W przededniu czekającego nas arcyważnego ligowego meczu z Polonią muszę przyznać, że jakoś nigdy nie potrafiłem wciągnąć się w emocjonalny aspekt wewnątrz warszawskiej rywalizacji. Wątpliwe teleologicznie dążenie do udowodnienia dominacji w stolicy blednie w moich oczach w zestawieniu z wartością trzech skromnych punktów, które mogą kolosalnie przybliżyć Legię do zdobycia mistrzowskiej korony.
Niedziela, 19 lutego 2012 roku. Dla zwykłego człowieka dzień w sumie smutny, wiadomo koniec weekendu, ale dla kibica stołecznej Legii dzień wyjątkowo smutny. Nie może być jednak inaczej gdy inauguracja ligowej wiosny kończy się bolesną porażką z zabrskim Górnikiem. Przed oczami staje poprzedni sezon i tragiczna wiosna w wykonaniu podopiecznych trenera Skorży. W sezonie 2010/11 to właśnie wczesna wiosna pogrzebała nadzieje na wielką Legię, ukazała ją nagą i w zasadzie nieprzygotowaną na szumnie zapowiadaną przez działaczy dominację w naszej lidze. Czy tym razem będzie podobnie? - zastanawiało się zapewne wielu fanów jedenastki wojskowych po porażce na Śląsku. Co z tego, że ze Sportingiem Lizbona zagrali nawet nieźle jak zremisowali, pewnie i tak odpadną a teraz jeszcze to ta porażka w Zabrzu, eeh... znów to samo – mówili inni.
Green Bay - miasteczko w stanie Wisconsin, liczba ludności 105 tysięcy. Nie byłoby nic specjalnego w tym miasteczku, gdyby nie drużyna ‘Pakowaczy’ i jej status. Packers są jedyną drużyną w zawodowej lidze NFL, której właścicielami są mieszkańcy zielonej zatoki, a całe przedsięwzięcie ma status organizacji non profit czyli nie dochodowej. Do dalszych rozważań potrzebna jest jeszcze informacja, że stadion drużyny liczy 60 tys. miejsc i od lat na każdym meczu jest komplet, a liczba oczekujących na miejsce, jak podaje w innym artykule Garm, wynosi ok. 100 tysięcy chętnych. Green Bay oczywiście nie jest wolne od kradzieży włamań, czy ogólnie rzecz biorąc przestępstw. I tak w roku 2010 w tym małym miasteczku były 2 morderstwa, 587 włamań, 1917 kradzieży, 54 gwałty i 247 napadów.
Cezarego Olbrychta lubić trzeba i basta! Jako reporter jest odważny, potrafi być bezczelny, umie być złośliwy, bardzo dobrze posługuje się polszczyzną, ma wreszcie specyficzny typ poczucia humoru, który nadzwyczajnie mi odpowiada. W całej ekipie C+ mój osobisty faworyt numer 2, zaraz po Marcinie Rosłoniu.
Tym razem nie zostaliśmy zaproszeni do tradycyjnej ankiety przed meczem Legii. Niemniej jednak nadal warto zajrzeć na stronę warszawa.sport.pl i zobaczyć jak piłkarscy eksperci (tym razem w osobach Kuby Dybalskiego, Adama Dawidziuka, Bohdana Pękackiego, Marcina Szymczyka i Rafała Zarzyckiego) odpowiadali na kilka ciekawych pytań poświęconych zarówno najbliższemu spotkaniu w Bielsko-Białej, jak i ogólnej sytuacji w jakiej znajduje się drużyna Skorży.
Zadziwiająca reakcja Miroslava Radovicia zmianę na dokonaną w 59. minucie sobotniego meczu Legii z Łódzkim Klubem Sportowym zainspirowała kibiców i obserwatorów do rozważań na temat rzeczywistych bądź wyimaginowanych problemów istniejących w szatni naszego klubu. Tylko czy kreślenie scenariusza podziału mającego być może wkrótce nastąpić w drużynie Macieja Skorży jest rzeczywiście uzasadnione?
Chyba wszyscy kibice naszego klubu z radością przyjęli zakontraktowanie przez Legię głośnych nazwisk w osobach Nacho Novo i Ismaela Blanco. Na skutek tych ruchów w kadrze naszego zespołu jest obecnie wręcz tłoczno od kandydatów do gry w formacji ofensywnej. Zastanówmy się nad opcjami dostępnymi dla trenera Macieja Skorży.
W wyścigu po Mistrzostwo Polski, który zdaje się wkraczać w decydującą fazę, emocjonujemy się jakie są szanse pretendentów, kto ma lepszy terminarz spotkań, komu przypisać miano faworyta i być może najważniejsze pytanie, jaka ilość punktów zdobyta w jedenastu pozostałych do rozegrania meczach zapewni tytuł mistrzowski? Na ostatnie pytanie spróbujemy odpowiedzieć!
Muszę przyznać, że Paweł Janas staje się powoli jednym z moich ulubionych trenerów w naszej ekstraklasie. Gdziekolwiek by się nie pojawił to nie zapomina o klubie w którym siedząc na ławce rezerwowych święcił największe triumfy. Jak był w GKS-ie Bełchatów, ściągnął tam Damiana Zboźnia, obecnie od „kilku chwil” jest w Lechii Gdańsk a już wyciągnął pomocną dłoń do Jakuba Koseckiego. Od dziś Jakub Kosecki jest zawodnikiem gdańskiej drużyny.
Jeżeli ktokolwiek oczekiwał, że po wznowieniu rozgrywek naszej Ekstraklasy ujrzy pasjonujący wyścig zdeterminowanych kandydatów do zdobycia tytułu, musi czuć się zawiedziony. Kandydaci gremialnie zostają w blokach startowych, ba niektórzy ruszają nawet w kierunku zgoła przeciwnym niż meta.
Kibic w ogóle, kibic piłkarski w szczególności, a polski kibic piłkarski w szczególności szczególnej, myśli w przeważającej mierze zero-jedynkowo. Zwycięstwo - dzika radość i szukanie biletów na przyszłoroczny finał Ligi Mistrzów. Porażka - czarna rozpacz i analiza, z kim za rok będzie się rywalizować o awans z niższej ligi. Po wspaniałym sukcesie Legii we Wrocławiu warto jednak zachować spokój i daleko posuniętą ostrożność.
Dzięki uprzejmości redakcji Warszawa.sport.pl po raz kolejny mieliśmy przyjemność uczestniczyć w ankiecie poprzedzającej spotkanie Legii Warszawa. Tym razem odpowiadaliśmy na pytania związane z meczem we Wrocławiu. Wśród znamienitych ekspertów w osobach Marcin Rosłoń (Canal+), Kuba Dybalski (Warszawa.sport.pl), Artur Brzozowski (Wroclaw.sport.pl), Marcin Szymczyk (Legia.net) staraliśmy się odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących tego niezwykle ważnego spotkania na szczycie.
Dopiero co miałem przyjemność przedstawić nowego skrzydłowego Legii Warszawa a już mogę uczynić to z kolejnym graczem mającym wspomóc Legię Warszawa w walce o upragnione mistrzostwo. Tym razem jednak jest to wysunięty napastnik, wręcz wyborny snajper Ismael Blanco. Nie ma co ukrywać, piłkarza o takich statystykach w naszym kraju jeszcze nie było. Co najważniejsze popisy Argentyńczyka nie miały miejsca pięć czy sześć lat temu ale... ledwie sezon.
Gratuluję trenerowi Legii Maciejowi Skorży kolejnego wybitnego meczu w europejskich pucharach. Meczu, w którym przeciwnik został przez niego odczytany bezbłędnie, a taktyka została rozrysowana idealnie. Meczu, w którym nikt nie myślał o tradycyjnej polskiej taktyce "byle nie stracić". W którym od pierwszej minuty liczył się atak, efektowna gra i dążenie do zwycięstwa. Trenerze - w ogromnej mierze to dzięki panu przeżyliśmy w tym sezonie jako kibice Legii niezapomnianą przygodę. Przygodę, którą po pańskim nieuniknionym odejściu będziemy, obawiam się, wspominać latami. Do której kolejne legiony ITI-owskich aparatczyków nie zdołają się dostosować przez lata.
Strona warszawa.sport.pl zamieściła na swoich łamach kolejną ankietę z cyklu 'pięciu na pięciu', w której znów miał okazję wziąć udział przedstawiciel Czarnej-eLki, tym razem w doborowym towarzystwie Roberta Błońskiego, Tomasza Smokowskiego, Bożydara Iwanowa i Bohdana Pękackiego.
Gwizdek sędziego Tomasza Musiała kończył piłkarski mecz w Zabrzu, natomiast rozpoczynał bezpardonową internetową dogrywkę w dziennikarskich krytycznych komentarzach, lub na kibicowskich pełnych zgryźliwości forach. Chwalić nie było za co, więc dostało się i drużynie i trenerowi słusznie, po całości, niekiedy chyba jednak bez opamiętania i umiaru.
Ciężkie czasy nastały dla fanów drużyny z Łazienkowskiej 3. Podczas gdy jeszcze nie zdążyli porządnie otrząsnąć się z informacji o odejściu Maćka Rybusa już musieli pogodzić się ze stratą kolejnego ważnego gracza z ekipy trenera Macieja Skorży. Jak grom z jasnego nieba spadła na kibiców informacja o „rejteradzie” (wreszcie oficjalnie) w tym samym kierunku (ba, do tego samego klubu) podstawowego obrońcy Marcina Komorowskiego.
Ogólne rozczarowanie wczorajszym wynikiem Legii nie powinno wpływać na ogólną ocenę meczu ze Sportingiem. To niewątpliwe osiągnięcie - Legia narzuciła swój styl gry drużynie znacznie bardziej renomowanej, mającej znacznie lepszych piłkarzy i znacznie bogatszej. To kolejny już w tym sezonie ogromny sukces trenera Macieja Skorży. I kolejny osiągnięty niemal na przekór wszystkim.
Właśnie dziś tuż przed meczem ze Sportingiem Lizbona włodarze Legii Warszawa postanowili poinformować nas (oficjalnie) o nowy graczu w szatni naszego klubu. Nacho Novo bo tak brzmi imię i nazwisko nowego zawodnika wojskowych jest skrzydłowym, grającym po prawej stronie boiska (zapewne ze względu na zdecydowanie lepszą prawą nogę). Jest to zawodnik szybki i nieźle wyszkolony technicznie (wiadomo Hiszpan) ale jednocześnie doskonale radzący sobie w siłowych pojedynkach. Tą umiejętność nabył w ciągu 10 letniej kariery na boiskach Szkocji.
Początek na ostro! Absolutnie nie mam nic do sprzedaży tak Ariela Borysiuka (o tym pisałem już tutaj) jak i Macieja Rybusa. Mało tego uważam, że cena jaką uzyskaliśmy ze sprzedaży ich kart zawodniczych jest jak na realia naszych rodzimych klubów (ich reputacji, a raczej jej braku) bardzo dobra. Pieniądze rzędu 5 mionów euro to bardzo solidny zastrzyk gotówki, a w obecnych czasach pieniędzy na życie potrzebuje każdy. I to na potrzeby bieżące a nie na wzmocnienia.
