowo rywalizacja i zgodnie z tym uraczą nas odpowiednią dawką piłkarskich emocji. Wydaje się, że to już czas najwyższy, aby tak zwani kandydaci do mistrzostwa przestali „ściemniać” i rozpoczęli walką na całego. Tak, aby na koniec ligowej rywalizacji można było napisać o wywalczonym tytule, bo jak na razie można co najwyżej napisać, iż w tym roku mistrzostwo przypadło….. (tu wpisać nazwę zespołu, który przypadkowo na koniec będzie na pierwszym miejscu).